Τι θαύμα ήταν αυτό. Νεκρανάσταση κανονική, σαν του Λαζάρου. Μόνο ο Ιησούς δεν εμφανίστηκε! Ολες οι συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ μαζεύτηκαν σε συνδιάσκεψη και συμφώνησαν! Ακόμα κι αυτές που ανήκουν στο «Μέτωπο Ανατροπής και Αλληλεγγύης». Δεν πήγε, βέβαια, ο Αλαβάνος, γιατί δεν αντέχει να βλέπει τον Τσίπρα να μιλάει 45 λεπτά και ο απλός σύνεδρος 4-5. Είναι, όμως, κι αυτός σταντ μπάι. Αμα το καινούργιο πείραμα προχωρήσει, θα βρεθεί ένας διακριτός ρόλος και για τον ίδιο, δεν πρόκειται να τα χαλάσουν σ’ αυτό. Αν, όμως, δεν προχωρήσει, τότε αυτός θα αισθάνεται δικαιωμένος. Γι’ αυτό και το Μέτωπο είχε φροντίσει, μερικές μέρες πριν, να ανακοινώσει ότι θα κάνει δικές του επαφές με κόμματα και οργανώσεις της αριστεράς, ακόμη και με… αντιεξουσιαστές, διότι «πέρα από τις διαφορές απόψεων, η συμπαράταξη της Αριστεράς, εντός του μαζικού κοινωνικού μετώπου, είναι αναγκαιότητα των καιρών». Αλλες επαφές ο ΣΥΡΙΖΑ, άλλες το «Μέτωπο». Με τις ίδιες οργανώσεις!
Τι συμφώνησαν οι συνιστώσες; Καταρχάς, να εκλέξουν Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή, στην οποία θα συμμετέχουν πάνω από 100 άτομα (50 από την Αττική, καμιά δεκαπενταριά με είκοσι από την Κεντρική Μακεδονία και από τρεις μέχρι πέντε από τις υπόλοιπες περιφέρειες, συν τρεις από κάθε συνιστώσα, συν καμιά εικοσαριά από τη νεολαία (ποια νεολαία;), συν δεκαπέντε από πέντε θεματικές ομάδες, συν οι βουλευτές και ο ευρωβουλευτής. Αυτό το πολυπληθές όργανο θα είναι «το αποφασιστικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ και θα λειτουργεί επίσης με την αρχή της συναίνεσης και θα ορίσει την Εκτελεστική Γραμματεία», ενώ «από τα άμεσα ζητήματα είναι η υλοποίηση αποφάσεων που δεν έχουν εφαρμοστεί» (ποιες είν’ αυτές;). Ανακοινώθηκε, ακόμη, ότι «οι αποφάσεις σε όλη την κλίμακα του ΣΥΡΙΖΑ, επιδιώκεται να λαμβάνονται συναινετικά και με ομοφωνία και όταν αυτό δεν επιτυγχάνεται, με αυξημένη πλειοψηφία τουλάχιστον των 2/3. Για σημαντικά θέματα μπορεί να ζητείται, από την ΠΣΕ, η γνώμη του κόσμου του ΣΥΡΙΖΑ».
Αφού «έλυσαν» το οργανωτικό (λέμε τώρα), έπρεπε να λύσουν και το πολιτικό-προγραμματικό. Αυτό ήταν πιο εύκολο. Πήραν μερικά πράγματα από κάθε συνιστώσα, αφαίρεσαν αυτά που τις διαχωρίζουν (τι σημασία έχει αν είναι σημαντικά;), τα ‘ριξαν όλα μαζί στο μίξερ και έβγαλαν έναν πολτό απροσδιόριστου χρώματος και οσμής. Ζητούν την άμεση ανατροπή και κατάργηση του μνημονίου, του μεσοπρόθεσμου και του εφαρμοστικού νόμου, τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, την εθνικοποίηση-κοινωνικοποίηση (sic!) ολόκληρου του τραπεζικού συστήματος, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο (sic!), την άμεση επαναφορά στην ιδιοκτησία του Δημοσίου, με εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, των Δημόσιων Επιχειρήσεων και Οργανισμών, που ξεπουλήθηκαν ή βρίσκονται στη διαδικασία να ξεπουλη- θούν, αλλά για την ΕΕ και το ευρώ δεν λένε κουβέντα. Ούτε για ανατροπή του ελληνικού καπιταλισμού, βέβαια. Ολ’ αυτά θα γίνουν μέσα στο σημερινό καθεστώς, τον καπιταλισμό, και μέσα στην ΕΕ!
Αλλωστε, όλ’ αυτά είναι απλώς σάλτσα. Ο στόχος είναι η εκλογική ενδυνάμωση. Το λένε με το δικό τους μοναδικό τρόπο (αυτόν που διαστρέφει τις λέξεις και τις έννοιές τους): «Η πάλη για την προώθηση αυτών των στόχων θα επιταχύνει τη δημιουργία του νέου συνασπισμού εξουσίας που θα μπορέσει να τα επιβάλει, όταν αναλάβει τη διακυβέρνηση της χώρας».
Μυρίζουν εκλογές. Κι όταν μυρίζουν εκλογές, οι συριζοσυνιστώσες κάτι παθαίνουν. Είναι σαν το χρυσό που «μας φέρνει πιο κοντά», όπως έλεγε μια παλιά διαφήμιση φίρμας χρυσαφικών. Στις περιφερειακές εκλογές έγινε ένα πείραμα από τους «αλαβανικούς», απέτυχε παταγωδώς, οπότε πρέπει να ξαναγυρίσουν στο μαντρί, γιατί το μοναχό αρνί το τρώει ο λύκος, όπως έλεγε και ο αλήστου μνήμης Ευάγγελος Αβέρωφ.
