«Ευρετήριο διαθέσιμων συνεργασιών» χαρακτήρισε τη ΔΗΜΑΡ ο (τύποις) γραμματέας της Σπύρος Λυκούδης, καθώς τα στελέχη της έχουν μοιραστεί στα δύο, με τα μισά να προκρίνουν κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ και τα άλλα μισά να την απορρίπτουν μετά βδελυγμίας. Εμείς, πάντως, έχουμε την υποψία ότι κάποιες από τις αντι-συριζικές δηλώσεις δεν είναι και τόσο ειλικρινείς, αλλά κατευθύνονται από τον ίδιο τον Κουβέλη, που χτυπάει μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Γιατί είναι δηλώσεις από στελέχη που συνασπίζονται γύρω από τον ίδιο και τον στήριξαν φανατικά σε κάθε κίνησή του μέχρι τώρα. Οπως ο εκπρόσωπος Τύπου Α. Παπαδόπουλος, φερειπείν, που συνέγραψε άρθρο για τα «Νέα», βάλλοντας εναντίον κάθε ιδέας συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ, καταλήγοντας με το ερώτημα: «Οταν οι λόγοι που οδήγησαν στη διάσπαση του 2010 έχουν πολλαπλασιαστεί το 2013, είναι δυνατόν σήμερα να συζητά κανείς στα σοβαρά το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ;».
Εκείνος που «συζήτησε σοβαρά» το ενδεχόμενο συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ ήταν, βέβαια, ο ίδιος ο Κουβέλης. Γι’ αυτό και αμφιβάλλουμε αν ο Παπαδόπουλος θα μιλούσε με τέτοιο ύφος για τον πολιτικό του μέντορα. Αναλογιζόμενοι το χώρο που γράφτηκε το άρθρο (Συγρότημα Ψυχάρη), μπορούμε να υποθέσουμε βάσιμα, πως εντάσσεται στην τακτική «αμολάω-μαζεύω», που χρόνια τώρα εφαρμόζει ο Κουβέλης, για να μπορεί να το παίζει δίπορτο. Αν δεν ισχύει αυτό, αν «πουθενάδες» όπως ο Παπαδόπουλος μιλούν με τέτοιο τρόπο για τον Κουβέλη, τότε τα πράγματα στη ΔΗΜΑΡ είναι πολύ χειρότερα απ’ όσο φανταζόμαστε.
Πάντως, την ίδια στιγμή που Λειβαδάς και σία συνεχίζουν με τους «58» και ο Παπαδόπουλος δηλώνει «ούτε με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ», άλλα πολιτικά στελέχη, επίσης από χρόνια στενοί συνεργάτες του Κουβέλη, όπως ο Θ. Μαργαρίτης και ο Ν. Τσούκαλης υπερθεμάτιζαν, όχι υπέρ της συνεργασίας με τον ΣΥΡΙΖΑ (έτσι απροκάλυπτα δεν το λέει κανένας τους), αλλά υπέρ της προοπτικής της κυβερνητικής συνεργασίας και με τον ΣΥΡΙΖΑ (προσθέτοντας τη γνωστή φλυαρία περί «όρων» κτλ.).
Αυτή ακριβώς είναι η γραμμή Κουβέλη. Να μπορεί να παίξει το ρόλο του μπαλαντέρ του πολιτικού συστήματος, διατεθειμένος για κυβερνητική συνεργασία είτε με ΝΔ-ΠΑΣΟΚ είτε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Για να παίξει ένα τέτοιο ρόλο, όμως, θα πρέπει πρώτο να σώσει τη ΔΗΜΑΡ ακέραιη και δεύτερο να τη βάλει στην επόμενη Βουλή. Ούτε το ένα είναι εύκολο ούτε το άλλο, γιατί στο μεν πρώτο (διατήρηση της ΔΗΜΑΡ ως ενιαίο κόμμα) υπεισέρχονται παράγοντες όπως οι προσωπικές φιλοδοξίες στελεχών, το παιχνίδι με τα ΜΜΕ, η διάθεση ισχυρών κέντρων να σωθεί το ΠΑΣΟΚ με αιμοδοσία από τη ΔΗΜΑΡ κ.ά., στο δε δεύτερο (είσοδος στη Βουλή) υπεισέρχεται ο παράγοντας ψηφοφόροι, που δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι δε θα ζαλιστούν από τις καντρίλιες του κυρ-Φώτη και δε θα του ρίξουν δυο μεγαλοπρεπέστατες μούντζες.
