Θα πάρει μέρος η ΔΗΜΑΡ σε μια συγκυβέρνηση, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία από τις επόμενες εκλογές; Κατηγορηματικά θετικός υπήρξε ο Κουβέλης σε συνέντευξή του στην «Καθημερινή» της προηγούμενης Κυριακής: «Μας ενδιαφέρει το μέγεθος της κυβερνητικής εξουσίας και θέλουμε να το επηρεάζουμε θετικά (…) Στο ενδεχόμενο που η χώρα δεν θα έχει αυτοδύναμη κυβέρνηση, είναι προφανές ότι εμείς δεν θα δηλώσουμε επίσης αδιάφοροι για την ακυβερνησία της χώρας».
Μόλις, όμως, η συζήτηση γίνεται επί του συγκεκριμένου, αρχίζουν τα τσαλιμάκια. Για το ΠΑΣΟΚ (η ΝΔ, όπως φαίνεται, αποκλείεται εξ ορισμού): «Με αυτήν την πολιτική που ακολουθούν τα τελευταία χρόνια και δηλώνουν ότι θα συνεχίσουν και μετά τις εκλογές, δεν υπάρχει περιθώριο συνεργασίας. Είναι φανερό ότι ενώ προσπαθούν να ασκήσουν επικοινωνιακή πίεση στη ΔΗΜΑΡ πρακτικά προετοιμάζουν πυρετωδώς το έδαφος για συγκυβέρνηση Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ. Αριστερό άλλοθι σε μια τέτοια εξέλιξη, εμείς δεν θα δώσουμε». Ούτε με τη ΝΔ, ούτε με το ΠΑΣΟΚ, ούτε με τους δύο μαζί, με ποιους θα συνεργαστεί ο Κουβέλης για να μην υπάρξει ακυβερνησία; Μήπως έχει προσχωρήσει στη συνασπισμική ιδέα της «κυβέρνησης της αριστεράς», που τόσο καιρό τώρα πλασάρει ο Τσίπρας; Ούτε μ’ αυτή την ιδέα είναι ο Κουβέλης: «Με βάση τις συγκεκριμένες θέσεις που διατυπώνουν τα κόμματα της αριστεράς, δεν νομίζω ότι υπάρχει περιθώριο συνεργασίας. Το ΚΚΕ έχει το δικό του δρόμο και πολιτική, ο ΣΥΡΙΖΑ έχει επίσης τη δική του πολιτική με την έντονη αμφισημία αναφορικά με τα ζητήματα της Ευρώπης και της ευρωζώνης αλλά και σε ότι αφορά τις μεταρρυθμίσεις, δηλαδή τον μεταρρυθμισμό στον οποίο εμείς διαρκώς αναφερόμαστε».
Ούτε με τη ΝΔ, ούτε με το ΠΑΣΟΚ, ούτε με τον Περισσό, ούτε με τον ΣΥΡΙΖΑ, πλάκα θα είχε να μας μιλούσαν και για… αυτοδυναμία της ΔΗΜΑΡ. Δεν πέφτει, βέβαια, σε τέτοιο επίπεδο γελοιότητας ο Κουβέλης. Οποιος κατάλαβε κατάλαβε. Δεν θα πουν όχι σε μια συγκυβέρνηση, αν δεν προκύψει αυτοδυναμία ή σταθερή συνεργασία ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, αλλά μην τους ζητάτε να δεσμευτούν από τώρα γι’ αυτό, γιατί θα στραπατσαριστεί η προεκλογική τους δημαγωγία.
Πάμε παρακάτω, στη νέα δανειακή σύμβαση και το Μνημόνιο-2. Ζητά την κατάργησή τους η ΔΗΜΑΡ, το θέτει αυτό ως όρο για να συμμετάσχει σε μια μετεκλογική κυβέρνηση; Ούτε κατά διάνοια. Ο Κουβέλης είναι σαφέστατος: «Εχω πει με απόλυτη σαφήνεια ότι τα όσα έχει συμφωνήσει η παρούσα κυβέρνηση και τα οποία έχουν ψηφιστεί με τη συγκεκριμένη πλειοψηφία στη Βουλή, διαμορφώνουν ούτως ή άλλως, δεσμευτικό πλαίσιο για τη χώρα. Η χώρα έχει θεσμική εκπροσώπηση και στο πλαίσιο αυτής της εκπροσώπησης διαμορφώνεται και το δανειακό πλαίσιο που έχουμε υπογράψει».
Μην ανησυχείτε, όμως, έχει τη λύση ο… ευρηματικός Φώτης: «Εχω υποστηρίξει όμως ότι υπάρχουν και τα αντίρροπα και τα ισοδύναμα, τα αντισταθμίσματα και βεβαίως εκτιμώ ότι υπάρχουν και δυνατότητες αναθεωρήσεως της δανειακής σύμβασης». Αυτά, βέβαια, τα λέει και ο Σαμαράς, αλλά ο Κουβέλης… δεν είναι Σαμαράς. Είναι ντούρος. Θαυμάστε τον: «Μια επαναδιαπραγμάτευση, με την έννοια της αναθεώρησης ρυθμίσεων της δανειακής σύμβασης, διότι στο πλαίσιο του πολιτικού ρεαλισμού αντιλαμβάνομαι ότι μια συνολική διαπραγμάτευση έχει εξαιρετικά μεγάλες δυσκολίες. Αλλά δυνατότητα αναδιαπραγμάτευσης και αναθεώρησης ρυθμίσεων της δανειακής σύμβασης είναι δυνατό να υπάρξουν. Με κύρια αναφορά στην περαιτέρω δανειακή στήριξη της χώρας και με έμφαση στο πλαίσιο ενός πενταετούς αναπτυξιακού προγράμματος που οφείλει η χώρα άμεσα να δρομολογήσει».
Ο άνθρωπος είναι πολιτικά ρεαλιστής. Δούλος του συστήματος και της ευρωεξάρτησης. Θα ζητήσει, λέει, περισσότερα δάνεια για να φτιαχτεί ένα «πενταετές αναπτυξιακό πρόγραμμα»! Καπιταλιστικό εννοείται. Κατά τα άλλα, το Μνημόνιο-2 θα εφαρμοστεί επακριβώς. Η πλάκα είναι πως και το ΔΝΤ μιλά για την ανάγκη ενός ακόμη δανείου, μετά το 2015, ύψους 50 δισ. ευρώ! Οσο για το «πενταετές αναπτυξιακό πρόγραμμα», εδώ γελάνε. Ανάπτυξη μπορεί να υπάρξει, όμως αυτή θα έχει ως προϋπόθεση την «κινεζοποίηση» της εργατικής τάξης.
Δεν ξέρουμε πού θα καθήσει τελικά η εκλογική μπίλια της ΔΗΜΑΡ κι ούτε μας ενδιαφέρει. Εκείνο που σημειώνουμε είναι πως φαινομενικά ο Κουβέλης εμφανίζεται να είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ, και με το κεφάλαιο και με τους εργαζόμενους, κι αυτό αποτελεί πολιτική ανεντιμότητα και τυχοδιωκτισμό. Δε θα του περάσει για πολύ, όμως. Μόλις ανασυγκροτηθεί η σοσιαλδημοκρατία, θα τον εγκαταλείψουν οι σημερινοί του προστάτες και η πολιτική φούσκα θα σκάσει. Ο,τι προλάβουν κι αρπάξουν οι παλιοί «εσωτερικάκηδες» μέχρι τότε.
