Λασπομαχία στο βάλτο της αμερικανοδουλείας

Πράγματι αυτή η κυβέρνηση έχει ως μεγάλο της προσόν το ηθικό πλεονέκτημα έναντι των πολιτικών της αντιπάλων! Αυτή τη βδομάδα υπήρξε μια ακόμα κορυφαία εμφάνιση αυτού του ηθικού πλεονεκτήματος: δυο κορυφαίοι υπουργοί, οι των Εξωτερικών και της Αμυνας, πλακώθηκαν στο υπουργικό συμβούλιο, αφήνοντας ο ένας αιχμές σε βάρος του άλλου για τη διαχείριση των μυστικών κονδυλίων των υπουργείων τους!
 
Είχαμε κι άλλα, όμως, που επιβεβαίωσαν ότι αυτή η κυβέρνηση είναι ισχυρή, αποφασισμένη και ικανή να λύνει προβλήματα! Μετά το σόου Καμμένου επί αμερικανικού εδάφους, που προκάλεσε σάλο στην Αθήνα και ιδιαίτερα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ και στην κυβέρνηση, τη Δευτέρα ο Καμμένος βγήκε στην ΕΡΤ, είπε διάφορα για όσα έγιναν στις ΗΠΑ και δεν παρέλειψε να δηλώσει ότι μόλις πάει στην ελληνική Βουλή για κύρωση η Συμφωνία των Πρεσπών, θα αποσύρει την εμπιστοσύνη του από την κυβέρνηση. Την Τρίτη, ο ίδιος Καμμένος δεσμεύτηκε στο υπουργικό συμβούλιο ότι δε θα ρίξει την κυβέρνηση! Προηγήθηκε -σύμφωνα με τις διαρροές που έγιναν από μέλη του υπουργικού συμβουλίου- ομιλία του Τσίπρα, ο οποίος ζήτησε από τους υπουργούς του να δεσμευτούν ότι δε θα ρίξουν την κυβέρνηση συντασσόμενοι με πρόταση μομφής που θα υποβάλει η ΝΔ!
 
Α, να μην το ξεχάσουμε. Είχε προηγηθεί και… μυστικό γεύμα του Τσίπρα με τον Καμμένο στη Λέσχη Αξιωματικών!  Εκεί που όποιον μπαίνει τον βλέπουν εκατοντάδες ζευγάρια μάτια (τα διερχόμενα αυτοκίνητα σχηματίζουν ουρές), ενώ μέσα στο κτίριο κυκλοφορούν δεκάδες αξιωματικοί, φαντάροι και πολίτες, που κάθε άλλο παρά εξασφαλίζουν την εχεμύθεια. Παγίδευσε ο Καμμένος τον Τσίπρα και τον φώναξε για γεύμα «εντός έδρας» (του Καμμένου), φροντίζοντας να υπάρξουν ακόμα και φωτογραφίες από την προσέλευσή τους στη Λέσχη; Μπορεί να είναι «παιδική χαρά» το Μαξίμου, δεν τους έχουμε όμως και για μαλάκες (για να το πούμε ωμά). Το γεύμα ήταν… επιμελώς ατημέλητο. Εδειχνε μυστικό, ενώ είχε προετοιμαστεί έτσι που να μη μείνει μυστικό.
 
Σε ποιον ήθελε να στείλει μήνυμα ο Τσίπρας με το «μυστικό γεύμα» με τον Καμμένο; Μα στους συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι στη συνεδρίαση της ΚΕ το Σαββατοκύριακο είχαν εξαπολύσει πυρ ομαδόν κατά του Καμμένου. «Με τις δηλώσεις του, τον υποτελή φιλοαμερικανισμό του… επιβαρύνει τη διεθνή θέση της χώρας», είχε δηλώσει  στην ΕφΣυν ο Φίλης, λίγο πριν από τη συνεδρίαση. Στην ομιλία του στη συνεδρίαση τον απεκάλεσε «καρικατούρα του Σαλβίνι», για ν' αναλάβει την υπεράσπιση του Καμμένου ο Παππάς.  Ακολούθησαν και άλλοι (Δρίτσας, Χριστοδουλοπούλου, Παπαδόπουλος κλπ.). Ο Τσίπρας τους έστειλε το μήνυμα ότι ο Καμμένος είναι «δική του υπόθεση», ότι ξέρει να τον «χειρίζεται» ώστε «να μην κάνει ζημιά».
 
