Με δραματικούς τόνους προσπαθεί να κρύψει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ την άνευ όρων παράδοσή της στις ορέξεις του γερμανο-γαλλικού άξονα. Μια παράδοση που αποτελεί εντολή της ελληνικής κεφαλαιοκρατίας και του διεθνούς χρηματιστικού κεφάλαιου και θα έχει ως αποτέλεσμα το αλυσόδεμα του ελληνικού λαού με νέα δεσμά, για πολλά χρόνια.
Ο,τι γίνεται τις τελευταίες μέρες είναι σκέτη προπαγάνδα. Οι κυβερνητικές αποφάσεις έχουν παρθεί και έχουν ανακοινωθεί ήδη στη Μέρκελ, κατά την πρόσφατη επίσκεψη των Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου στο Βερολίνο. Καθώς πλησιάζουμε στις δυο συνόδους κορυφής, της ευρωζώνης και της ΕΕ, υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση μιας «ελληνικής αντίστασης», με… πρωτοκαπετάνιο τον Παπανδρέου και καπεταναίους τους αρχηγούς των άλλων αστικών κομμάτων. Το σκηνικό στήθηκε από τους Γκέμπελς του Μαξίμου και το έργο άρχισε να γυρίζεται με τη συνδρομή όλου του κοινοβουλευτικού θιάσου. Αυτή τη φορά και η Παπαρήγα και ο Τσίπρας δέχτηκαν ν’ αποτελέσουν μέρος του ντεκόρ, ενώ ο Σαμαράς πήρε και ρόλο.
Το νέο σενάριο του πρωτοκαπετάνιου Γιωργάκη παίχτηκε στο υπουργικό συμβούλιο, στο οποίο ανακοίνωσε ότι «δεν θα αποδεχτεί καμιά λύση, αν δεν υπάρξει συνολική λύση». Είναι το γνωστό «ανάβω φλας αριστερά και στρίβω δεξιά». Εχοντας αποδεχτεί τα πάντα, δημιουργεί ένα σκηνικό εθνικού κινδύνου, δίνει στον εαυτό του τον πρώτο ρόλο κι όταν φέρει τα νέα μαντάτα θα τα επενδύσει με το σελοφάν μιας «μεγάλης εθνικής μάχης που δόθηκε με επιτυχία».
Μήπως το ίδιο δεν έγινε με το Μνημόνιο; Δεν διέψευδαν μέχρι και την παραμονή της υπογραφής του ότι θα προσφύγουν στο μηχανισμό που είχε δημιουργηθεί ad hoc για την Ελλάδα (σε εκείνη τη φάση), διότι δήθεν δεν τον χρειάζονταν, και μετά ο Παπανδρέου πήγε στο Καστελόριζο, ανακοίνωσε την προσφυγή και ταυτόχρονα εξαπέλυσαν μια εκκωφαντική προπαγανδιστική εκστρατεία ότι έσωσαν τη χώρα από την καταστροφή; Δεν ήταν ο ίδιος ο Παπανδρέου που τον περασμένο Σεπτέμβρη έλεγε από το βήμα της ΔΕΘ, ότι το Μνημόνιο τελειώνει το 2013, ότι η χώρα εκπληρώνει κανονικά τις υποχρεώσεις της έναντι των δανειστών της και δεν υπάρχει κανένας λόγος νέων δανείων, νέου Μνημόνιου ή κάτι ανάλογου; Δεν τον είχαν πιστέψει κάτι παντελώς άσχετοι, σαν τον Χρυσοχοΐδη, που δήλωνε πως όποιος μιλάει για επιμήκυνση της αποπληρωμής του χρέους διαπράττει εθνική προδοσία; Πόσοι μήνες πέρασαν από τότε; Μόλις έξι και σήμερα ζητούν και επιμήκυνση της αποπληρωμής και μείωση επιτοκίων και έκδοση ευρωομολόγου (αυτό για ξεκάρφωμα) και επαναγορά ελληνικών ομολόγων, δηλαδή νέα δάνεια για να αποπληρωθούν τα παλιά.
Για να μη λέμε καλαμπούρια, ο Παπανδρέου δεν έχει καμιά δυνατότητα να διαπραγματευθεί κάτι στις Βρυξέλλες. Ούτε να ενταχθεί σε κάποιον άξονα, αν αυτός δημιουργηθεί (γιατί μέχρι στιγμής ο μοναδικός άξονας είναι ο γερμανογαλλικός). Γι’ αυτό και προσέτρεξε ως ικέτης στην «αυλή» πρώτα της Μέρκελ και μετά του Σαρκοζί, προσφέροντας «γην και ύδωρ», προκειμένου να του δώσουν την επιμήκυνση και επιτόκια ίσα μ’ αυτά της Ιρλανδίας. Αυτά του τα έχουν υποσχεθεί, όμως κανείς στο Βερολίνο και το Παρίσι δεν ασχολείται αυτή την περίοδο με τις αιτήσεις της Αθήνας. Εχουν να λύσουν σοβαρότερα ζητήματα, που σχετίζονται με το μεγάλο παζάρι ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις της Ευρωένωσης. Αν αυτό το παζάρι, για το Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και τη λεγόμενη «νέα ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση» καταλήξει σε κάποιο αποτέλεσμα, στις δυο συνόδους κορυφής της 11ης (είχαμε πάει στο τυπογραφείο όταν ξεκινούσε) και της 25ης Μάρτη, τότε θ’ ασχοληθούν και με τα αιτήματα του Παπανδρέου.
