Τι έλεγε η προπαγάνδα (στις Βρυξέλλες και την Αθήνα) την περασμένη εβδομάδα; Οτι υπάρχει έτοιμος μηχανισμός στήριξης, που αν το ζητήσει η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να τεθεί στη διάθεσή της εντός 48 ωρών. Τι βγήκε από τη συνεδρίαση του Eurogroup την περασμένη Δευτέρα; Οτι δεν υπάρχει τίποτα. Για να σώσουν τα προσχήματα και να προσφέρουν μια προπαγανδιστική ανάσα στην κυβέρνηση Παπανδρέου, συμφώνησαν να βγει ο Γιούνκερ και να δηλώσει ότι συζήτησαν τις «τεχνικές λεπτομέρειες»! Τεχνικές λεπτομέρειες για κάτι που υποτίθεται ότι είναι έτοιμο;
Σε μια ακόμη άθλια γκεμπελίστικη εμφάνιση, ο Παπακωνσταντίνου βγήκε στις Βρυξέλλες και δήλωσε ότι «πάρθηκε μια πολύ σημαντική απόφαση από το Eurogroup (…) γιατί έγινε ένα πολύ θετικό βήμα και έγινε μια συζήτηση για τις τεχνικές λεπτομέρειες ενός παρόμοιου μηχανισμού και οι χώρες της Ευρωζώνης παρέπεμψαν την τελική απόφαση στο Συμβούλιο Κορυφής»! Μια ερώτηση ήταν αρκετή για να διαλύσει τα τελευταία υπολείμματα αυτής της άθλιας προπαγάνδας: «Αν ζητούσαμε αύριο βοήθεια, θα μπορούσαμε να την πάρουμε αύριο;», ήταν η ερώτηση. «Δεν ζητάς ποτέ κάτι, πριν ξέρεις τι πρόκειται να σου δοθεί», απάντησε ο Παπακωνσταντίνου, αυτοδιαψευδόμενος!
Ολες οι εφημερίδες, βέβαια, στην Ελλάδα και το εξωτερικό, είχαν πλήρες ρεπορτάζ για το τι διαμείφθηκε στο Eurogroup, για την κόντρα δυο στρατοπέδων, με νικητές και σ’ αυτή τη φάση τους Γερμανούς, που ειδικά αυτή την περίοδο κάνουν κουμάντο, έχοντας στη διάθεσή τους όχι μόνο την οικονομική ισχύ της Γερμανίας, αλλά και την ισχύουσα ευρωπαϊκή συνθήκη. Οποιος θέλει κάτι διαφορετικό πρέπει να αναθεωρήσει τη συνθήκη. Αλλιώς, είναι υποχρεωμένος να συμφωνήσει με τη Γερμανία.
Η ελληνική κυβέρνηση ξαναέβγαλε από την κωλότσεπη το χαρτί της προσφυγής στο ΔΝΤ, το οποίο είχε κρύψει μετά το τελευταίο ταξίδι του Παπανδρέου σε Βερολίνο και Παρίσι. Το άφησε να εννοηθεί ο Παπανδρέου, το επανέλαβε ο Πεταλωτής, το είπε ανοιχτά ο Παπανδρέου την Πέμπτη, ανακοινώνοντας ότι στις 25 Μάρτη του 2010 θα κάνει τη… νέα εθνική επανάσταση στη σύνοδο κορυφής της ΕΕ.
