Σκέψεις πάνω σε μια παπάρα

Εχουμε κι έχουμε ακούσει παπάρες κάθε που ξημερώνει 28η Οκτώβρη ή 25η Μάρτη. Στο τέλος πάψαμε και να διαβάζουμε τις δηλώσεις των αστών πολιτικών, διότι είχαν ακουστεί όλες οι παπάρες και απλώς επαναλαμβάνονταν. Ολοι αυτοί παίζουν στο ίδιο μοτίβο: μπόλικος εθνικισμός, ύμνοι στην ενότητα του έθνους, ολίγος Μεταξάς οι δεξιοί, εθνική αντίσταση (όχι ΕΑΜ-ΕΛΑΣ) οι σοσιαλδημοκράτες και οι αριστερούληδες. Αυτό απαιτεί η μέρα, αυτό απαιτεί η κυρίαρχη ιδεολογία του ελληνικού αστισμού, γύρω απ' αυτό αναλώνονται.
 
Ηρθε, όμως, μια άλλη γενιά δεξιών πολιτικών, σπουδαγμένων σε ξένα πανεπιστήμια, με μοντέρνες ιδέες. Μια γενιά πιο κοντά στο «επιχειρείν» παρά στην έννοια της αστικής πολιτικής. Αυτοί, λοιπόν, αποφάσισαν ν' αλλάξουν τον παραδοσιακό αστικό πολιτικό λόγο, να τον εκσυγχρονίσουν (τρομάρα τους). Οπως άλλαξε ο λόγος των καπιταλιστικών επιχειρήσεων και τον προσωπάρχη τον λένε πλέον «υπεύθυνο ανθρώπινου δυναμικού», έτσι πρέπει να αλλάξει και ο πολιτικός λόγος.  Και βέβαια, στην προσπάθειά τους ν' αλλάξουν τον παραδοσιακό πολιτικό λόγο, παράγουν τερατουργήματα που προκαλούν είτε οργή είτε γέλια μέχρι δακρύων.
 
Τυπικό δείγμα αυτής της γενιάς δεξιών πολιτικών η υφυπουργός Εργασίας Δόμνα Μιχαηλίδου, έκανε την εξής δήλωση για τις 28 του Οκτώβρη: «Χρόνια πολλά! Σήμερα η εθνική μας εορτή μας θυμίζει όσο ποτέ τις αξίες της κοινωνικής προσφοράς και του εθελοντισμού. Με συγκίνηση θυμόμαστε τις θυσίες των παπούδων μας για την οικογένειά τους, την επόμενη γενιά, την πατρίδα τους. Θυσίες που διασφάλισαν σε εμάς ένα πλαίσιο καθημερινότητας όπου η προσφορά στο σύνολο ευτυχώς δεν απαιτεί βία και αίμα. Ας τους τιμήσουμε λοιπόν με τη σειρά μας υπενθυμίζοντας σε όλους ότι ο εθελοντισμός είναι όχι απλά κοινωνική προσφορά αλλά εθνική ευθύνη. Είναι υποχρέωση κάθε ανθρώπου να δώσει πίσω στον κόσμο τουλάχιστον το ισοδύναμο αυτού που έχει πάρει απ' αυτόν».
 
Δε χωράει, φυσικά, συζήτηση πάνω σ' αυτό το γελοίο κείμενο που δε θα το έγραφε ούτε μαθητής σε έκθεση βάσει «τσελεμεντέ». Θα υποτιμούσαμε τη νοημοσύνη των αναγνωστών μας αν προσπαθούσαμε ν' αποδείξουμε ότι ο αντιφασιστικός-πατριωτικός ξεσηκωμός του ελληνικού λαού το 1940 δεν ήταν εθελοντισμός με ροζ κορδελίτσες στο πέτο. Αν αξίζει κάτι να συζητήσουμε με αφορμή αυτό το γελοίο κείμενο, είναι ο τρόπος με τον οποίο η αστική προπαγάνδα προσπαθεί να προβάλει τέτοια άτομα. Θυμόσαστε τον ντόρο που έγινε όταν αποκαλύφθηκε παλαιότερη τοποθέτηση της ίδιας κυρίας για εκείνους που αντιστάθηκαν στη χούντα (τους είχε βγάλει… ψυχικά ασθενείς). Και τι δεν ακούσαμε τότε για τα «βαριά βιογραφικά», για τους «αρίστους» που κλήθηκαν να υπηρετήσουν τη χώρα κτλ. Τώρα ξέρουμε καλύτερα τι είναι αυτά τα «βαριά βιογραφικά». Παιδιά του σωλήνα των αγγλοσαξονικών πανεπιστημίων, χωρίς την παραμικρή επαφή με το λαϊκό στοιχείο, αλλά ποτισμένα με μίσος γι' αυτό το λαϊκό στοιχείο, το οποίο αντιμετωπίζουν ως μια μάζα που «όλο ζητάει και δε δουλεύει».