Οταν ο Παπανδρέου λέει ότι δεν θα ψηφίσει παρά μόνο συνολική λύση, δεν προσπαθεί να εκβιάσει τη Γερμανία και τη Γαλλία, αφού είναι δεδομένο ότι έχει εκφράσει δημόσια τη συμφωνία του και στο Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας και στη «νέα οικονομική διακυβέρνηση». Απλά, προσπαθεί να βάλει και τα αιτήματα της κυβέρνησής του μέσα στο συνολικό πακέτο. Δηλαδή, την επιμήκυνση της αποπληρωμής του δανείου των 110 δισ. από την τρόικα, με μείωση των επιτοκίων δανεισμού και τη δυνατότητα επαναγοράς μέρους του συνολικού χρέους της χώρας με δάνειο από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης.
Θα είναι ικανοποιημένος ακόμα και με μια δημόσια δήλωση του Βαν Ρομπάι (από τη Μέρκελ δεν τολμά να ζητήσει κάτι τέτοιο, ειδικά μετά την ανακοίνωση των τεσσάρων μεγαλύτερων συνδικάτων καπιταλιστών της Γερμανίας – βλέπε σελίδα 16), που θα παραπέμπει στο άμεσο μέλλον την εξέταση των ελληνικών αιτημάτων. Με μια τέτοια δήλωση θα μπορέσει να δημαγωγήσει στο εσωτερικό, γιατί αυτό είναι ο μοναδικός του στόχος. Γι’ αυτό, άλλωστε, σήκωσε όλον αυτόν τον εθνικό κουρνιαχτό και γι’ αυτό επεδίωξε να καταστήσει συνένοχους και τους άλλους πολιτικούς αρχηγούς. Παπαρήγα και Τσίπρας, μολονότι του έκαναν τη χάρη να πάνε στη συνάντηση (ο οπορτουνισμός είναι στοιχείο του πολιτικού τους DNA), δεν πρόσφεραν συναίνεση. Σαμαράς και Καρατζαφέρης πρόσφεραν συναίνεση «υπό όρους», ο Κουβέλης άνευ όρων και η Μπακογιάννη με κριτική από σκληρές νεοφιλελεύθερες θέσεις. Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε η κυβερνητική προπαγάνδα, δεν κατάφερε να φτιάξει κλίμα «κρίσιμων εθνικών στιγμών». Μπορεί να μπήκαν τίτλοι στις εφημερίδες, να σηκώθηκαν οι τόνοι στα δελτία ειδήσεων, όμως αυτό κράτησε μόλις μια μέρα και ο ελληνικός λαός το παρακολούθησε με απόλυτη απάθεια. Γιατί, ανεξάρτητα από το πώς εκδηλώνει την οργή του, είναι οργισμένος και έχει μάθει πια, κάθε φορά που γίνεται λόγος για νέες ρυθμίσεις μέσω του «μηχανισμού στήριξης», να περιμένει νέα αντιλαϊκά μέτρα.
Ο Παπανδρέου, πάντως, κράτησε και την πισινή του, δηλώνοντας στο υπουργικό συμβούλιο πως «η μάχη μέχρι την 25η Μαρτίου είναι κρίσιμη, αλλά όχι το τέλος του κόσμου», καθώς «αν δεν υπάρξουν θετικές αποφάσεις, εμείς, σε κάθε περίπτωση, πρέπει να συνεχίσουμε το πρόγραμμά μας, αλλά να ρίξουμε όλο και μεγαλύτερο βάρος στις δικές μας δυνάμεις», ενώ «από την άλλη μεριά, και καλά να πάει αυτή η μάχη, δεν σημαίνει ότι επειδή δημιουργήθηκε ένα καλύτερο κλίμα εμείς δεν θα πρέπει να κάνουμε τις μεγάλες αλλαγές ή να εφαρμόσουμε τις αλλαγές τις οποίες έχουμε αποφασίσει».
Αυτό, σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνει πως μονά-ζυγά ο ελληνικός λαός θα είναι χαμένος. Αυτά που έρχονται θα είναι χειρότερα απ’ αυτά που ζούμε. Ηδη, στην τελευταία επικαιροποίηση του Μνημόνιου μπορούμε να δούμε μερικά απ’ αυτά που θα έρθουν στο άμεσο μέλλον, όπως για παράδειγμα η κατάργηση και των τελευταίων φοροαπαλλαγών, προκειμένου να μαζευτούν χρήματα στα δημόσια ταμεία. Ομως –το ξανατονίζουμε– αυτά όλα θα μοιάζουν με χάδια μπροστά σ’ αυτά που θα φέρουν οι νέες συμφωνίες, που θα συνοδεύονται με νέα δάνεια.
Η κυβέρνηση παραδέχεται ανοιχτά πια ότι τα νούμερα δεν βγαίνουν. Παραδέχεται αυτό που ήταν ορατό διά γυμνού οφθαλμού από την πρώτη στιγμή, ακόμα και από τα «μαϊμουδισμένα» νούμερα του πρώτου Μνημόνιου. Εδώ και δέκα μήνες, όμως, παραμυθιάζουν τον ελληνικό λαό ότι όλα πάνε καλά, επιδιώκοντας να τη βγάλουν καθαρή. Με το που πέρασε αυτό το κρίσιμο δεκάμηνο και οι αντιστάσεις δεν έφτασαν σε σημείο κρίσιμο για την κυβέρνηση και το σύστημα, άρχισαν να ξεφουρνίζουν τα επόμενα. Είτε με ελεγχόμενη χρεοκοπία είτε χωρίς αυτή, το βέβαιο είναι ότι ο ελληνικός λαός θα αλυσοδεθεί για πολλά χρόνια στο ζυγό του χρηματιστικού κεφάλαιου.