Βέβαια, είχε και ο Καμμένος τα οφέλη του από το «μυστικό γεύμα». Καταρχάς, βγήκε προς τα έξω ότι επρόκειτο για συνάντηση μεταξύ «δύο ανδρών», «δύο πολιτικών ηγετών» και όχι για συνάντηση του πρωθυπουργού με έναν υπουργό του. Αν ίσχυε το δεύτερο, τότε η συνάντηση θα γινόταν στο Μαξίμου, όπου ο πρωθυπουργός δέχεται τους υπουργούς του για συνεργασία, για να τους δώσει οδηγίες, για να τους επιπλήξει κτλ. Ετσι, ο Καμμένος κέρδισε ένα αναβαθμισμένο πολιτικό στάτους. Του ηγέτη που διαπραγματεύεται απευθείας με τον πρωθυπουργό και που θέτει σ' αυτόν τους όρους του. Που έχει το δικαίωμα να πηγαίνει σε μια ξένη χώρα, σε επίσημη επίσκεψη, και να καταθέτει στην πολιτική ηγεσία αυτής της χώρας τις προσωπικές του θέσεις και όχι τις θέσεις της κυβέρνησης.
 
Το υπουργικό συμβούλιο της Τρίτης ήταν η συνέχεια του «μυστικού γεύματος» Τσίπρα-Καμμένου. Το έχουμε ξαναπεί: αυτοί δε θα μας αφήσουν να πλήξουμε. Είναι πραγματικά παγκόσμια πρωτοτυπία, να βγαίνει ένας πρωθυπουργός και να ζητά από τους υπουργούς του το αυτονόητο, το εξ ορισμού δεδομένο: ότι δε θα ρίξουν την κυβέρνηση! Κι ένας υπουργός να δεσμεύεται σ' αυτό, ενώ μια μέρα πριν έλεγε ο ίδιος στην κρατική τηλεόραση ότι μόλις η κυβέρνηση καταθέσει για κύρωση μια διεθνή συμφωνία που έχει υπογράψει, αυτός θα φύγει και θα προσπαθήσει να ρίξει την κυβέρνηση για να μην κυρωθεί η συμφωνία. Θέση την οποία έχει επαναλάβει πολλάκις στο πρόσφατο παρελθόν, όπως επίσης και κορυφαία στελέχη του κόμματός του (π.χ. ο εκπρόσωπος Τύπου, που άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο, το κόμμα του να υπερψηφίσει μια πρόταση μομφής που θα υποβάλει η αξιωματική αντιπολίτευση)!
 
Εσκιζε τα ρούχα του ο Τζανακόπουλος: τίποτα δεν έγινε στο υπουργικό συμβούλιο, όλοι ήταν αγαπημένοι και άκουγαν με προσοχή τον πρωθυπουργό! Κι αυτό την ώρα που όλοι είχαν δει τον Κοτζιά να φεύγει πριν ολοκληρωθεί το υπουργικό συμβούλιο και να πηγαίνει στο προεδρικό μέγαρο, όπου συναντήθηκε επί μιάμιση ώρα  με τον Παυλόπουλο, σε μη προγραμματισμένη συνάντηση (γι' αυτό και από την προεδρία δε βγήκε η τυποποιημένη ανακοίνωση, ότι ο πρόεδρος δέχτηκε τον υπουργό τάδε, ο οποίος τον ενημέρωσε για θέματα της αρμοδιότητάς του). Να πήγε ο Κοτζιάς στον Πάκη για να τον συμβουλευτεί το αποκλείουμε. Δεν ταιριάζει κάτι τέτοιο στον Κοτζιά, που κατατρύχεται από το σύνδρομο της αδικημένης μεγαλοφυΐας. Πήγε στον Πάκη για να σηματοδοτήσει την ύπαρξη προβλήματος. Κι ο Πάκης φρόντισε να διαρρεύσει (αυτή την τέχνη την ξέρει πάρα πολύ καλά, ότι ο Κοτζιάς «δυσφορεί» μετά απ' αυτά που έγιναν στο υπουργικό συμβούλιο).
 
