Χωρίς ουσιαστικές αλλαγές στον κομματικό χάρτη και στον εξ αυτού απορρέοντα συσχετισμό των πολιτικών δυνάμεων έγιναν οι βουλευτικές εκλογές στην Κύπρο. Αν θέλουμε, όμως, να δώσουμε το μήνυμά τους με ένα τίτλο, πρέπει να γράψουμε «νίκη της πολιτικής Παπαδόπουλου». Νίκη των δυνάμεων εκείνων που τάχθηκαν ενάντια στο σχέδιο Ανάν.
Ο δεξιός ΔΗΣΥ, ο πιο βασικός υποστηρικτής του σχεδίου Ανάν, έχασε 3,5 εκατοστιαίες μονάδες, ενώ το μικρό κόμμα του Βασιλείου (του άλλου ένθερμου υποστηριχτή του σχεδίου) καταποντίστηκε, χάνοντας το μισό της εκλογικής του δύναμης και τη μοναδική έδρα που είχε στην κυπριακή Βουλή.
3,5 μονάδες έχασε και το ΑΚΕΛ, που ουσιαστικά είχε διχαστεί την περίοδο του δημοψηφίσματος και έκτοτε παραμένει διχασμένο, αν και επίσημα η γραμμή συμπλέει με την πολιτική Παπαδόπουλου. Η ηγεσία του το ‘ριξε στα πανηγύρια για την επανακατάκτηση της πρωτιάς (με την ίδια οριακή διαφορά από τον ΔΗΣΥ), ενώ στελέχη του απέδιδαν την εκλογική πτώση στη συμμετοχή του κόμματος στην προεδρική πλειοψηφία. Αν είναι έτσι, τότε το ΑΚΕΛ έχει χάσει ψήφους από τ’ αριστερά (διαμαρτυρία για την κυβερνητική πολιτική) και από τα δεξιά (προτίμησαν την ορίτζιναλ «αντι-Ανάν» πολιτική και όχι τη γιαλαντζί).
Αντίθετα, το ΔΗΚΟ του Παπαδόπουλου αύξησε το ποσοστό του κατά 3 μονάδες, ενώ κατά 2,5 περίπου μονάδες αύξησε το ποσοστό της και η σοσιαλδημοκρατική ΕΔΕΚ, που για πρώτη φορά κατέβηκε χωρίς τον ιστορικό της ηγέτη Β. Λυσσαρίδη. Στο μικρό ποσοστό τους κρατήθηκαν και οι Οικολόγοι, που ξανακέρδισαν τη μοναδική τους έδρα.
Ο Παπαδόπουλος, λοιπόν, είναι ο μεγάλος νικητής. Αλλωστε, είχε φροντίσει ο ίδιος, κινητοποιώντας το μηχανισμό που διαθέτει η προεδρία, να χρωματίσει έντονα τις εκλογές, προσδίδοντάς τους περίπου δημοψηφισματικό χαρακτήρα. Πολύ δύσκολα το ΑΚΕΛ θα αποσύρει την στήριξή του από τον Παπαδόπουλο στις επόμενες προεδρικές εκλογές. Αυτή τη στιγμή ο σκληρός εθνικιστής βαδίζει σταθερά προς δεύτερη προεδρική θητεία. Για να αλλάξουν οι συσχετισμοί θα πρέπει οι Αμερικάνοι να αυξήσουν τις πιέσεις τους στον Παπαδόπουλο, κάτι τέτοιο όμως αυτή τη στιγμή δε φαίνεται να είναι στις προτεραιότητές τους.
Ο λαός της Κύπρου έχει εγκαταλείψει τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα εδώ και χρόνια (αμφίβολο είναι αν ποτέ τον έδωσε με συνέπεια, μετά τον αγώνα της ανεξαρτησίας). Η αντίθεσή του στην ιμπεριαλιστική υπαγόρευση, που συμπυκνώθηκε στο σχέδιο Ανάν, γίνεται από στενά εθνικιστικές θέσεις, που έτσι κι αλλιώς αναπαράγουν τα αδιέξοδα. Γι’ αυτό και αναδεικνύεται σε ηγετική πολιτική φυσιογνωμία ένας εθνικιστής, που είχε διαδραματίσει πρωταγωνιστικό ρόλο στους διωγμούς κατά του τουρκοκυπριακού πληθυσμού του νησιού.
