Το Ποτάμι υπήρξε ένα δημιούργημα των μεγαλοεκδοτών (και καπιταλιστικών κύκλων γύρω απ' αυτούς), με στόχο να μαζέψει ένα μέρος από την εκλογική πελατεία του καταρρέοντος ΠΑΣΟΚ, ώστε να μην ενιχυθεί υπερβολικά ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο στόχος επιτεύχθηκε. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε πάρει το μισό από το 6% που πήρε το Ποτάμι στις εκλογές του Γενάρη του 2015, ίσως να μην είχε ανάγκη τον Καμμένο για να σχηματίσει κυβέρνηση. Σύντομα φάνηκε ότι δεν υπήρχε περίπτωση το Ποτάμι να γίνει ΠΑΣΟΚ στη θέση του ΠΑΣΟΚ. Το τέλος αυτού του μορφώματος ήταν προδιαγεγραμμένο. Οσοι απέμεναν σ' αυτό είχαν δύο επιλογές: ή θα πήγαιναν με τη ΝΔ ή θα πήγαιναν με το ΠΑΣΟΚ, που είχε βάλει μπροστά τη δημιουργία «ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς».
Για ένα διάστημα, ο Θεοδωράκης φαινόταν να κάνει την πρώτη επιλογή. Ηταν αυτός που σαμποτάρισε, με διάφορα προσχήματα, το σχέδιο του «ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς». Ομως, το τελευταίο διάστημα αναγκάστηκε να κάνει στροφή 180 μοιρών και να ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για την αρχηγία του «ενιαίου φορέα της Κεντροαριστεράς». Οι πιέσεις που ασκήθηκαν πάνω του ήταν τεράστιες. Γιατί ο στόχος και των νέων βαρόνων των μίντια είναι να δημιουργήσουν ένα τρίτο κόμμα, ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, που θα κόβει ψήφους κυρίως από τον ΣΥΡΙΖΑ (επαναπατρισμό των παλιών ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ στη φυσική τους κοίτη θα το ονομάζουν) και θα είναι έτοιμο να συγκυβερνήσει με τη ΝΔ, αν χρειαστεί, αποκλείοντας κάθε προοπτική συγκυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ.
Υπάρχει τέτοια προοπτική, όταν τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν καθαρή νίκη της ΝΔ στις επόμενες εκλογές και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κάτι «δυνατό» με το οποίο να μπορέσει ν' αλλάξει τα δεδομένα; Η σχετική συζήτηση δε γίνεται τόσο για τις επόμενες εκλογές όσο για τις μεθεπόμενες, που θα γίνουν με απλή αναλογική. Και μπορεί να γίνουν σχετικά γρήγορα (το 2020 υπάρχει και εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας). Τότε, λοιπόν, το τρίτο κόμμα θα μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση είτε με το πρώτο είτε με το δεύτερο. Ολ' αυτά, βέβαια, είναι σε σημαντικό βαθμό θεωρητικά, όμως οι πολιτικοί σχεδιασμοί γίνονται βάσει θεωρητικών υποθέσεων (που δεν είναι ή δε θεωρούνται αβάσιμες). Ο στόχος, λοιπόν, τώρα είναι να δημιουργηθεί ένα κεντρώο κόμμα, που από τη μια θα μπορέσει να μαζέψει ένα μέρος των δυσαρεστημένων ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ και από την άλλη θα αποκλείσει τον ΣΥΡΙΖΑ από την κυβερνητική εξουσία.
Ετσι, μια διαδικασία που μέχρι πρότινος φαινόταν να περιορίζεται στη Δημοκρατική Συμπαράταξη, με την προσθήκη και του ΚΙΔΗΣΟ του Γιωργάκη Παπανδρέου (ούτε ο Λυκούδης με την παρέα του δεν είχαν προσχωρήσει), απέκτησε νέα «δυναμική», καθώς σ' αυτή μπαίνουν το Ποτάμι και παράγοντες σαν τον Καμίνη. Η πλάκα είναι πως ο Θεοδωράκης ανακοίνωσε πως θα διεκδικήσει την αρχηγία του νέου κόμματος, χωρίς το Ποτάμι να έχει συμμετάσχει στο συνέδριο που αποφάσισε αυτή τη διαδικασία. Είναι φανερό πως πιέστηκε (το λέμε όσο πιο κομψά γίνεται) να το κάνει από αυτούς που τον έκαναν πολιτικό παράγοντα.