Οι διαρροές (που επιβεβαιώθηκαν, όσο κι αν επέμενε να τις διαψεύδει ο… φουκαράς ο Τζανακόπουλος) λένε ότι ο Κοτζιάς την έπεσε στον Καμμένο για τα καμώματά του στις ΗΠΑ, κατηγορώντας τον ότι κάνει προσωπική εξωτερική πολιτική και βλάπτει τη χώρα (αυτό δεν έγραφε και η ΕφΣυν, μέχρι να το κάνει γαργάρα;). Κι ότι ο Καμμένος τα πήρε στο κρανίο και του απάντησε αναλόγως (μπορούμε να φανταστούμε τη σκηνή της σύγκρουσης αυτών των δύο… γιγάντων της αστικής πολιτικής). Μέχρι που η κουβέντα έφτασε (πού αλλού θα έφτανε, όταν μιλά ο Καμμένος;) στη διαχείριση των μυστικών κονδυλίων του υπουργείου Εξωτερικών. Δεν ήμασταν εκεί για ν' ακούσουμε τι ακριβώς είπε ο Καμμένος, φανταζόμαστε όμως πως η αναφορά στα μυστικά κονδύλια του ΥΠΕΞ έγινε σε σχέση με τη φημολογία περί εξαγοράς βουλευτών και άλλων παραγόντων στη Δημοκρατία της Μακεδονίας και είχαν μέσα όλα τα καμένα συνοδευτικά (Σόρος κτλ. – τον Σόρος ανακάτεψε και όταν την έπεσε στην ΕφΣυν). Ο Κοτζιάς είδε τον Τσίπρα να μη διακόπτει τον Καμμένο, ούτε να τον υπερασπίζεται από την επίθεση του υπουργού Αμυνας. Είδε τους υπουργούς να έχουν μείνει στήλες άλατος. Και αποχώρησε, βροντώντας την πόρτα πίσω του.
 
Μετά τη συνάντηση με τον Πάκη, άφησε να διαρρεύσει ότι ετοιμάζεται να παραιτηθεί. Περίμενε ένα τηλεφώνημα από τον Τσίπρα, που θα του πρόσφερε στήριξη. Το τηλεφώνημα δεν έγινε ποτέ. Αντ' αυτού, άκουσε τον Τζανακόπουλο (ποιον; τον Τζανακόπουλο) να δηλώνει με νόημα πως «όποιος δεν θέλει να φτάσει στον προορισμό ή δυσφορεί στη διαδρομή μπορεί να κατέβει από το τρένο»! Και κατέβηκε από το τρένο, συνοδεύοντας την αποβίβασή του με το γνωστό πικρό και… πεισματάρικο «τιτίβισμα»: «Ερχεται η στιγμή, λέει ο ποιητής, να αποφασίσεις με ποιούς θα πας και ποιούς θα αφήσεις. Ο ΠΘ και σειρά Υπουργών έκαναν στο χθεσινό ΥΣ τις επιλογές τους και εγώ κατόπιν τις δικές μου» (μετά τον Τσίπρα και ο Κοτζιάς βαφτίζει τον Σαββόπουλο ποιητή, αλλά είναι γνωστό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ ότι ο Κοτζιάς ουδέποτε διακρίθηκε για τις λογοτεχνικές γνώσεις του).
 
