Προειδοποίηση κατά του «μονομερούς τεμαχισμού ενός κυρίαρχου ευρωπαϊκού έθνους» απηύθυνε η Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, αναφερόμενη στις τελευταίες εξελίξεις στο μέτωπο της Ουκρανίας. Ο κόσμος το ‘χει τούμπανο και η Ούρσουλα κρυφό καμάρι. Μην βιαστείτε, όμως, να πείτε «Ούρσουλα είν’ αυτή, παπάρες θα πει», γιατί υπάρχουν και χειρότερα. «Δεν θέλουμε ειρήνη με υποταγή της Ουκρανίας. Δεν θέλουμε ειρήνη νεκροταφείου. Ο Πούτιν πρέπει να συνειδητοποιήσει ότι δεν έχει καμία πιθανότητα να κερδίσει αυτόν τον πόλεμο εις βάρος της ευρωπαϊκής τάξης, ειρήνης και ελευθερίας», διακήρυξε στεντορεία τη φωνή ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς από το βήμα της γερμανικής ομοσπονδιακής Βουλής.
Αν ήταν πραγματικότητα το παραμύθι του Πινόκιο, αυτοί οι άνθρωποι δε θα μπορούσαν να στρίψουν στις γωνίες λόγω της τεράστιας μύτης τους. Μπροστά τους ο Ζελένσκι μοιάζει με αθώο προσκοπάκι όταν καλεί τους ευρωπαίους ηγέτες του λεγόμενου «συνασπισμού των προθύμων» να εκπονήσουν ένα σχέδιο άμεσης εφαρμογής για ανάπτυξη «δυνάμεων ασφαλείας» στην Ουκρανία, ώστε να στηρίξουν με στρατεύματα την Ουκρανία για όσο καιρό η Ρωσία δε δείχνει προθυμία να τερματίσει τον πόλεμο. Τώρα στα τελειώματα θα του στείλουν στρατεύματα οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές; Αν ήταν δε θα του έστελναν από τότε που η Ρωσία άρχιζε να κερδίζει χιλιόμετρα στο πολεμικό μέτωπο;
Είπε και κάτι ακόμα ο Ζελένσκι. Οτι οι αποφάσεις που αφορούν την Ευρώπη «πρέπει να λαμβάνονται μαζί με την Ευρώπη», γι’ αυτό οι ευρωπαίοι ηγέτες θα πρέπει να τον συνοδεύσουν στην Ουάσιγκτον, όταν τον καλέσει ξανά ο Τραμπ. Φοβάται για τα (πολύ) χειρότερα και θέλει στήριξη, για να μην τον πλακώσουν ξανά στο ξύλο ο Τραμπ με τον χιλμπίλη αντιπρόεδρό του.
Στο Αμπού Ντάμπι, πάντως, έστειλε μόνο του τον επικεφαλής των μυστικών υπηρεσιών της Ουκρανίας, Κίριλ Μπουντάνοφ, δεν ζήτησε συνοδεία από ευρωπαίους ομολόγους του. Εκεί είχε καταφτάσει ο αμερικανός υπουργός Στρατού Νταν Ντρίσκολ και απεσταλμένοι του Πούτιν. Την ώρα που στη γενεύη συσκέπτονταν ο Ζελένσκι και οι ηγέτες της «συμμαχίας των προθύμων», η ουσιαστική διαπραγμαέτευση για τους όρους της (έτσι κι αλλιώς επαχθούς) συμφωνίας ειρήνης γινόταν σε μυστικές διαπραγματεύσεις στο Αμπού Ντάμπι, που κράτησαν τουλάχιστον δυο μέρες, χωρίς να γίνει γνωστό αν ήταν τριμερείς ή κατά ζευγάρια. Το πιθανότερο είναι κάποια στιγμή να έγιναν τριμερείς, καθώς ο Μπουντάνοφ διατηρεί κανάλια επικοινωνίας με τη Ρωσία, καθώς διαχειρίζεται και την ανταλλαγή αιχμαλώτων.
Τι έβγαλε η σύνοδος Ζελένσκι και «προθύμων» στη Γενεύη; Ενα υποτιθέμενο ευρωπαϊκό αντι-σχέδιο 27 σημείων στο σχέδιο 28 σημείων του Τραμπ. Δε χρειάζεται να διαβάσει κανείς τις φλυαρίες. Αρκεί το σημείο 21, που περιλαμβάνει το ζουμί: «21. Εδάφη: Η Ουκρανία δεσμεύεται να μην ανακτήσει τα κατεχόμενα κυρίαρχα εδάφη της με στρατιωτικά μέσα. Οι διαπραγματεύσεις για τις ανταλλαγές εδαφών θα ξεκινήσουν από τη Γραμμή Επαφής».