Αυτή τη στιγμή έχουμε μια υπερσυγκέντρωση υποψήφιων αρχηγών. Η Γεννηματά, ο Καμίνης, ο Θεοδωράκης, ο Ραγκούσης, σίγουρα ο Μανιάτης και ο Κωνσταντινόπουλος, ενδεχομένως ο Ανδρουλάκης, ενδεχομένως ο Θεοχαρόπουλος (η ΔΗΜΑΡ είναι διχασμένη ανάμεσα σ' αυτόν και στην υποστήριξη του Καμίνη). Οι νέες υποψηφιότητες (Καμίνης, Θεοδωράκης, Μανιάτης) μεταφέρουν το κέντρο βάρους στην αντι-ΣΥΡΙΖΑ κατεύθυνση και έχουν μείνει μόνο οι «παλαιοπασόκοι» που στηρίζουν τη Φώφη (συμπεριλαμβάνεται και ο Γιωργάκης) να υποστηρίζουν το «ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει Δεξιά», έχοντας απέναντί τους έναν «λυσσασμένο» Βενιζέλο που θέτει ως πρώτη αναγκαιότητα την ήττα του «εθνικολαϊκισμού». Μπορεί να μην έχουν αποφασίσει τι κόμμα θα φτιάξουν (ενιαίο κόμμα με αυτοδιάλυση των υπαρχόντων σχημάτων ή ομοσπονδιακό κόμμα-μέτωπο;), μπορεί να μην έχουν καθορίσει τη γραμμή αυτού του κόμματος, όμως η εκλογή ενός αρχηγού θα επηρεάσει αποφασιστικά και τις διαδικασίες για τη συγκρότηση του κόμματος, που θα ακολουθήσουν.
Γι' αυτό και το βάρος πέφτει στον τρόπο ψηφοφορίας. Η ψηφοφορία με φυσική παρουσία ευνοεί το ΠΑΣΟΚ, το μόνο από τα υπάρχοντα σχήματα που έχει μηχανισμό και μπορεί να κατευθύνει ψηφοφόρους στην κάλπη. Σ' αυτή την περίπτωση, η Φώφη μάλλον θα κέρδιζε χαλαρά. Αν η ψηφοφορία γίνει ηλεκτρονικά, μέσω Διαδικτύου, Καμίνης και Θεοδωράκης κερδίζουν πόντους. Γι' αυτό «λυσσάει» ο μηχανισμός του ΠΑΣΟΚ (οι κραυγές του Κεγκέρογλου ενάντια στον Καρούνο, συνεργάτη του Αλιβιζάτου, τον οποίο καταγγέλλει ως άνθρωπο του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι προσωπική πρωτοβουλία του βουλευτή και βασικού συνεργάτη της Φώφης, αλλά ανάληψη ρόλου: η Φώφη ενωτική, ο Κεγκέρογλου καυγατζής, ο Λαλιώτης αντιδεξιός).
Η πίεση είναι μεγάλη και το ΠΑΣΟΚ μάλλον θα υποχωρήσει στην απαίτηση για ηλεκτρονική ψηφοφορία, θέτοντας κάποιους περιορισμούς. Το πανηγύρι θα ξεκινήσει μετά, έτσι και δεν εκλεγεί η Φώφη. Δεν νομίζουμε ότι σε μια τέτοια περίπτωση το ΠΑΣΟΚ θα αυτοδιαλυθεί για να προσχωρήσει σε ένα καινούργιο κόμμα με αρχηγό π.χ. τον Καμίνη. Σύμμαχο θα έχει και το ΚΙΔΗΣΟ, που από τώρα τάσσεται υπέρ της δημιουργίας ομοσπονδιακού κόμματος. Σε μια τέτοια περίπτωση, η αρχηγάρα, που θα εκλεγεί με τους γνωστούς κατευθυνόμενους πανηγυρισμούς (ο Καμίνης, ας πούμε), θα είναι όμηρος των επιμέρους κομμάτων και κυρίως του ΠΑΣΟΚ, που έχει περισσότερη δύναμη απ' όση έχουν όλοι οι άλλοι μαζί.
Μπορεί οι βαρόνοι των μίντια και άλλοι κεφαλαιοκρατικοί κύκλοι να πιέζουν για να δημιουργηθεί ένα καινούργιο κόμμα, με έναν αρχηγό βγαλμένο από τον δικό τους δοκιμαστικό σωλήνα, αυτό όμως δεν είναι και τόσο εύκολη υπόθεση. Η εξίσωση έχει πολλούς αγνώστους.
