Ωστε «περσινά ξινά σταφύλια» ο ΕΝΦΙΑ, σύμφωνα με την αλήτικη δήλωση του Τρύφωνα Αλεξιάδη. Και όχι «ένας φόρος-αίσχος που τιμωρεί όσους δούλευαν μια ζωή για να αποκτήσουν ένα κεραμίδι να στεγάσουν τα παιδιά τους, ένας φόρος που δείχνει όλη την αναλγησία, την αγριότητα, τη νεοφιλελεύθερη παγερότητα που εσείς (σ.σ. η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δηλαδή) αποκαλείτε μεταρρύθμιση», όπως έλεγε τον Αύγουστο του 2014 στη Βουλή ο Τσίπρας. «Πείτε μου, πώς θα τον πληρώσουν αυτόν τον φόρο; Πού θα τα βρουν οι ρημαγμένοι εδώ και τέσσερα χρόνια από τις πολιτικές σας πολίτες;» συμπλήρωνε με προσποιητή αγανάκτηση, στην ίδια ομιλία του.
Δε χρειάζεται να θυμίσουμε ότι τα χρόνια έγιναν ήδη επτά, το ρήμαγμα δε συνεχίστηκε απλώς, αλλά εντάθηκε, οπότε τα ερωτήματα διατηρούν αμείωτη την επικαιρότητα και τη δραματικότητά τους και απευθύνονται πλέον προς τον ίδιο τον Τσίπρα. Το κάνουν αυτές τις μέρες η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, με τον πιο ξεδιάντροπο τρόπο, κατηγορώντας τον Τσίπρα για τα ψέματά του, για να τους αντιγυρίσει η προπαγάνδα του Μαξίμου ότι αυτοί δε δικαιούνται να μιλούν, γιατί είναι οι εμπνευστές του ΕΝΦΙΑ, και ν' ανταπαντήσει ο Μητσοτάκης ότι «δεσμεύεται» να μειώσει τον ΕΝΦΙΑ κατά 30% σε δυο χρόνια!
Από αυτόν τον σκυλοκαυγά ανάμεσα στα μνημονιακά αστικά κόμματα το πιο επικίνδυνο είναι το δηλητήριο με όνομα «δεν υπάρχει διέξοδος», που σταλάζει στις λαϊκές συνειδήσεις, καλλιεργώντας έναν κοινωνικό μιθριδατισμό, με απογοήτευση και παραίτηση από τον αγώνα.
