Είναι γνωστό πως ο τέως αρεοπαγίτης και συνδικαλιστής στους δικαστές Χ. Αθανασίου είναι κολλητός του Σαμαρά. Είναι γνωστές επίσης οι άκρως συντηρητικές του αντιλήψεις. Οσες φορές παρενέβη στην πολιτική σκηνή και έγινε θέμα στα ΜΜΕ, το έκανε με απόψεις ξέχειλες από κατασταλτική διάθεση. Ολες τις φορές, όμως, ήταν καθαρό ότι λειτουργούσε σαν «λαγός» του κολλητού του, του Σαμαρά, ο οποίος άλλωστε είναι αυτός που τον έμπασε στην πολιτική και τον έκανε με τη μία υπουργό. Γι’ αυτό και είμαστε σίγουροι ότι και η τελευταία παρέμβασή του, στη διάρκεια της συζήτησης για τον προϋπολογισμό, έγινε σε συνεννόηση με τον Σαμαρά, που ήθελε να κόψει κλίμα.
Ο Αθανασίου ξεκίνησε με ύμνο προσωπικά στον Βενιζέλο: «Ποιος από εμάς μπορεί να αμφισβητήσει το θάρρος και την αποφασιστικότητα του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος αν και γνώριζε –και μάλιστα πολύ καλά– τις εσωκομματικές κυρίως τριβές που θα είχε από τις πρωτοβουλίες του προς την κατεύθυνση της εξόδου της χώρας από την κρίση, εντού-τοις ανέλαβε σε δύσκολη εποχή την ευθύνη διαχείρισης των οικονομικών της χώρας και στη συνέχεια τη στήριξη της κυβέρνησης; Είμαι βέβαιος ότι θα τον δικαιώσουν η ιστορία και η επιτυχία της κυβέρνησης». Μετά πέρασε στον Κουβέλη: «Και ποιος μπορεί να παραγνωρίσει τον πατριωτισμό, τη σύνεση και τη νηφαλιότητα με την οποία ο Πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ ανταπεξέρχεται σε κάθε είδους διαβολές προς χάριν του εθνικού συμφέροντος;». Τελευταίον άφησε τον Σαμαρά: «Ποιος μπορεί να αγνοήσει τον τίμιο, τον ίσιο λόγο του πρωθυπουργού, όταν πιστός στη φιλοσοφία του “θέλω να είμαι χρήσιμος και όχι ευχάριστος”, κάνει λόγο για ποιοτική εξουσία και κράτος δικαίου;».
Φαίνεται, όμως, πως κάποιοι αμφισβητούν τα εθνικά ινδάλματα του Αθανασίου. Είναι οι βουλευτές που δεν ακολουθούν την κομματική γραμμή. Γι’ αυτό και ο Αθανασίου, με νομική επιχειρηματολογία που θυμίζει επαρχιώτη δικολάβο της δεκαετίας του ’50, εισηγείται συνταγματική αναθεώρηση που θα εξαλείψει το φαινόμενο των διαφωνούντων βουλευτών:
«Η διάταξη του άρθρου 60 του Συντάγματος που λέει ότι οι βουλευτές έχουν απεριόριστη ελεύθερη γνώμη μέχρι που πάει; Είναι χωρίς όρια; Ποια είναι τα όρια που διαγράφει το Σύνταγμα και περιορίζει αυτό το δικαίωμα; Είναι τα όρια του άρθρου 29 του Συντάγματος των οργανωμένων κομμάτων. Δεν είναι δυνατόν ένα κόμμα να παίρνει στα όριά του, στην κοινοβουλευτική του ομάδα αποφάσεις και να ανατρέπονται από μεμονωμένα άτομα τη στιγμή που είναι αποφάσεις καταστατικού με προγραμματισμό. Ούτε είναι σωστό αυτό που λέγεται “είμαι εκπρόσωπος του έθνους”. Ναι, κύριε είσαι εκπρόσωπος και σε βγάζει ο λαός αλλά σε ένα πρόγραμμα που σε επιλέγει ως ικανότερο μεταξύ πολλών ικανών μόνο και μόνο για να εφαρμόσεις το συγκεκριμένο πρόγραμμα. Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, πιστεύω αυτά τα θέματα να τα δούμε στην αναθεώρηση του Συντάγματος γιατί δεν είναι δυνατόν να αλλοιώνονται έτσι οι πλειοψηφίες των κομμάτων».
Ο Αθανασίου ζητά να καταργηθεί η ίδια η υποκριτική υπόσταση της αστικής δημοκρατίας. Ν’ αλλάξει το πολίτευμα και να μετατραπεί και τυπικά σε κομματική (αρχηγική) δημοκρατία. Οποιος βουλευτής διαφωνεί με το κόμμα του να είναι υποχρεωμένος να παραδίδει τη βουλευτική έδρα. Ο ίδιος προσπάθησε να μαζέψει κάπως αυτά που είπε, περισσότερο όμως ενδιαφερόταν να μην εκθέσει τον Σαμαρά, ενώ επί της ουσίας δεν πήρε τίποτα πίσω.
Είναι λογικό ν’ αναζητούν τρόπους ενίσχυσης του θεσμικού ρόλου των κομμάτων και των ηγεσιών τους, σε συνθήκες που βουλευτές λακίζουν και αναζητούν την προσωπική τους επιβίωση σε άλλα σχήματα. Πρέπει, όμως, να διατηρήσουν και τη βιτρίνα της δήθεν ανεξαρτησίας γνώμης του βουλευτή, που λογοδοτεί στο έθνος. Μπορούν να τα συνταιριάξουν αυτά; Θα δείξει, όταν επιχειρήσουν τη συνταγματική αναθεώρηση (από το 2013 μπορούν να βάλουν μπρος τις σχετικές διαδικασίες, για να είναι αναθεωρητική η επόμενη Βουλή). Εκείνο που πρέπει να κρατήσουμε εμείς είναι η σαπίλα της αστικής δημοκρατίας ως πολίτευμα. Από τη μια κόμματα που υπερασπίζουν τα συμφέροντα του κεφαλαίου και από την άλλη βουλευτές που είτε ταΐζονται αφανώς από καπιταλιστές είτε γυρίζουν από κόμμα σε κόμμα αποβλέποντας μόνο στην προσωπική τους επιβίωση σ’ αυτό το τόσο προσοδοφόρο επάγγελμα. Κι όλο αυτό το βρόμικο αλισβερίσι το βαφτίζουν γνήσια αντιπροσώπευση του λαού.