Σε απλά λόγια: σήμερα υπάρχει η γραμμή επαφής του μετώπου, η οποία μάλιστα συνεχώς μετακινείται προς τα δυτικά, καθώς ο ρωσικός στρατός προωθείται και ο ουκρανικός υποχωρεί. Ο,τι υπάρχει ανατολικά της γραμμής του μετώπου (συμπεριλαμβανόμενης της Κριμαίας, ντε γιούρε πλέον) το παίρνει η Ρωσία αυτοδίκαια. Θα γίνουν κάποιες ανταλλαγές για να ευθυγραμμιστεί το μέτωπο (για παράδειγμα, η Ρωσία θα πάρει και το υπόλοιπο Ντονιέτσκ και θα αφήσει στην Ουκρανία κάποιες περιοχές της Ζαπορίζια που έχει καταλάβει). Και η Ουκρανία δεσμεύεται ότι δε θα επιχειρήσει επίθεση ανακατάληψης των εδαφών της που θα πάρει η Ρωσία.
Εχει αυτό το σημείο την παραμικρή σχέση με όσα διακηρύσσουν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ηγέτες εδώ και τριάμισι χρόνια; Δεν έλεγαν πως η εδαφική ακεραιότητα της Ουκρανίας είναι αδιαπραγμάτευτη; Δεν δημοσίευαν μεγαλεπήβολα πολεμικά σχέδια που δεν περιλάμβαναν μόνο πωλήσεις όπλων στην Ουκρανία αλλά και αποστολή ευρωπαϊκών στρατευμάτων; Δεν έθεταν ως προϋπόθεση για την ειρήνη την ήττα της Ρωσίας, την οποία υποτίθεται ότι θα συνέτριβαν οικονομικά με τα πακέτα κυρώσεων που ανακοίνωναν το ένα μετά το άλλο;
Ολα αυτά ανατράπηκαν με μια παράγραφο λίγων λέξεων σε ένα σχέδιο ειρηνευτικής συμφωνίας, το οποίο συνέταξαν από κοινού Γερμανία, Γαλλία και Βρετανία, οι ισχυρότερες ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις. Αυτό το σημείο της ευρωπαϊκής «αντιπρότασης» σημαίνει ομολογία ήττας της Ουκρανίας (των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων της Δύσης, δηλαδή) και νίκης της Ρωσίας.
Τα υπόλοιπα είναι οι λεπτομέρειες. Λεπτομέρειες σημαντικές, βέβαια, που αφορούν τις ακριβείς διευθετήσεις της ιμπεριαλιστικής ειρήνης. Γι’ αυτό και η υπέρμετρη αισιοδοξία των πρώτων ημερών (κλασική τακτική του Τραμπ) έδωσε τη θέση της σε σκεπτικισμό και… συγκρατημένη αισιοδοξία. Ο ίδιος ο Τραμπ έδωσε το σύνθημα, καλώντας τους δημοσιογράφους να μην πιστέψουν τίποτα αν δεν το δουν τελειωμένο!
Η εκπρόσωπος Τύπου του Λευκού Οίκου, Καρολάιν Λέβιτ, δήλωσε ότι έχει σημειωθεί «τεράστια πρόοδος» προς μια συμφωνία, όμως κρίσιμα σημεία παραμένουν ανοιχτά: «Υπάρχουν ορισμένες λεπτές αλλά όχι ανυπέρβλητες λεπτομέρειες που πρέπει να επιλυθούν και θα απαιτηθούν περαιτέρω συνομιλίες μεταξύ Ουκρανίας, Ρωσίας και ΗΠΑ». Ο επικεφαλής του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ουκρανίας, Ρουστέμ Ουμέροφ, αφού είπε υπάρχει «συναντίληψη» ΗΠΑ και Ουκρανίας ως προς τους βασικούς όρους της συμφωνίας, όπως διαμορφώθηκαν στη Γενεύη, εξέφρασε την ελπίδα να προσκληθεί ο Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον «το συντομότερο δυνατό», μέσα στον μήνα, για να οριστικοποιήσει τη συμφωνία.
