Υποθέστε ότι είστε βουλευτής της ΝΔ. Τι θα σκεφτόσασταν μετά το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών; Να πιέσετε τον Σαμαρά να πάει γρήγορα σε εθνικές εκλογές, επειδή δεν αντέχετε άλλο; ‘Η να την κάνετε από τη ΝΔ, αναζητώντας άλλη στέγη; Αν κάνατε το πρώτο, θα ήταν σαν να παίζατε στα ζάρια την επανεκλογή σας, αφού είναι βέβαιο πως με ένα αποτέλεσμα σαν το σημερινό (πόσο μάλλον αν είναι χειρότερο για τη ΝΔ) πολλοί από τους σημερινούς βουλευτές δε θα επανεκλεγούν. Το δεύτερο μόνο τρελοί θα μπορούσαν να το σκεφτούν, μετά το κάζο που έπαθαν όχι μόνο ο Πολύδωρας και οι άλλοι ανεξαρτητοποιηθέντες της Δεξιάς, αλλά και ο Καμμένος που έδειχνε πως έχει στήσει κόμμα.
Υποθέστε ότι είστε ανεξάρτητος (στη Βουλή) δεξιός. Θα σκεφτόσασταν πώς θα μαζευτείτε με άλλους για να φτιάξετε κόμμα ή πώς θα βρείτε δίαυλο για την επάνοδό σας στη ΝΔ;
Υποθέστε ότι είστε δεξιός του κόμματος Καμμένου. Βλέποντας το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών, που προδιαγράφει κοινοβουλευτική εξαφάνιση μετά τις επόμενες εθνικές εκλογές (όποτε κι αν αυτές γίνουν), δε θα τρέχατε να πιάσετε τον Μαρκόπουλο, ετοιμάζοντας σιγά-σιγά και τη δική σας επιστροφή στη ΝΔ, αφού άλλο κοινοβουλευτικό μέλλον δεν υπάρχει για σας;
Οσο κι αν φαίνεται παράξενο, οι κοινοβουλευτικοί αριθμοί ευνοούν τον Σαμαρά μετά τις ευρωεκλογές. Μαζί με το ΠΑΣΟΚ του Βενιζέλου είχε 152 (αφαιρούμε τον Ν. Κακλαμάνη που τον διέγραψε). Προσθέστε δύο τους Λοβέρδο-Αηδόνη και έναν τον επιλαχόντα που θ’ αντικαταστήσει τον ανεξάρτητο δεξιό που εκλέχτηκε δήμαρχος Λαμίας, η συγκυβέρνηση φτάνει μάνι-μάνι στους 155 βουλευτές. Και έχει μια δεξαμενή από την οποία μπορεί να αντλήσει είτε βουλευτές που θα προσχωρήσουν στη ΝΔ, είτε βουλευτές που θα ψηφίσουν υπέρ της κυβέρνησης ή έστω «παρών» (πρώτοι-πρώτοι οι δυο ανεξαρτητοποιηθέντες χρυσαυγίτες), είτε βουλευτές που αποκλείεται να ψηφίσουν υπέρ μιας πρότασης μομφής της αντιπολίτευσης. Στους τελευταίους πρέπει να περιλάβουμε τη συντριπτική πλειοψηφία των ΔΗΜΑΡιτών (μόνο ο Πανούσης τάσσεται ανοιχτά υπέρ μιας συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ).
Η συγκυβέρνηση έχει αυτή τη στιγμή μια καλύτερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία και εφεδρείες, όμως η πολιτική δεν είναι αριθμητική. Σε συνθήκες σαν τις σημερινές, με την τρόικα να επιστρέφει σε λίγες μέρες για να ελέγξει αν τηρήθηκαν όλα τα προαπαιτούμενα και να ξαναέρχεται τον Ιούλη για να ξεκινήσει την επόμενη επιθεώρηση, τα αποτελέσματα της οποίας θ’ αποτελέσουν τη βάση για να συζητήσουν Μέρκελ και σία τις νέες ρυθμίσεις για το χρέος, μια τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να αισθάνεται κοινοβουλευτικά εξασφαλισμένη. Το «ατύχημα» μπορεί να της συμβεί ανά πάσα στιγμή, μολονότι κανείς δεν το θέλει. Ολοι στον κυβερνητικό λόχο (και πέρα απ’ αυτόν) έχουν συμφέρον από την παράταση της ζωής της σημερινής κυβέρνησης, κανένας τους όμως δεν είναι βέβαιος ότι μπορεί να το τηρήσει αυτό μέχρι το τέλος.