Περιττεύει να θυμίσουμε ότι πριν από μερικούς μήνες ο Καμμένος δήλωνε ότι έχει «απόλυτη εμπιστοσύνη στον υπουργό Εξωτερικών» και έπλεκε το εγκώμιο του Κοτζιά. 'Η ότι πρόσφατα, ο Κοτζιάς δήλωνε στην ΕΡΤ ότι οι διαφωνίες του Καμμένου είναι «καυγαδάκι εντός γάμου». Ούτε χρειάζεται να επισημάνουμε ότι ο Τσίπρας επέλεξε να «ξεφορτωθεί» τον Κοτζιά και όχι τον Καμμένο, επειδή ο τελευταίος μπορεί να ρίξει την κυβέρνηση, ενώ ο Κοτζιάς θα επιδείξει κομματική νομιμοφροσύνη, καθώς ο ίδιος, ο Τόσκας και η Γιαννιά έχουν εκλεγεί με τον ΣΥΡΙΖΑ (και δεν έχουν και πού να πάνε αν φύγουν από τον ΣΥΡΙΖΑ).
 
Το μόνο που χρειάζεται να υπογραμμίσουμε είναι ότι στη δήλωση αποδοχής («με πόνο καρδιάς») της παραίτησης Κοτζιά, ο Τσίπρας δεν είπε κουβέντα για τη διαχείριση των μυστικών κονδυλίων, που είχε εγείρει ο Καμμένος και που ήδη γινόταν πρώτο ζήτημα στην πολιτική ατζέντα. Φαίνεται πως ακούστηκαν πολλά «γαλλικά» από πλευράς Κοτζιά, για να βγει την επομένη ο Τζανακόπουλος και να κάνει ad hoc δήλωση, προσφέροντας πλήρη κάλυψη στον Κοτζιά. Επιστρατεύτηκε και ο Βούτσης που έδωσε ad hoc συνέντευξη Τύπου, για να πει ότι επί Κοτζιά καθιερώθηκε μια διαδικασία «γνώσης» της διάθεσης των μυστικών κονδυλίων από τον πρόεδρο και τους αντιπροέδρους της Βουλής. Η διαδικασία που περιέγραψε περισσότερο με κοροϊδία μοιάζει, παρά με ουσιαστική γνώση, όμως δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι ότι οι Τσιπραίοι αναγκάστηκαν να προσφέρουν εκ των υστέρων πλήρη κάλυψη στον Κοτζιά. Ισως για να μην δώσει συνέχεια αυτός, ανασκαλεύοντας ζητήματα με μυστικά κονδύλια στο υπουργείο Αμυνας.
 
Πολιτική κρίση
 
Τι δείχνουν αυτά τα τραγελαφικά γεγονότα; Οτι ο Τσίπρας έχει μεν πλειοψηφία για να κυρώσει τη Συμφωνία των Πρεσπών, δεν έχει όμως πλειοψηφία για να συνεχίσει να κυβερνά χωρίς τους καμένους. Κι όχι μόνο δεν έχει τέτοια πλειοψηφία, αλλά φοβάται κιό-λας ότι ο αγαπημένος κυβερνητικός εταίρος, που αισθάνεται σαν αγρίμι στο κλουβί και γενικώς δε διακρίνεται για την ψυχραιμία και τη νηφαλιότητά του, μπορεί να του την κάνει ανά πάσα στιγμή, τινάζοντας στον αέρα τον εκλογικό σχεδιασμό που αυτός (ο Τσίπρας) προσπαθεί να αποκρυσταλλώσει. Γι' αυτό και κάνει αυτές τις σπασμωδικές κινήσεις, όπως το να ζητήσει από τους υπουργούς του δέσμευση ότι δε θα ρίξουν την κυβέρνησή του. Ως προς αυτό, έχει δίκιο ο Κοτζιάς: ο Τσίπρας διάλεξε να πορευτεί με τον Καμμένο και να οδηγήσει τον Κοτζιά στην αποβίβαση από το τρένο, όταν του έθεσε το δίλημμα «ή εγώ ή αυτός».
 
