Μετά τον εθνικό ύμνο, που καλύπτει ολόκληρο το κεντρικό τηλεοπτικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ για τις ευρωεκλογές, η πίστη στην Ορθοδοξία. Εκ στόματος Τσίπρα στη Ρωσία, ο οποίος αισθάνθηκε την ανάγκη να υπογραμμίσει ότι Ελλάδα και Ρωσία συνδέονται με «παράδοση κοινών αγώνων των λαών μας, κοινών θρησκευτικών πεποιθήσεων, με κοινές πολιτικές και πολιτιστικές ρίζες στη διαδρομή μας».
Προς τι η αναφορά στην Ορθοδοξία; Για τον ίδιο λόγο που επελέγη και ο εθνικός ύμνος για το τηλεοπτικό σποτ. Για να υπάρξει «διάλογος» με το εθνικιστικό ρεύμα που διαπερνά μεγάλο τμήμα των συντηρητικών λαϊκών στρωμάτων. Οι νεοναζί τράβηξαν ολόκληρο το πολιτικό σκηνικό προς τα δεξιά και ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει τη μετατόπιση που του αναλογεί, για να καλύψει το χώρο. Και λίγο παραπάνω, για να πάρει χώρο από τους πολιτικούς του αντιπάλους. Αυτόν τον ανομολόγητο στόχο υπηρετούν οι αναφορές στον Ανδρέα Παπανδρέου (τον οποίο υποτίθεται ότι έχει προδώσει το σημερινό ΠΑΣΟΚ) και στον Κωνσταντίνο Καραμανλή (με τον οποίο υποτίθεται ότι δεν έχει καμιά σχέση η ακροδεξιά ΝΔ του Σαμαρά).
Ο ΣΥΡΙΖΑ, βέβαια, κάνει τη μετατόπισή του προς τα δεξιά με… αριστερό στιλ. Ο εθνικός ύμνος, για παράδειγμα, αποδίδεται από τους δακρυσμένους χορωδούς και μουσικούς της ορχήστρας της ΕΡΤ. Γιατί, όμως, από τα πολλά που συνέβησαν στην ΕΡΤ το καλοκαίρι του 2013 επελέγη ειδικά αυτό το στιγμιότυπο; Χάριν του εθνικού ύμνου και μόνο, με στόχο να παρουσιαστεί ο ΣΥΡΙΖΑ ως το πατριωτικό κόμμα που αντιμάχεται τους Τσολάκογλου. Η ελληνική αστική τάξη, η οποία σύμπασα στήριξε και στηρίζει τη μνημονιακή πολιτική, απαλλάσσεται κάθε ευθύνης, συγκαταλέγεται στις πατριωτικές δυνάμεις και το ανάθεμα πέφτει στον Σαμαρά, τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο και τους υπουργούς τους, οι οποίοι είναι ξεπουληματίες, ως όργανα της Μέρκελ (και όχι ως όργανα, πρωτίστως, της ελληνικής αστικής τάξης).
Οταν θέτεις στους ΣΥΡΙΖΑίους αυτά τα ζητήματα, σε πηγαίνουν 70 χρόνια πίσω, στην πολιτική του ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες (για να μη χρησιμοποιήσουμε μια άλλη παροιμία για το τι μπλέκουν οι ΣΥΡΙΖΑίοι). Το ΕΜΑ-ΕΛΑΣ χρησιμοποίησε τα εθνικά σύμβολα όχι με εθνικιστικό τρόπο, αλλά ως σύμβολα ενός εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα με κοινωνικό περιεχόμενο. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε απέναντί του τον αστικό εθνικισμό, πότε με ανοιχτά δωσιλογική μορφή και πότε μετεωριζόμενο ανάμεσα στο δωσιλογισμό και την εξυπηρέτηση των παλιών πατρώνων τους Αγγλων. Το ΚΚΕ μιλούσε για τους ιστορικούς δεσμούς με τη Ρωσία, αναφερόμενο στη σοσιαλιστική ΕΣΣΔ, το φάρο της παγκόσμιας επανάστασης, και όχι στην ιμπεριαλιστική Ρωσία του Πούτιν. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Αγγλοι, από τις αρχές ακόμη της κατοχής, είδαν ως μεγάλο εχθρό τους το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ και προσέγγισαν με τους πράκτορές τους όλες τις δωσιλογικές ομάδες, στηρίζοντάς τες στον «αγώνα εναντίον του κομμουνισμού».
Οι παπάδες της Αντίστασης περνούσαν σταυρωτά τα φυσεκλίκια και πήγαιναν να πολεμήσουν. Και δυο δεσποτάδες που πέρασαν με το ΕΑΜ είχαν την τύχη των αγωνιστών της Αντίστασης. Το μεταπολεμικό μοναρχοφασιστικό κράτος τους αποσχημάτισε, τους προπηλάκισε, τους κυνήγησε. Τι σχέση έχουν οι κληρικοί της Αντίστασης με τον Ιερώνυμο, την ευχή του οποίου σπεύδουν να πάρουν πότε ο Τσίπρας, πότε ο Παπαδημούλης, και πότε ο Σακελλαρίδης; Στην κατοχή δεν πήγαινε το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στους ανθρώπους της Εκκλησίας, πήγαιναν αυτοί στο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Αυτοί οι πολλοί παπάδες και ελάχιστοι δεσποτάδες ήταν που «πήδηξαν το χαντάκι» και στρατεύτηκαν στο πλευρό των λαϊκών δυνάμεων. Κι αυτό το πέρασμα είχε κόστος προσωπικό. Δεν προσδοκούσαν κάποιο όφελος, αντίθετα έβαζαν το κεφάλι τους στο ντορβά, όπως κάθε αγωνιστής της Αντίστασης. Ενώ σήμερα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που προσεγγίζει τους μπίζνεσμαν της Εκκλησίας, όχι τόσο για ν’ αποκτήσει την εύνοιά τους, αλλά για να κερδίσει την ουδετερότητά τους. Κι αυτό δεν γίνεται χωρίς ανταλλάγματα, γιατί οι δεσποτάδες πουλάνε ακόμα και τον πυρετό τους.
Αυτό που επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ είναι η διεύρυνση της εκλογικής επιρροής του προς τα δεξιά. Ακόμη και αν πιστεύαμε ότι το πρόγραμμά του είχε τίποτα το αντικαπιταλιστικό, θα αρκούσε αυτή η συντηρητική μετατόπιση στο επίπεδο του «πολιτικού προσώπου» για να αντιληφθούμε ότι δε θα μπορούσε παρά να συνοδεύεται και από μετατοπίσεις στο οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο ΣΥΡΙΖΑ κυνηγά την εξουσία για να διαχειριστεί τον καπιταλισμό, δεν διεκδικεί την κυβέρνηση για να ανατρέψει τον καπιταλισμό. Γι’ αυτό χρησιμοποιεί τα εθνικά σύμβολα, γι’ αυτό αναπτύσσει σχέσεις με την κεφαλή της Εκκλησίας, προκειμένου να έχει ευμενή μεταχείριση και να μπορεί να ψηφοθηρίσει.