Δηλαδή, ο Ζελένσκι με τον Τραμπ παρέα (λέμε τώρα) θα οριστικοποιήσουν μια συμφωνία, χωρίς το άλλο συμβαλλόμενο μέρος, τη Ρωσία! Παραμύθια για μικρά παιδιά, που τα λένε με κάθε σοβαρότητα κάποιοι κλόοουν σαν τον Ζελένσκι και τον Ουμέροφ και τα αναπαράγουν με ακόμα μεγαλύτερη σοβαρότητα τα δυτικά μέσα μαζικής εξαπάτησης. Υπάρχει περίπτωση να υπάρξει συμφωνία, αν δεν ακουστεί το ρωσικό «ντα»; Είναι δυνατόν οι ηττημένοι σε έναν πόλεμο να υπαγορεύσουν τους όρους τερματισμού του στους νικητές, χωρίς να τους ρωτήσουν;
Ο ρώσος ΥΠΕΞ Σεργκέι Λαβρόφ τους έριξε την πρώτη ψυχρολουσία, δηλώνοντας ότι η Ρωσία θα μπορούσε να απορρίψει το τροποποιημένο ειρηνευτικό σχέδιο των ΗΠΑ, αν δεν ικανοποιεί τους όρους της. «Αν το σχέδιο διαγράψει βασικές συνεννοήσεις» που ο πρόεδρος Πούτιν θεωρεί ότι είχε επιτύχει με τον πρόεδρο Τραμπ στη σύνοδο κορυφής στην Αλάσκα, «η κατάσταση θα είναι θεμελιωδώς διαφορετική», είπε η αλεπού της διεθνούς ιμπεριαλιστικής διπλωματίας. Το έκανε νιανιά για να το καταλάβουν όλοι και να σταματήσουν τα παραμύθια: «Μετά το Ανκορατζ, όταν νομίζαμε ότι αυτές οι συμφωνίες είχαν ήδη επισημοποιηθεί, υπήρξε μια μακρά παύση. Και τώρα η παύση έχει διακοπεί με την εισαγωγή αυτού του εγγράφου. Μια ολόκληρη σειρά ζητημάτων απαιτούν διευκρίνιση».
Ακολούθησε ο Πούτιν, σε ρόλο «καλού μπάτσου». «Σε γενικές γραμμές, συμφωνούμε πως αυτή μπορεί να είναι η βάση για μελλοντικές συμφωνίες», δήλωσε χτες σχολιάζοντας το σχέδιο στο οποίο λέγεται πως έχουν καταλήξει ΗΠΑ και Ουκρανία, που προφανώς του το έστειλαν οι Αμερικάνοι. Φρόντισε, όμως, να βάλει πάγο στην αισιοδοξία, δηλώνοντας ότι δεν πρέπει να αναμένεται σύντομα αποφασιστική πρόοδος.
Το σκλήρυνε ακόμα περισσότερο ο Πούτιν, ξεκαθαρίζοντας ότι θεωρεί την υπό τον Ζελένσκι ουκρανική ηγεσία «μη νόμιμη», γιατί δεν έχουν διεξαχτεί εκλογές που θα επαναβεβαιώσουν τη λαϊκή εντολή. Αρα, εμμέσως απέκλεισε την προοπτική να συναντηθεί ο ίδιος με τον Ζελένσκι. Εβαλε έτσι μια σφήνα στην καρδιά της ουκρανικής αστικής τάξης, εκμεταλλευόμενος και τις πρόσφατες αποκαλύψεις για την αρπαγή τεράστιων κονδυλίων από στενούς συνεργάτες του Ζελένσκι, δύο υπουργούς και έναν καπιταλιστή που ήδη «την έκανε» από την Ουκρανία, προφανώς ειδοποιημένος από το φίλο του. «Διώξτε τον καραγκιόζη και μετά τα λέμε», ήταν το μήνυμα που έστειλε ο Πούτιν στους Ουκρανούς. Κάτι τέτοιο, όμως, θα ήταν ήττα και για τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές, που έχουν φιλοτεχνήσει το προφίλ του «ουκρανού εθνικού ήρωα» για τον Ζελένσκι.
