Ποια ριάλιτι και πράσιν’ άλογα; Το μεγαλύτερο ριάλιτι, που παίζεται καθημερινά, 24 ώρες το 24ωρο, σε κανάλια, ραδιόφωνα και εφημερίδες είναι ο αγώνας για την αρχηγία του ΠΑΣΟΚ. Καθώς πλησιάζουμε προς την 11η Νοέμβρη η ένταση καθημερινά ανεβαίνει. Οι παίκτες ρίχνουν όλα τα όπλα τους στην παλαίστρα, τα χτυπήματα κάτω από τη ζώνη δίνουν και παίρνουν, οι βοηθοί πιάνονται μαλλί με μαλλί και ξεκατινιάζονται όπως τα διάφορα «νούμερα» στις εκπομπές της Πάνια, της Στεφανίδου. Ποια Πέπη Τσεσμελή και πρόεδρος Λεωτσάκος; Κίμωνας εναντίον Ρέππα είναι όλα τα λεφτά. Πού να φτουρίσει ο Μικρούτσικος μπροστά στον Πάγκαλο, κι η Δρούζα μπροστά στη Βάσω. Σε απελπισία έχει βυθιστεί ολόκληρος ο θίασος της trash tv καθώς βλέπει να του παίρνει τη μπουκιά από το στόμα ο πασοκικός θίασος.
Παρηγοριούνται μόνο με τη σκέψη ότι αυτό το πολιτικό ριάλιτι έχει ημερομηνία λήξης και μετά η δόξα θα είναι πάλι δικιά του.
Εμείς ελπίζουμε στο δεκαπενθήμερο που απομένει να βγουν και τα υπόλοιπα στη φόρα, να γελάσουμε δεόντως με το ξεκατίνιασμα και το βράδυ της 11ης Νοέμβρη να έχουμε το αποκορύφωμα του σόου, με την εκλογή του νέου αρχηγού, όποιος κι αν είν’ αυτός (είτε ο Γιωργάκης, όπως επιμένουν να δείχνουν τα γκάλοπ, είτε ο Βενιζέλος, αν καταφέρει να κάνει τη μεγάλη ανατροπή). Μέχρι τότε, τρεις παρατηρήσεις.
Η πρώτη γενικού χαρακτήρα. Οσα εκτοξεύουν οι μεν κατά των δε είναι αλήθεια. Πλην ελάχιστων και ασήμαντων λεπτομερειών, όλα είναι αλήθεια. Μια αλήθεια που θα την ξεχάσουν όταν τελειώσει το ματς και θα ξαναγαπηθούν (οι περισσότεροι τουλάχιστον).
Η δεύτερη παρατήρηση είναι ήσσονος σημασίας. Νομίζουμε ότι το πολιτικό σύστημα της ψωροκώσταινας παίρνει μια πρωτιά. Οχι σε παγκόσμιο επίπεδο (γιατί οι καμπάνιες των αμερικανών υποψηφίων προέδρων σε καθένα από τα δυο κόμματα εξουσίας δεν παίζονται με τίποτα), αλλά σε ευρωπαϊκό. Εμείς τουλάχιστον δεν θυμόμαστε άλλη περίπτωση που αρχηγός ευρωπαϊκού κόμματος να εκλέχτηκε με τέτοιες διαδικασίες. Συνήθως εκλέγονται από κομματικά συνέδρια και οι καμπάνιες που κάνουν έχουν μορφή κομματικών διαδικασιών. Ας είναι, ανοίξαμε τουλάχιστον ένα δρόμο, έστω κι αν είναι ο δρόμος της ξεφτίλας.
Η τρίτη παρατήρηση είναι μείζονος σημασίας. Μήπως θυμάται κανείς την «αριστερή στροφή» που επαγγέλλονται οι διαγκωνιζόμενες πασοκικές κλίκες; Εδώ και σαράντα μέρες αλληλοβρίζονται δημοσίως και ιδιωτικώς, αλλά πολιτική αντιπαράθεση, αντιπαράθεση προγραμμάτων, δεν είδαμε. Και επειδή η ζωή τρέχει, παρά τα ξεκατινιάσματα των Πασόκων, έχουμε δείγμα γραφής απ’ όλες τις πλευρές για το πιο φλέγον ζήτημα της επικαιρότητας, το Ασφαλιστικό. Ο Βενιζέλος πήρε το πρόγραμμα που είχε καταρτίσει η Διαμαντοπούλου (η Ηγερία της… ευελφάλειας, όπως μετέφρασε στα ελληνικά τη βασική ιδεολογική κατεύθυνση του ευρωπαϊκού νεοφιλελευθερισμού), πρόσθεσε λίγη φλυαρία (σ’ αυτό είναι μανούλες ο ίδιος και το επιτελείο του) και το σέρβιρε ως πρόγραμμα, αφήνοντας ανοιχτό το έδαφος σε κάθε ανατροπή. Ο Γιωργάκης προτίμησε πιο… κόμπακτ λύση. Ιδού οι «δεσμεύσεις» που ανέλαβε μιλώντας σε ημερίδα της ΕΣΕΕ στη Λάρισα, το προηγούμενο Σάββατο:
«1. Το κράτος θα εγγυηθεί τις συντάξεις, την τριμερή χρηματοδότηση και το δημόσιο χαρακτήρα του ασφαλιστικού συστήματος,
2. Οι κοινωνικοί εταίροι είναι οι βασικοί πυλώνες στη διοίκηση και διαχείριση των Ταμείων,
3. Το κράτος θα εγγυηθεί την αυτονομία και την καλύτερη λειτουργία τους, με σοβαρή και αξιόπιστη εποπτεία,
4. Οπου το κράτος έχει σοβαρό λόγο για τις διοικήσεις και επιλογές προσώπων, είτε είναι σε Ταμεία είτε σε ΔΕΚΟ είτε σε άλλους δημόσιους οργανισμούς, οι διαδικασίες δεν θα είναι στενής κομματικής αντίληψης, εξυπηρέτησης κάποιων γνωστών και φίλων, αλλά ανοιχτές, ώστε να βρεθούν οι καλύτεροι με αξιοκρατικά κριτήρια και με κριτήρια διαφανή».
Διαβάστε οποιαδήποτε τοποθέτηση του Καραμανλή, του Αλογοσκούφη ή του Μαγγίνα. Θα βρείτε τα ίδια ακριβώς πράγματα, τις ίδιες φλυαρίες. Γιατί, βέβαια, αυτές οι γενικότητες όχι μόνο δεν αποκλείουν, αλλά αντίθετα εισάγουν τις συνεχείς ανατροπές σε βάρος των εργαζόμενων και των συνταξιούχων. Το παράδειγμα του Ασφαλιστικού είναι ένα καλό μέτρο για να αξιολογηθεί η διαμάχη στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Το συνεχές ξεκατίνιασμα και τα χωρίς όριο χτυπήματα της κάθε κλίκας ενάντια στην άλλη, συνιστούν έναν αγώνα για την εξουσία, πάνω σε κοινό αντιλαϊκό έδαφος.