Τούτες τις μέρες είδαμε και ένα παιχνίδι που θυμίζει την κολοκυθιά. Η Ελλάδα θα πάρει δάνεια από κοινοτικό μηχανισμό, αν τα ζητήσει, δηλώνουν κοινοτικοί παράγοντες. Δεν ζητάμε χρήματα, ζητάμε πολιτική στήριξη για να δανειζόμαστε με τους όρους που δανείζονται οι άλλοι, απαντά η ελληνική κυβέρνηση. Ποια είναι η αλήθεια; Μηχανισμός δανεισμού μιας χώρας δεν υπάρχει και κανένας δεν ανοίγει τα χαρτιά του για το τι θα γίνει αν η Ελλάδα ζητήσει πολιτική στήριξη με τη μορφή δανεισμού προσυμφωνημένων όρων. Ποιοι θα δώσουν τα δάνεια (αφού η ΕΚΤ απαγορεύεται να δανείσει κράτη) και με τι επιτόκιο είναι το ερώτημα. Ο Παπανδρέου θέλει να του ξεκαθαρίσουν τους όρους πριν υποβάλει το αίτημα, ενώ οι Γερμανοί θέλουν να υποβληθεί το αίτημα και μετά ν’ αρχίσει το παζάρι τραπεζιτών – ελληνικής κυβέρνησης για το ύψος του επιτοκίου. Τι θέλουν οι γερμανοί τραπεζίτες; Επιτόκιο πάνω από 5%. Με 25 δισ. ευρώ που θα χρειαστεί το δίμηνο Απρίλη-Μάη το ελληνικό κράτος, οι γερμανικές τράπεζες (και όχι μόνο αυτές) βλέπουν ένα σίγουρο πεδίο υψηλής κερδοφορίας και τους τρέχουν τα σάλια.
Ομως, το «ελληνικό πρόβλημα» είναι μόνο το ντεκόρ που κρύβει τον αδυσώπητο αγώνα ανάμεσα στη Γερμανία και τη Γαλλία πρωτίστως. Αν παρακολουθήσει κανείς το διεθνή Τύπο θα διαπιστώσει ότι η γαλλίδα υπουργός Οικονομικών Κριστίν Λαγκάρντ έχει περάσει πλέον από τις μπηχτές στις ανοιχτές επιθέσεις κατά της Γερμανίας. Ουσιαστικά καταγγέλλει ότι η Γερμανία αβαντάρει τη διολίσθηση του ευρώ έναντι του δολαρίου, προκειμένου να ενισχύσει τις εξαγωγές της (για πρώτη φορά το 2009 η Κίνα πέρασε στην πρώτη θέση των εξαγωγέων, αφήνοντας τη Γερμανία στη δεύτερη θέση), ενώ ταυτόχρονα θέλει ασφυκτική δημοσιονομική πειθαρχία στην ευρωζώνη, για να μπορεί να ελέγχει η ίδια την πορεία του ευρώ και να στηρίζει τις τράπεζές της. Βουλωμένο γράμμα διαβάζει η μαντάμ Λαγκάρντ. Αυτό πια είναι κοινός τόπος για όλους τους οικονομικούς αναλυτές του αστικού κόσμου. Δεν πέρασε πολύς καιρός από τότε που ο Στίγκλιτς χαρακτήριζε «εγκληματική» τη δήλωση του Τρισέ ότι ενδέχεται να ανακαλύψει πρόβλημα με την αξιολόγηση των ελληνικών ομολόγων και την αποδοχή τους από την ΕΚΤ, που πυροδότησε την επίθεση στα ελληνικά ομόλογα. Ούτε πρωτάρης ούτε άσχετος είναι ο Τρισέ. Η δήλωσή του ήταν το κλείσιμο του ματιού για ν’ αρχίσει η επίθεση στα γερμανικά ομόλογα. Ομως, και τη μέρα που συνεδρίαζε το Ecofin, τα γερμανικά ΜΜΕ ήταν γεμάτα με άρθρα ενάντια σε τυχόν σχέδιο χρηματοδότησης της Ελλάδας και με αναλύσεις που υποστήριζαν ότι αυτή την περίοδο η γερμανική οικονομία δεν έχει συμφέρον από ένα ευρώ πολύ ισχυρό έναντι του δολάριου.
