Ο μίνι ανασχηματισμός που έκανε ο Τσίπρας θα περνούσε απαρατήρητος, αν δεν περιελάμβανε τη μεταγραφή των Μωραΐτη και Τόλκα, δύο στελεχών του «βαθέος» ΠΑΣΟΚ, που συμμετείχαν στις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Παπαδήμου. Τα υπόλοιπα στοιχεία του ανασχηματισμού ήταν είτε αναμενόμενα είτε μέσα στη λογική «ο ΣΥΡΙΖΑ είμαι εγώ», που ακολουθεί ολοένα και πιο προκλητικά ο Τσίπρας.
Ο Κατρούγκαλος θα γινόταν υπουργός Εξωτερικών, από τη στιγμή που είχε αποκλειστεί κάθε ιδέα επιστροφής του Κοτζιά. Στο Μαξίμου προφανώς γνώριζαν τι ξεκατίνιασμα θ' ακολουθήσει μετά την κατάθεση από τον Κοτζιά μήνυσης σε βάρος του Καμμένου κι αυτό ήταν απαγορευτικό για επιστροφή του στην κυβέρνηση (και βολικό, για ν' ασχολείται ο Καμμένος με τον Κοτζιά και όχι με τον Τσίπρα). Ο Κατρούγκαλος «έτρεχε» το υπουργείο μετά την παραίτηση του Κοτζιά (ο Τσίπρας μόνο τύποις ήταν υπουργός).
Δεν ξέρουμε αν η επάνοδος της Αναγνωστοπούλου οφείλεται σε τήρηση εσωκομματικών ισορροπιών ή προέκυψε από την ανάγκη να ενισχυθεί η κομματική παρουσία στην Αχαΐα, που εξακολουθεί να παραμένει «κάστρο» του ΠΑΣΟΚ και ιδιαίτερα των Παπανδρέου. Σε κάθε περίπτωση, αδιάφορη θα είναι η παρουσία της δίπλα σ' έναν Κατρούγκαλο που δε θα της αφήσει χώρο.
Οι άλλοι δύο (Μπάρκας και Χατζηγεωργίου) ανήκουν στην «παρέα» του Τσίπρα και ήρθαν να αντικαταστήσουν δύο άλλα «τσιπράκια» (Ηλιόπουλο και Νοτοπούλου) που χρίστηκαν υποψήφιοι δήμαρχοι Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Είναι από τις περιπτώσεις που ο Τσίπρας δε δίνει λογαριασμό σε κανέναν, ούτε τηρεί τις εσωκομματικές ισορροπίες. Εχει τους «κολλητούς» του (δεν αναφερόμαστε στο προσωπικό, αλλά στο πολιτικό επίπεδο), τους ανθρώπους που είναι πιστοί αποκλειστικά σ' αυτόν, που τον βλέπουν σαν θεό, και κάποιους απ' αυτούς τους βάζει στην κυβέρνηση, έστω κι αν δε χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερες ικανότητες. Ολοι οι αστοί πρωθυπουργοί είχαν την «αυλή» τους και ο Τσίπρας δεν αποτελεί εξαίρεση.
Ετσι, μοναδική έκπληξη του ανασχηματισμού ήταν ο Μωραΐτης με τον Τόλκα. Εκπληξη γιατί δεν είχε ακουστεί τίποτα γι' αυτούς όλον αυτόν τον καιρό. Ακούγονταν και γράφονταν διάφορα ονόματα (Ραγκούσης, Μπίστης, Παμπούκης, Τζουμάκας κ.ά.), ποτέ όμως τα ονόματα αυτών των δύο. Το παζάρι προστατεύθηκε από τα φώτα της δημοσιότητας κι αυτό δείχνει ότι το χειρίστηκαν ελάχιστοι άνθρωποι.
Γιατί Μωραΐτης και Τόλκας και όχι, ας πούμε, Ραγκούσης, Μπίστης; Γιατί όχι η Λούκα που περιμένει υπομονετικά τόσα χρόνια και που στο κάτω-κάτω είναι τουλάχιστον δυο κλάσεις πάνω από τον κάθε Μωραΐτη και τον κάθε Τόλκα; Η απάντηση είναι απλή. Μωραΐτης και Τόλκας είναι new entries, ικανοί να κάνουν την έκπληξη, ενώ οι άλλοι έχουν προσχωρήσει στον ΣΥΡΙΖΑ (για την ακρίβεια έχουν προσχωρήσει στον Τσίπρα) εδώ και καιρό, οπότε καμιά έκπληξη δε θα προκαλούσε η υπουργοποίησή τους. Οταν ο Μωραΐτης, που μέχρι προχτές σκυλόβριζε τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Τσίπρα, γίνεται υφυπουργός από το τίποτα, το μήνυμα που στέλνεται σε κάθε πασόκο είναι σαφές: ελάτε μ' εμάς και δε θα χάσετε, ενώ αν μείνετε στο ΠΑΣΟΚ θα σας ξεχάσει ακόμα κι η μανούλα σας.
