Τα τελευταία γκάλοπ χτύπησαν καμπανάκια κινδύνου για την κυβέρνηση της ΝΔ. Κάτι οι υποκλοπές, κάτι οι πλάτες στους τραπεζίτες που αμφισβητούν ευθέως την κλαδική συλλογική σύμβαση, κάτι η φιλολογία για αύξηση των ορίων ηλικίας και μείωση των συντάξεων, δεν ήθελε και πολύ για να κλείσει η ψαλίδα σε επίπεδο γκάλοπ. Βέβαια, ο Καραμανλής ακόμα προηγείται κατά πολύ του Γιωργάκη, ενώ και η λεγόμενη παράσταση νίκης δείχνει ακόμα ΝΔ με μεγάλη διαφορά. Ομως, η εικόνα των τελευταίων γκάλοπ δίνει στο ΠΑΣΟΚ τη δυνατότητα να ασκήσει επικοινωνιακή εκμετάλλευση και να χρησιμοποιήσει τα γκάλοπ ως εφαλτήριο για να κλείσει ακόμα περισσότερο την πραγματική εκλογική ψαλίδα. Και μην ξεχνάμε, ότι τον Οκτώβρη έχουμε αυτοδιοικητικές εκλογές. Αν η ΝΔ υποστεί μεγάλη ήττα (κάποιες απώλειες θεωρούνται λογικές για ένα κυβερνητικό κόμμα), τα πράγματα θα γίνουν ακόμα πιο ζόρικα γι’ αυτή στο μέλλον. Και τότε ο Καραμανλής θα ψάχνει μια ευνοϊκή γι’ αυτόν συγκυρία, για να κάνει πρόωρες εκλογές. Αν δεν την βρει, τότε θα πάει σε «ντέρμπι» τον Απρίλη του 2008.
Προσπαθεί, λοιπόν, από τώρα το μέγαρο Μαξίμου να συμμαζέψει κάπως τα πράγματα. Τουλάχιστον σε επίπεδο δημόσιων δηλώσεων η κυβέρνηση να εμφανίζεται πιστή στη στρατηγική του «μεσαίου χώρου» και τα στελέχη της να μη πυροδοτούν το κλίμα με τις τοποθετήσεις τους, προσφέροντας υλικό για προπαγανδιστική αξιοποίηση στην αντιπολίτευση και στα ΜΜΕ της. Ο Αλογοσκούφης, ο υπουργός που (εκτός του Ρουσόπουλου) πρέπει να βλέπει πιο συχνά απ’ όλους τον Καραμανλή, εμφανίζεται εσχάτως ιδιαίτερα προσεκτικός στις δημόσιες τοποθετήσεις του, ενώ δεν δίστασε ν’ αδειάσει τον Τσιτουρίδη, επαναφέροντάς τον στην τάξη με δημόσια δήλωση για το Ασφαλιστικό. Ο Τσιτουρίδης στην αρχή έδειξε μια δυσκολία προσαρμογής και προσπάθησε να δείξει ένα νεοφιλελεύθερο πρόσωπο, προφανώς για να τονίσει τη διαφορά του από τον Παναγιωτόπουλο. Στη συνέχεια, όμως, μπήκε κι αυτός στο νόημα και μάζεψε τις δηλώσεις του για τα όρια ηλικίας και το ύψος των συντάξεων.
Ολα αυτά, βέβαια, αφορούν την προπαγάνδα και όχι την πραγματική πολιτική. Ο Καραμανλής και το επικοινωνιακό του επιτελείο έχουν διδαχτεί από τον τρόπο που χειρίστηκε αυτά τα ζητήματα το ΠΑΣΟΚ επί τόσα χρόνια και κοπιάρουν την πολιτική του. Κρίνουν ότι δε χάνουν τίποτα αν δεν μιμηθούν το Μητσοτάκη, που και στο δημόσιο λόγο του εμφανιζόταν ως αντίγραφο του Ρίγκαν και της Θάτσερ, αλλά να μιμηθούν τον Σημίτη, που εφάρμοσε την πιο σκληρή νεοφιλελεύθερη πολιτική, φλυαρώντας ταυτόχρονα, ο ίδιος και τα στελέχη του, περί κοινωνικής ευαισθησίας.
