Καραγκιοζιλίκια με πολιτικό άρωμα

Ας υποθέσουμε ότι ο Σημίτης έπαιρνε μερίδιο από τις μίζες που αποδεδειγμένα έπαιρναν κάποιοι υπουργοί του. Πώς λέτε να τις χειριζόταν; Να φώναζε τη γραμματέα του, να τις παράδινε τα «τούβλα» και να της ζητούσε να πάει να τα καταθέσει στο υποκατάστημα Κολωνακίου κάποιας από τις λεγόμενες συστημικές τράπεζες; Μπορεί να έχετε οποιαδήποτε γνώμη για τον Σημίτη (εμείς, ως γνωστόν, έχουμε τη χειρότερη), όμως θα συμφωνήσετε ότι ηλίθιος δεν είναι.
 
Αντιλαμβάνεστε, λοιπόν, ότι η κίνηση της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες να ζητήσει το άμεσο άνοιγμα των λογαριασμών του Σημίτη, της συζύγου του, του αδελφού του, του Χρυσοχοΐδη, του Μαλέσιου και της συζύγου του κι ενός αντιπροσώπου μονοπωλίων όπλων, είναι σκέτο καραγκιοζιλίκι. Δεν πρόκειται να βρουν τίποτα και δεν πρέπει να βρήκαν τίποτα, δεδομένου ότι άνοιξαν τους λογαριασμούς στις 30 Οκτώβρη.
 
Ο Σημίτης δεν έχασε την ευκαιρία να περάσει στην αντεπίθεση (αν σιωπούσε, αυτό θα θεωρούνταν ενοχική συμπεριφορά). Μίλησε για «προαναγγελθείσα επιχείρηση δίωξής» του που «δεν τον αγγίζει», φωτογράφισε τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ως «περιστασιακούς ένοικους της εκτελεστικής εξουσίας» (τον εαυτό του τον θεωρεί μόνιμο, προφανώς), χαρακτήρισε «ευπρόσδεκτη» την έρευνα των λογαριασμών του (απολύτως λογικό, αφού δεν πρόκειται να βρεθεί τίποτα) και προανήγγειλε μηνύσεις όταν διαπιστώσει «ποιοι εμπλέκονται στις συκοφαντίες». Και βέβαια, το ΠΑΣΟΚ -διά της Φώφης- έσπευσε να τον υπερασπιστεί.