Γι' αυτό αισθάνθηκαν τόσο μεγάλη έκπληξη στο ΠΑΣΟΚ. Δεν είχαν πάρει χαμπάρι τι «ψηνόταν». Το έμαθαν μαζί με όλη την υπόλοιπη Ελλάδα. Γι' αυτό η έκπληξη μετατράπηκε σε υστερία και σε δηλώσεις της Φώφης για… «άλλους αμοραλιστές» που ενδεχομένως υπάρχουν στο ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι «μπορούν να αποχωρήσουν από τώρα». Φοβάται ότι υπάρχουν κι άλλοι κι ότι ο Τσίπρας θα τους παίρνει κατά δυάδες και τριάδες, ώστε να δώσει την εικόνα ενός συνεχώς συρρικνούμενου και αποδυναμωνόμενου ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ κι ενός ΣΥΡΙΖΑ που χτίζει «εντίμως» τη «μεγάλη προοδευτική παράταξη», της οποίας αναγκαστικά θα είναι ο κορμός, αφού είναι το εκλογικά μεγαλύτερο κόμμα.
Επομένως, δεν μπορεί να υποστηριχτεί με αξιώσεις η άποψη ότι ο Τσίπρας έκανε μεταγραφές «από το πανέρι» και όχι «από το ράφι». Σίγουρα δεν είναι πρωτοκλασάτοι ο Μωραΐτης με τον Τσόλκα, αλλά τη «δουλειά» μια χαρά την κάνει η μεταγραφή τους. Υπηρετεί την τακτική της συγκρότησης της «προοδευτικής παράταξης», ταυτόχρονα με τις φήμες που διαρρέουν τα υπόγεια του Μαξίμου, ότι «έρχονται και άλλοι» ή ότι ο Τσίπρας θα προτείνει τον Γιωργάκη για Επίτροπο στην ΕΕ.
Πολιτικά δεν έχει κανείς να πει πολλά πράγματα. Τι να πεις δηλαδή για τον Μωραΐτη, έναν καπιταλιστή της διαφήμισης, που ακόμα και στις 16 του περασμένου Δεκέμβρη (δυο μήνες πριν από την υπουργοποίησή του, δηλαδή) παραιτούνταν από το ΚΙΝΑΛ δηλώνοντας ότι «δε θα είμαι υποψήφιος στις προσεχείς εθνικές εκλογές», ενώ ταυτόχρονα υμνούσε το ΠΑΣΟΚ και «καταχέριαζε» τον ΣΥΡΙΖΑ, γράφοντας για «μια παράταξη που άλλαξε την μοίρα της χώρας και του ελληνικού λαού με τις κυβερνήσεις ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, άνοιξε την ευρωπαϊκή πορεία του τόπου με τις κυβερνήσεις του Κώστα Σημίτη, κράτησε την πατρίδα μακριά από την χρεωκοπία υλοποιώντας παράλληλα μεγάλες μεταρρυθμίσεις με τις κυβερνήσεις του Γιώργου Παπανδρέου», η οποία (παράταξη) «πλήρωσε βαρύ πολιτικό κόστος για να στηρίξει τη χώρα, όταν ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ήταν χέρι χέρι στις πλατείες των αγανακτισμένων βαθαίνοντας τον διχασμό στην ελληνική κοινωνία, τροφοδοτώντας αυταπάτες και μύθους στους πολίτες». «Δε με αφορά η προσωπική καρέκλα», έγραφε στην ίδια επιστολή. Και το απέδειξε έμπρακτα μέσα σ' ένα δίμηνο, παίρνοντας καρέκλα υφυπουργού στην κυβέρνηση αυτού που έβριζε!
Ο ΣΥΡΙΖΑ, τα στελέχη του οποίου έσκιζαν τα ρούχα τους κραυγάζοντας ότι αποτελούν το «νέο», ότι δεν έχουν καμιά σχέση με την ανηθικότητα της «παλιάς» πολιτικής, κάνει ακριβώς τα ίδια. Ουδεμία έκπληξη για εμάς. Οι άνθρωποι που οργάνωσαν δημοψήφισμα-μούφα, παραμύθιασαν τον κόσμο, πήραν το «όχι» του και το έκαναν μέσα σε μια νύχτα «ναι στο τρίτο μνημόνιο», δε θα κώλωναν να βάλουν στην κυβέρνηση τον κάθε Μωραΐτη, προκειμένου να υπηρετήσουν την προεκλογική τους τακτική.
Θα επαναλάβουμε, λοιπόν, αυτά που τόσο καιρό τώρα γράφουμε για την αστική πολιτική. Ο βόρβορος, η συναλλαγή, η ανηθικότητα είναι συστατικά του DNA της. Η πλήρης ρήξη μ' αυτήν είναι όρος εκ των ων ουκ άνευ για την ανάπτυξη μιας ταξικής επαναστατικής πολιτικής.