Αλλά κι αν κυλήσουν ομαλά οι επόμενοι μήνες, υπάρχει το ορόσημο της εκλογής προέδρου της Δημοκρατίας το Μάρτη του 2015. Πόσο εύκολο είναι για τον Σαμαρά να περάσει αυτόν τον κάβο; Το μόνο πρόσωπο που αυτή τη στιγμή φαίνεται ικανό να δώσει λύση είναι αυτό του Κουβέλη. Με τα σημερινά δεδομένα, τα τρία κόμματα (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) έχουν ένα «ταβάνι» 170 ψήφων. Θα χρειαστούν και δέκα από τους ανεξάρτητους, τους οποίους ο Σαμαράς πρέπει με κάποιο τρόπο να τους «δέσει» πολύ πιο πριν τη διαδικασία της προεδρικής εκλογής.
Να τους κάνει όλους υπουργούς, βέβαια, δεν μπορεί. Στον ανασχηματισμό θα προσπαθήσει να βολέψει κάποιους και να ψιθυρίσει υποσχέσεις στ’ αυτιά κάποιων άλλων. Αν όμως τους «πλακώσει» στα νομοσχέδια τροϊκανής έμπνευσης, πώς να δέσει πολιτική συμμαχία με όλους αυτούς που έφυγαν από τη ΝΔ εμφανιζόμενοι σαν αντιμνημονιακοί και επενδύοντας σ’ αυτό το πολιτικό τους μέλλον; Ακόμη και για τη ΔΗΜΑΡ θα είναι δύσκολα τα πράγματα και ο Κουβέλης δεν είναι σήμερα τόσο ισχυρός (το αντίθετο) για να τους σύρει όλους πίσω από την προσωπική του στρατηγική.
Ο Σαμαράς ασφαλώς σχεδιάζει όλες τις κινήσεις στο εσωτερικό πολιτικό ταμπλό: ανασχηματισμό για να ηρεμήσουν οι κοινοβουλευτικές ομάδες της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και να ενσωματωθούν Λοβέρδος-Αηδόνης στην κυβερνητική πλειοψηφία – παρασκηνιακές κινήσεις προς την εκτός ΝΔ ακροδεξιά (Καρατζαφέρης, Πολύδωρας και σία) – παρασκηνιακές κινήσεις για να τραβήξει βουλευτές από το κόμμα Καμμένου. Ομως, ο μεγαλύτερος γρίφος που έχει να λύσει βρίσκεται στο εξωτερικό και όχι στο εσωτερικό. Θα πρέπει να πείσει τη Μέρκελ να χαλαρώσει την πίεση. Οχι να του επιτρέψει να πάρει μέτρα σχετικής χαλάρωσης της λιτότητας, αλλά να μην επιμείνει η τρόικα σε νέα πακέτα μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα, αλλά να αρκεστεί σ’ αυτά που ονομάζουν «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Θα πρέπει, δηλαδή, να πείσει πως είναι σε θέση, αν όχι να κερδίσει τις επόμενες εκλογές, να σχηματίσει πάλι συμμαχική κυβέρνηση, καθιστώντας αδύνατη κάθε τέτοια δυνατότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ.
Αν ήταν απλώς σταυρόλεξο για δυνατούς λύτες, θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Σαμαράς ενδεχομένως να τα καταφέρει, έχοντας τους κοινοβουλευτικούς αριθμούς αυτή τη στιγμή με το μέρος του. Είναι, όμως, κάτι πολύ πιο δύσκολο. Είναι διαδρομή σε σκοτεινό τούνελ χωρίς τη βοήθεια φακού και με το τυχαίο να παραμονεύει σε κάθε καμπή της διαδρομής.