Τη Γαλλία, από την άλλη, δεν την έπιασε κανένας πόνος για την Ελλάδα, όπως υποστηρίζουν διάφορα παπαγαλάκια στη χώρα μας. Η Γαλλία έχει τεράστια προβλήματα στην παραγωγική της δομή και έλλειμμα σχεδόν διπλάσιο απ’ αυτό της Γερμανίας. Η Λαγκάρντ έφτασε στο σημείο να κατηγορήσει τη Γερμανία ότι χρησιμοποιεί μεθόδους κοινωνικού ντάμπινγκ, με πάρα πολύ χαμηλούς μισθούς, για να στηρίξει τις εξαγωγές της και τη διεί-σδυσή της σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή αγορά. Οι γερμανοί ιθύνοντες, από την άλλη, απαντούν ψυχρά, ότι η Γερμανία έχει ένα νοικοκυρεμένο δημόσιο τομέα και δεν φταίει αυτή για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι άλλοι (φωτογραφίζει και τη Γαλλία) «καταναλώνοντας περισσότερα απ’ όσα παράγουν».
Η Γαλλία φοβάται ότι θα βρεθεί η ίδια υπό ευρωπαϊκή πίεση, χάρη στους άκαμπτους κανόνες που προωθεί η Γερμανία. Γι’ αυτό και δεν θέλει ν’ ακούσει για δημιουργία ΕΝΤ, από τότε που οι Γερμανοί ξεκαθάρισαν ότι δε θα πουν όχι, φτάνει το ΕΝΤ να προβλέπει κυρώσεις σκληρότερες απ’ αυτές του Συμφώνου Σταθερότητας, που θα φτάνουν μέχρι τη στέρηση από τη χώρα-υπότροπο του δικαιώματος ψήφου και του δικαιώματος στην απόληψη κονδυλίων από τον κοινοτικό προϋπολογισμό. Με τέτοιες ρυθμίσεις, κατοχυρωμένες σε μια νέα συνθήκη, η Γερμανία θα διαμορφώσει μια ευρωζώνη α’λα καρτ, με χώρες που θα μπαίνουν και θα βγαίνουν ανάλογα με το τι συμφέρει το γερμανικό κεφάλαιο.
Ομως, δεν είναι μόνο ο γαλλογερμανικός καυγάς με σάκο του μποξ την Ελλάδα. Το παιχνίδι είναι παγκόσμιο και σ’ ένα τέτοιο παιχνίδι δε μπορείς να παραβλέψεις τον αμερικανοβρετανικό άξονα. Εκεί, λοιπόν, που Μέρκελ και Σαρκοζί είχαν συμφωνήσει να προωθήσουν μέτρα ελέγχου ορισμένων δραστηριοτήτων των hedge funds, προκειμένου να περιορίσουν το Citi και τη Wall street, ένα νυχτερινό τηλεφώνημα του Μπράουν στον προεδρεύοντα της ΕΕ Θαπατέρο ήταν αρκετό για να ματαιώσει τη συμφωνία επί της «Οδηγίας Εναλλακτικών Επενδυτικών Fund», που θεωρούνταν τελειωμένη. Ετσι, οι υπουργοί Οικονομικών εγκατέλειψαν την περασμένη Τρίτη κάθε προσπάθεια να φτάσουν σ’ ένα συμβιβασμό στο Ecofin και η Ισπανία απέσυρε το θέμα από την ημερήσια διάταξη. Πλέον, Μέρκελ και Σαρκοζί είναι υποχρεωμένοι να διαπραγματευθούν με τον Ομπάμα και τον Μπράουν στο πλαίσιο του G20. Ζήσε Μάη…
Καταλαβαίνετε, λοιπόν, ότι το πρόβλημα δανεισμού του ελληνικού κράτους είναι το τελευταίο που απασχολεί τους ιμπεριαλιστές ηγέτες. Είναι απλά ένα ακόμη πεδίο επί του οποίου διεξάγουν τον ανταγωνισμό τους και λύνουν τις γεωστρατηγικές τους διαφορές. Επειδή, λοιπόν, όταν τσακώνονται τα βουβάλια στο ποτάμι την πληρώνουν τα βατράχια, ο ελληνικός λαός (και όχι η Ελλάδα γενικά) μετράει ήδη βαριές απώλειες και θα μετρήσει κι άλλες.
