Ως προς αυτό, δεν πρωτοτυπεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Διορίζει παντού «δικά του παιδιά», ενώ τα πολιτικά γραφεία των μελών της κυβέρνησης έχουν γεμίσει από συμβούλους και επιστημονικούς συνεργάτες. Κάποιοι διορίζουν ακόμα και συγγενικά τους πρόσωπα. Κάποιοι άλλοι μπορεί να τύχει να έχουν στενή συγγενική σχέση με άλλα στελέχη, αλλά να είναι και οι ίδιοι στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Οι συγγενικές σχέσεις δε θα έπρεπε να ενοχοποιούνται a priori. Για παράδειγμα, στην προηγούμενη κυβέρνηση συμμετείχε το ζεύγος Δρίτσα-Χριστοδουλοπούλου, ενώ σήμερα ο πρώτος είναι υπουργός και η δεύτερη αντιπρόεδρος της Βουλής. Κρίνονται όχι γιατί είναι σύζυγοι, αλλά από την πολιτική που υπηρετούν. Δεν ξέρουμε αν ο Αργυρίου διορίστηκε επειδή είναι σύζυγος της Καφαντάρη ή επειδή και ο ίδιος είναι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν είναι αυτό το μείζον.
Μπορεί η σκανδαλοθηρική διάθεση της αντιπολίτευσης και των ΜΜΕ να επικεντρώθηκε στη συζυγική σχέση Αργυρίου-Καφαντάρη, όμως το σκάνδαλο βρίσκεται στη δημιουργία αυτής της εταιρίας και όχι στο πρόσωπο του συριζαίου που τοποθετήθηκε στην κεφαλή της.
Πρόκειται για μια εταιρία χωρίς αντικείμενο. Ο περιβόητος Turkish Stream, που υποτίθεται ότι θα περνούσε και από την Ελλάδα, ουδέποτε πήρε τη μορφή ενός υλοποιήσιμου σχεδίου ως προς το ελληνικό του τμήμα. Το μόνο που μάθαμε ήταν ότι θα ξεκινήσει από τα ελληνοτουρκικά σύνορα, αλλά το πού θα κατευθυνθεί και από πού θα περάσει δεν το μάθαμε ποτέ. Ολα ήταν μπουρδολογία και παραπλανητική προπαγάνδα του Λαφαζάνη. Ο Λαφαζάνης ίδρυσε και την εν λόγω εταιρία, με διάταξη σε άσχετο νομοσχέδιο (Ν. 4332/2015 για την ιθαγένεια). Μάλιστα, αυτός ο… μέγας κρατιστής, φρόντισε στη σχετική διάταξη να υπάρχει η εξής παράγραφος (παρ. 6, άρθρ. 13 Ν. 4332/2015): «Η Εταιρία λειτουργεί σύμφωνα με τους κανόνες της ιδιωτικής οικονομίας, δεν υπάγεται στην κατηγορία των οργανισμών και επιχειρήσεων του ευρύτερου δημόσιου τομέα και δεν εφαρμόζονται σε αυτήν και στις εταιρίες που συμμετέχει οι διατάξεις που διέπουν εταιρίες που ανήκουν άμεσα ή έμμεσα στο Δημόσιο, με εξαίρεση όσων ρητά ορίζονται στις ρυθμίσεις του παρόντος άρθρου».
Ο Σκουρλέτης έρχεται τώρα, πέντε μήνες μετά, όταν ακόμα και εκείνοι που πίστευαν ότι υπάρχουν κάποιες πιθανότητες υλοποίησης αυτού του σχεδίου, αναγκάζονται να παραδεχτούν ότι έχει παραπεμφθεί στις ελληνικές καλένδες, λόγω της βαθιάς κρίσης στις ρωσοτουρκικές σχέσεις, και βάζει μπροστά την εταιρία με διορισμούς κτλ. Για ποιο λόγο; Την πορεία αυτού του σχεδίου θα μπορούσαν να την παρακολουθήσουν οι υπηρεσίες του υπουργείου. Εδώ κάτι «βρομάει» και υποψιαζόμαστε ότι αυτό που «βρομάει» δεν αφορά μόνο το βόλεμα κάποιων «δικών μας παιδιών».
