Για τα εθνικά της δικαιώματα ούτε λόγος

Θυμήθηκαν τη μειονότητα

Αρωμα εκλογών έχουν οι τελευταίες εξαγγελίες της κυβέρνησης για την τουρκική μειονότητα της Θράκης. Τέλη Γενάρη, μετά από συνεδρίαση της κυβερνητικής επιτροπής, ο μεν Παυλόπουλος, αφού χαρακτήρισε το ισχύον καθεστώς παρωχημένο, ανακοίνωσε ότι οι μουσουλμάνοι θα εκλέγουν τις διοικήσεις των ιδρυμάτων τους, ενώ θα ρυθμιστούν και τα συσσωρευμένα χρέη, η δε Μπακογιάννη ότι αποφασίστηκε η άρση ορισμένων κωλυμάτων και ο εκσυγχρονισμός της νομοθεσίας. Μια βδομάδα αργότερα η Μπακογιάννη πραγματοποίησε προεκλογικού τύπου περιοδεία σε μειονοτικά χωριά, όπου συναντήθηκε με παράγοντες της μειονότητας και οργάνωσε φιέστες με μπόλικη τηλεοπτική προβολή.
 

Τα κυριότερα μέτρα που ανακοινώθηκαν είναι τα εξής:
 

– Αρση των υποθηκών και των χρεών των Διαχειριστικών Επιτροπών Βακουφίων Ξάνθης και Κομοτηνής.
 

– Εξαίρεση των Βακουφίων από την καταβολή Φόρου Μεγάλης Ακίνητης Περιουσίας.
 

– Ανανέωση του νόμου 1091/80, ώστε να προβλέπει αιρετές διοικήσεις για τη διαχείριση των Βακουφίων.
 

– Απόδοση της ελληνικής ιθαγένειας στους μουσουλμάνους που είναι μόνιμοι κάτοικοι Ελλάδας και την έχουν στερηθεί.
 

Η Μπακογιάννη είπε και πολλά άλλα μεγαλόπνοα περί ανάπτυξης της περιοχής και μετατροπής της Θράκης σε κομβικό σημείο συνδυασμένων μεταφορών και μείζονα ενεργειακό κόμβο, όμως αυτά δεν αφορούν τη φτωχολογιά της μειονότητας.
Αφορούν τους καπιταλιστές της περιοχής, ενδεχομένως και κάποιους μειονοτικούς παράγοντες, που η ελληνική κυβέρνηση θέλει να τους πάρει με το μέρος της, απομακρύνοντάς τους από την επιρροή της Αγκυρας. Επίσης, σ’ ένα κρεσέντο προεκλογικής υποσχεσιολογίας, υποσχέθηκε προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ μειονοτικών στο δημόσιο σε ποσοστό 5‰ των θέσεων που προκηρύσσονται, όπως ισχύει για τις θέσεις σε ΑΕΙ-ΤΕΙ.
 

Το πρώτο που πρέπει να παρατηρήσει κανείς είναι πως όσα ανακοινώθηκαν για τα Βακούφια ισχύουν ήδη για την αμύθητη περιουσία της Ελλαδικής Εκκλησίας. Ουδείς διανοήθηκε να πει στον Χριστόδουλο και τους άλλους δεσποτάδες πως θα διαχειριστούν την περιουσία τους, για την οποία βέβαια δεν πληρώνουν ΦΜΑΠ, ενώ πρόσφατα πήραν και άλλες φοροαπαλλαγές. Η ύπαρξη άλλων νομικών κανόνων για τα Βακούφια δεν είναι παρά ένα μέτρο εθνικής καταπίεσης της μειονότητας. Οπως μέτρο εθνικής καταπίεσης εξακολουθεί να είναι ο διορισμός των θρησκευτικών ηγετών από το ελληνικό κράτος, αντί της εκλογής τους, όπως χρόνια τώρα ζητάει η μειονότητα. Το μέγιστο όλων, βέβαια, είναι η άρνηση στη μειονότητα του δικαιώματος να αυτοπροσδιορίζεται εθνικά (τουρκική είναι ο προσδιορισμός που επιλέγει η συντριπτική πλειοψηφία των μειονοτικών), στο όνομα κάποιων ιμπεριαλιστικών συνθηκών, που μιλούν μόνο για θρησκευτικό προσδιορισμό.
 

Πέρα από τις προεκλογικές ανάγκες της κυβέρνησης, όμως, υπάρχει και άλλος λόγος που οδήγησε στην επίσπευση των σχετικών εξαγγελιών. Εδώ και μερικούς μήνες η τουρκική κυβέρνηση μαζεύει στοιχεία και προσπαθεί να χτίσει μια αποτελεσματική νομική επιχειρηματολογία για να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για τις παρανομίες σε βάρος των μεινοτικών θρησκευτικών ιδρυμάτων και της περιουσίας τους. Αυτή η κίνηση μάλιστα θα χρησιμοποιηθεί και ως ρελάνς για τις διεκδικήσεις του Οικουμενικού Πατριαρχείου έναντι του τουρκικού κράτους, τις οποίες προβάλλει στα κοινοτικά όργανα το ελληνικό κράτος. Τρέχουν να προλάβουν, λοιπόν, πριν τους προλάβει η Αγκυρα.
 

Οσο για τη μειονότητα, αυτή αποτελεί το θύμα της πολιτικής των δυο κυβερνήσεων. Υφίσταται ταξική και εθνική καταπίεση από το ελληνικό κράτος και γίνεται αντικείμενο σπέκουλας από το ακόμη πιο αντιδραστικό τουρκικό κράτος.
Και βέβαια, η σπέκουλα του τουρκικού κράτους, ακόμα κι αν πιάνει τόπο, δε μπορεί να χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για να καταπιέζεται η μειονότητα στο πιο βασικό εθνικό της δικαίωμα. Βγαίνει για παράδειγμα ο Περισσός και λέει πολλά και διάφορα, βγάζει βροντώδεις αντιιμπεριαλιστικές καταγγελίες ενάντια στην κυβέρνηση και τη βαλκανική της πολιτική, αλλά τη μειονότητα εξακολουθεί να την αποκαλεί «μουσουλμανική», βοηθώντας έτσι και το ελληνικό και το τουρκικό κράτος.