Με την αλαζονεία του νικητή ο Πούτιν ξεκαθάρισε ότι θα συνεχίσει τον πόλεμο για όσο χρειαστεί. «Οι ουκρανικές δυνάμεις πρέπει να αποσυρθούν από τις περιοχές που κρατούν και τότε οι μάχες θα σταματήσουν», είπε. Και συμπλήρωσε: «Αν δεν φύγουν, θα τις διώξουμε με τη δύναμη των όπλων. Τελεία και παύλα». Απείλησε τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές ότι κάθε απόπειρα κατάσχεσης των «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων θα προκαλέσει ρωσικά αντίποινα, ενώ εξέφρασε απλά την «έκπληξή του» για τις κυρώσεις των ΗΠΑ σε ρωσικούς πετρελαϊκούς ομίλους. Εβαλε στη διαπραγμάτευση «τα πάντα όλα».
Η ιμπεριαλιστική ειρήνη είναι ζήτημα χρόνου. Και θα είναι – όπως κάθε ιμπεριαλιστική ειρήνη – ετεροβαρής για τις εμπλεκόμενες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (Ρωσία, ΗΠΑ, Γερμανία-Γαλλία-Βρετανία) και καταστροφική για τον ουκρανικό λαό.
Πάνω σ’ αυτό το θέμα γράφανε σε άρθρο μας στις 19 Αυγούστου του 2025, με τίτλο: Πόλεμος στην Ουκρανία: Ρωσία και ΗΠΑ κάνουν τη μοιρασιά και οι Ευρωπαίοι πάνε για τα «σπόρια»:
«Μεγάλη πρόοδος με τη Ρωσία. Μείνετε συντονισμένοι!», έγραψε ο Ντόναλντ Τραμπ στο Truth Social, μετά τη λήξη της συνάντησης που είχε με τον Βλαντίμιρ Πούτιν στην Αλάσκα. Oλοι δήλωσαν απορημένοι για το τι ακριβώς εννοεί. Οι «αναλυτές» κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ήταν μια ακόμα άνευ ουσιαστικής σημασίας παπάρα, απ’ αυτές που εκστομίζει διαρκώς ο Τραμπ. Ελεγαν πως ο Τραμπ για μια ακόμα φορά έμπλεξε το θέαμα με την ουσία.
Οπως αποδείχτηκε, όμως, δεν ήταν μια ακόμα άνευ ουσιαστικής σημασίας παπάρα του Τραμπ. Αλλιώς δε θα ξεσηκώνονταν όλοι οι ιμπεριαλιστές ηγέτες της Ευρώπης (Μερτς, Μακρόν, Στάρμερ, Μελόνι) για να συνοδέψουν τον Ζελένσκι στην Ουάσιγκτον. Θα τον άφηναν να πάει μόνο με τη γκουβερνάντα Ούρσουλα, όπως είχε ανακοινωθεί αρχικά. Κάτι σοβαρό τους διεμήνυσαν από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού και έσπευσαν να πάρουν μέρος στο σόου Νο 2.
Η συνάντηση Τραμπ-Πούτιν στο Ανκορατζ είχε μπόλικο σόου. Ο Πούτιν έγινε δεκτός με όλες τις τιμές επί αμερικανικού εδάφους. Το πολιτικό εμπάργκο έσπασε με τον πιο επίσημο τρόπο. Πέρα από το τεράστιο κόκκινο χαλί (ακόμα και στις Κάννες ή στην τελετή απονομής τον Οσκαρ πιο μικρό είναι), ο Τραμπ φιλοξένησε τον Πούτιν και στην προεδρική λιμουζίνα, το περιβόητο «Κτήνος» (The Beast), για να δείξει πόσο τον σέβεται και πόσο φίλοι είναι.
Ηταν απόλυτα αναμενόμενο ότι ο Πούτιν θα νικούσε στο σόου. Είναι ένας έμπειρος, σοβαρός και μορφωμένος ιμπεριαλιστής ηγέτης, που έχει περάσει όλα τα σκαλιά της εξουσίας και κυριαρχεί στη Ρωσία για πάνω από είκοσι χρόνια, σε αντίθεση με έναν ηλικιωμένο βουτυρομπεμπέ, μηδενικής μόρφωσης, χυδαίο, νάρκισσο και επιδειξιομανή σελέμπριτι. Υπήρχε, όμως, και ουσία – όχι μόνο πολιτικό σόου.
Ο Τραμπ, στις σύντομες δηλώσεις που έκανε μετά τη συνάντηση, άφησε να εννοηθεί ότι οι δύο πλευρές συνέκλιναν στα περισσότερα εκκρεμή ζητήματα πλην ενός, που δεν το κατονόμασε. Προφανώς εννοούσε την εκεχειρία. Κι αμέσως τάχτηκε υπέρ της σύναψης μιας συνθήκης ειρήνης μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας. Χωρίς δηλαδή να προηγηθεί εκεχειρία! Ως γνωστόν, η σύναψη μιας συνθήκης ειρήνης προϋποθέτει διαπραγματεύσεις ανάμεσα στα εμπόλεμα μέρη, οι οποίες εν προκειμένω θα γίνουν υπό πυρά.