Η εικόνα που βλέπει μπροστά του ο απροκατάληπτος πολίτης θυμίζει κακό σουρεαλιστή ζωγράφο. Ο υπουργός Εξωτερικών, που διαπραγματεύτηκε τη Συμφωνία των Πρεσπών μαζί με τον πρωθυπουργό και που βρισκόταν σε πλήρη ευθυγράμμιση μαζί του σε όλα τα σχετικά ζητήματα, βρέθηκε εκτός κυβέρνησης, στην οποία παρέμεινε ο υπουργός Αμυνας, ο οποίος όχι μόνο δηλώνει ότι θα ρίξει την κυβέρνηση εν ευθέτω χρόνω, αλλά πήγε και στις ΗΠΑ και πλασάριζε «σχέδιο Β», εν γνώσει του -όπως ο ίδιος είπε- ότι ο πρωθυπουργός δεν το εγκρίνει.
 
Και βέβαια, όλοι εκείνοι οι συριζαίοι που ξιφούλκησαν κατά του Καμμένου, από Φίλη μέχρι ΕφΣυν, τον φαντάζονται να τους κάνει τη γνωστή χειρονομία με το μεσαίο δάχτυλο. Πρέπει να αισθάνθηκαν οργή όταν άκουσαν τον Τσίπρα να δηλώνει, σε πρώτο ενικό, ότι η αποδοχή της παραίτησης Κοτζιά «σηματοδοτεί την απόφασή μου να μην ανεχτώ καμία διγλωσσία απέναντι στα εθνικά θέματα από οποιονδήποτε και καμιά στρατηγική και να μη δεχτώ από κανέναν να διαταράξει την ομαλή πορεία της χώρας την οριστική έξοδο από τα μνημόνια». Λες και ήταν ο Κοτζιάς και όχι ο Καμμένος που χρησιμοποίησε διγλωσσία και μάλιστα ευρισκόμενος σε επίσημη επίσκεψη σε ξένη πρωτεύουσα!
 
Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι υπάρχει πολιτική κρίση, η οποία τροφοδοτείται από τις διαφορετικές στοχεύσεις που έχουν Τσίπρας και Καμμένος. Ο Τσίπρας και να χάσει από τον Μητσοτάκη θα είναι αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και θα ελπίζει ότι μπορεί να ξαναγίνει πρωθυπουργός. Αντίθετα, ο Καμμένος παίζει την πολιτική του επιβίωση. Κι εκτός του ότι «τρελαίνεται» στην ιδέα ότι μετά από τόσα χρόνια θα βρεθεί εκτός Βουλής, αισθάνεται ρίγος όταν αναλογίζεται ότι έχει κάνει τόσους εχθρούς που μπορεί να πέσουν και να τον «σκίσουν», χωρίς να έχει καν τη βουλευτική ασυλία. Γι' αυτό και θα τα παίξει όλα για όλα, χωρίς να λογαριάζει τις ιδιαίτερες ανάγκες του Τσίπρα, αν κρίνει ότι αυτό τον βολεύει.
 
