Ο Κούλης θέλει να κάνει την Εύβοια… Ελβετία (όπως ο Γιωργάκης ήθελε να κάνει την Ελλάδα… Δανία του νότου!) και έβαλε τον Σταύρο Μπένο επικεφαλής της επιτροπής ανασυγκρότησης της Εύβοιας.
Αμέσως έπιασαν δουλειά τα παπαγαλάκια: ο Μπένος είναι doer, ο Μπένος διαθέτει «διαχειριστική επάρκεια», ο Μπένος το ένα, ο Μπένος το άλλο. Λες και ο Κούλης έκανε μεταγραφή τον… Αντετοκούνμπο της πολιτικής.
Πού ήταν, όμως, κρυμμένη αυτή η ταλεντάρα και κατάφερε να τη βρει ο Κούλης; Εδώ και κάποια χρόνια το μόνο που κάνει είναι να διαχειρίζεται μια ΜΚΟ, με το όνομα «Διάζωμα» και «αποστολή» την αναστήλωση αρχαίων θεάτρων. Ακόμα κι αυτό, όμως, δεν του βγήκε, διότι οι καπιταλιστές που θα έριχναν κάνα φράγκο αποδείχτηκαν «σφιχτοί». Δεν είδαν δυνατότητες αποκόμισης κερδών σε αυτή τη μπίζνα. Δεν είναι και τόσο εύκολο να πάρεις αρχαιολογικούς χώρους και να τους παραδώσεις στην επιχειρηματική… αξιοποίηση.
Πολιτικά, ο Μπένος ανήκει στα ορφανά του σημιτισμού, που πίστεψαν ότι είναι κάτι πολύ σπουδαίο και ότι θα έπιαναν υψηλή τιμή στο χρηματιστήριο της αστικής πολιτικής. Το μόνο που κατάφεραν είναι να πιάνουν συνεχή limit down. Εφτιαξαν άπειρες πολιτικές κινήσεις, σε διάφορους συνδυασμούς μεταξύ τους, αλλά –φευ!- όλα τα εγχειρήματα ναυάγησαν εν τη γενέσει τους. Αρχισαν να περνούν και τα χρόνια, τους ξέχασε το σύμπαν και παρέμειναν σε έναν κάδο μπάζων, μπας και χρειαστούν σε κάποιον ηγέτη της Δεξιάς.
Μόνο ο Κούλης αξιοποίησε περιστασιακά κάποιους από δαύτους, χωρίς να τους βάλει όμως στην κυβέρνησή του. Χρησιμοποίησε τη Διαμαντοπούλου ως υποψήφια για τη διοίκηση του ΟΟΣΑ. Και τώρα τον Μπένο για να προσδώσει αίγλη σε ένα πακέτο υποσχέσεων τις οποίες κανένας και καμιά δεν πιστεύει (έχουν δει πολλά τα μάτια των ανθρώπων του λαού μας, έχουν κουφαθεί από τις υποσχέσεις των κυβερνήσεων).
Το βασικό χαρακτηριστικό τέως πολιτικών όπως η Διαμαντοπούλου, ο Μπένος, ο Φλωρίδης (που έσπευσε να δηλώσει την ικανοποίησή του για την επιλογή του Μπένου), ο Αλέκος Παπαδόπουλος και μερικοί ακόμα, είναι η σκληρή νεοφιλελεύθερη ματιά στην οικονομική και την κοινωνική πολιτική. Τα πρώτα χρόνια του σημιτισμού αυτό παρουσιαζόταν σαν «εκσυγχρονισμός», εδώ και καιρό όμως είναι ξεφωνημένος νεοφιλελευθερισμός.
Ηρθαν τα Μνημόνια και έκαναν πράξη σε μια δεκαετία τη συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Κι αυτοί οι τύποι, που είχαν ήδη τον… ανθρωποδιώχτη, υποστήριξαν με θέρμη τα Μνημόνια και έγιναν ακόμα πιο μισητοί. Εχασαν κάθε ελπίδα να ξαναπαίξουν πολιτικό ρόλο ακόμα και σε μια δεξιά κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαίο ότι ουδείς τούς πρότεινε για υπουργούς στην τρικομματική καρα-μνημονιακή κυβέρνηση Παπαδήμου.
Βγάζοντας από τον κάδο με τα μπάζα τον Μπένο, ο Μητσοτάκης δεν έκανε κάποια κίνηση στοχεύοντας στη «διαχειριστική επάρκειά» του. Μια κίνηση πολιτικού αντιπερισπασμού έκανε. Με στοχεύσεις καθαρά προπαγανδιστικές. Επί της ουσίας έδειξε την απελπισία του. Τέλειωσαν τα προπαγανδιστικά κολπάκια με τους «άριστους» που αποδείχτηκαν άχρηστοι, κοίταξε γύρω του δεν είδε κάποιον και κατέφυγε στον κάδο με τα μπάζα.
Μ’ αυτή την κίνηση, εκτός των άλλων, προκάλεσε και την οργή των δεξιών στελεχών που περιμένουν στην ουρά της επετηρίδας να πάρουν κάποιο κρατικό πόστο. Πήρε τον Γεραπετρίτη, τον Σκέρτσο, τον Πιερρακάκη (ο Χρυσοχοΐδης δεν μετράει, γιατί «φυτεύτηκε» από «άλλους»), ε, όχι και τον Μπένο. Χάθηκαν οι «διαχειριστικά επαρκείς» δεξιοί;
Ολ’ αυτά είναι αδιάφορα για τον ελληνικό λαό και ιδιαίτερα για τους πληγέντες από τις συνέπειες της εγκληματικής πολιτικής των αστικών κυβερνήσεων. Αν λειτουργήσει η παραπλάνηση, τότε οι συνέπειες θα παραμείνουν στο ακέραιο. Μόνο η μαχητική λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να δώσει λύσεις –μερικές έστω- στα οξύτατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι πληγέντες και οι πληγείσες περιοχές. Μπορεί κάποιοι να το βαφτίζουν αυτό «κλισέ», όμως μια ματιά στην ιστορία, την πρόσφατη και την απώτερη, μπορεί να πείσει τον καθένα και την καθεμιά ότι κλισέ είναι να χαρακτηρίζεις τη μοναδικότητα των λαϊκών αγώνων «κλισέ».
ΥΓ. Σύντροφοι αλίευσαν από το Διαδίκτυο (που έχει πάρει «φωτιά») την παρακάτω φωτογραφία από παλαιότερη συνέντευξη του Μπένου. Είναι πράγματι επιβεβαιωτική των όσων αναφέραμε παραπάνω για τα μπάζα του σημιτικού νεοφιλελευθερισμού.