Σίγουρα, οι τελευταίες εξελίξεις δεν είναι άσχετες από τα «κακά μαντάτα» που έρχονται από τα Σκόπια. Ο Ζάεφ, μετά τη συντριβή στο δημοψήφισμα, θα πάει αναγκαστικά σε εκλογές, με κίνδυνο να συντριβεί και σ' αυτές. Ο Καμμένος θα αισθανθεί τότε πλήρως δικαιωμένος, ο Κοτζιάς έχει την άνεση να παραιτηθεί (οι δημόσιες ευχαριστίες του Στέιτ Ντιπάρτμεντ «για την ιδιαίτερη αφοσίωση που έδειξε στην ενίσχυση της σχέσης ΗΠΑ-Ελλάδας και για τη συμβολή του στην επίτευξη της ιστορικής Συμφωνίας των Πρεσπών», δεν είναι ασφαλώς τυχαίες) και ο Τσίπρας πρέπει να δει τι θα κάνει με τις δεσμεύσεις που έχει αναλάβει έναντι της Ουάσινγκτον και του Βερολίνου (φοβάται ότι θα τον βάλουν να εξαντλήσει την τετραετία, με την ελπίδα ότι στο μεταξύ μπορεί να συμφωνήσει η νέα μακεδονική κυβέρνηση και η Συμφωνία των Πρεσπών να φτάσει στην ελληνική Βουλή).
 
Στο έδαφος της αμερικανοδουλείας
 
Αλήθεια, τι είναι σημαντικότερο; Η Συμφωνία των Πρεσπών ή η πλήρης υποταγή στους αμερικάνους ιμπεριαλιστές και η μετατροπή της Ελλάδας σε μια απέραντη αμερικάνικη βάση, που διατυμπάνισε ο Καμμένος και στην Ουάσινγκτον και στη συνέντευξή του στην ΕΡΤ; Εκεί που ακούσαμε ότι η Κάρπαθος θα είναι η εναλλακτική του Κανάβεραλ κι ότι θα είναι καλό να σταθμεύσουν τα αμερικάνικα «Απάτσι» στο Στεφανοβίκειο γιατί τα αμερικάνικα πληρώματα «θ' αφήσουν στο Βόλο και πέντε δεκάρες». Ας θυμηθούμε τι είπε ο Καμμένος στον αμερικανό ομόλογό του Τζέιμς Μάτις: «Είναι πολύ σημαντικό για την Ελλάδα, οι ΗΠΑ να αναπτύξουν στρατιωτικές δυνάμεις σε πιο μόνιμη βάση, όχι μόνο στον κόλπο της Σούδας, αλλά και στον Βόλο, στη Λάρισα, στην Αλεξανδρούπολη».
 
Ακούσατε καμιά διαφωνία από τον πρωθυπουργό (ή από τον Κοτζιά ή από άλλον υπουργό) γι' αυτά; Αυτά προφανώς δεν εντάσσονται στην καταδικαστέα «διγλωσσία». Είναι η κοινή γλώσσα της αμερικανοδουλείας που μιλούν ο Τσίπρας και ο Καμμένος, ο ΣΥΡΙΖΑ και οι ΑΝΕΛ.
 
ΥΓ1. Ο στίχος του Χριστιανόπουλου, διά χειρός Κοτζιά («βαθιά να με θάψουν θέλησαν, ξέχασαν ότι είμαι σπόρος»), θα μπορούσε να είναι η παπάρα της χρονιάς. Σπόρος ο Κοτζιάς! Μια πολιτική καριέρα σχεδόν μισού αιώνα αποδεικνύει ότι ο σπόρος είναι τζούφιος. Δεν τα κατάφερε στον Περισσό, έφυγε. Προσπάθησε να γίνει ηγέτης του ΝΑΡ, δεν τα κατάφερε, έφυγε. Πήγε στην «αυλή» του Γιωργάκη, είδε τον Δρούτσα να γίνεται υπουργός Εξωτερικών, απομακρύνθηκε. Είδε φως στον ΣΥΡΙΖΑ, μπήκε ως συνεργαζόμενος, άκουσε τελικά τον Τζανακόπουλο (!) να του δείχνει τη σκάλα για να κατέβει από το τρένο! Πότε θα καρπίσει αυτός ο σπόρος;
 
ΥΓ2. Η πρώτη πράξη της όπερα μπούφα έκλεισε με την άρια που τραγούδησε η μεγάλη ντίβα Θοδώρα Μεγαλοοικονόμου: «Ουδείς αναντικατάστατος και το ΥΠΕΞ αναλαμβάνει από σήμερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός»…