Αυτή ήταν εξαρχής η ρωσική πρόταση, την οποία ως τώρα απέρριπτε σύμπασα η Δύση (και οι ΗΠΑ). Τώρα οι Αμερικανοί αποδέχονται τον ρωσικό όρο που πρακτικά, δεδομένης της κατάστασης στα πολεμικά μέτωπα, φέρνει τον Ζελένσκι (και τους ευρωπαίους ιμπεριαλιστές που τον πατρονάρουν σ’ αυτή τη φάση) μπροστά στο δίλημμα: όσο καθυστερείς να μπεις σε διαπραγμάτευση για συμφωνία ειρήνης τόσο περισσότερα εδάφη θα χάσεις, καθώς οι Ρώσοι κερδίζουν συνεχώς έδαφος. Στον Λευκό Οίκο, απαντώντας σε παρατήρηση του Μερτς και του Στάρμερ ότι πρέπει να επιδιωχτεί εκεχειρία, ο Τραμπ απάντησε με… ωμή ευγένεια: έχω σταματήσει έξι πολέμους μέχρι τώρα (sic!) και σε κανέναν δεν προηγήθηκε εκεχειρία. Θα το προσπαθήσω, αλλά κι αν δεν υπάρξει εκεχειρία, δε χάθηκε και τίποτα!
Ο Πούτιν, από την άλλη, πέρα από κάποια κοπλιμέντα στον Τραμπ (ξέρει ότι «ψοφάει» για τέτοια ο πορτοκαλομαλλιάς), έμεινε αμετακίνητος στις βασικές ρωσικές θέσεις. Πήρε τον εξοβελισμό της πρότασης για εκεχειρία και φάνηκε να δέχτηκε την αμερικάνικη πρόταση για παροχή στην Ουκρανία εγγυήσεων από τη Δύση, παρόμοιων μ’ αυτές που προβλέπει το άρθρο 5 του Καταστατικού του ΝΑΤΟ. Τι σημαίνει αυτό; Οτι κλείνει το κεφάλαιο «ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ» και αντί της ένταξης προκρίνεται μια διακήρυξη προθέσεων, σύμφωνα με την οποία, αν η Ουκρανία δεχτεί επίθεση, θα είναι σαν να έχει δεχτεί επίθεση κάθε χώρα της «συμμαχίας των προθύμων».
Οσο για το εδαφικό, υπάρχει ο κανόνας: ό,τι κερδίζεται στο πεδίο, δεν παραχωρείται στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Κι αν παραχωρηθεί κάτι, θα εισπραχτούν μεγαλύτερα ανταλλάγματα.
Ο Ζελένσκι πήγε να το παίξει… ήρωας. Υψηλόβαθμο στέλεχος της Ουκρανίας (μήπως ο ίδιος ο κλόουν;) είπε στους Financial Times ότι η συνάντηση του Ανκορατζ ήταν «πισώπλατη μαχαιριά». Ο Ολεξάντρ Μερέζκο, πρόεδρος της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της ουκρανικής Βουλής, μίλησε για «απεχθές» αποτέλεσμα. Και συμπλήρωσε: «Φαίνεται πως ο Τραμπ έχει ευθυγραμμιστεί με τον Πούτιν και οι δύο μαζί είναι πιθανό να στρέψουν την προσοχή τους προς εμάς για να αποδεχτούμε μια συνθήκη ειρήνης, κάτι που στην πραγματικότητα σημαίνει συνθηκολόγηση της Ουκρανίας» (βουλωμένο γράμμα διαβάζει ο μεγάλος).
Ο Ζελένσκι ψέλλισε και κάτι άλλα… ηρωικά, ότι δεν προτίθεται να αποδεχτεί την παραχώρηση ουκρανικών εδαφών στη Ρωσία, ούτε να αναγνωρίσει δικαίωμα βέτο της Ρωσίας στην ένταξη της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ (ως γνωστόν, για ένταξη στην ΕΕ δεν έχει πρόβλημα η Ρωσία – οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές έχουν πλέον, γιατί δε θέλουν να φορτωθούν μια κατεστραμμένη χώρα που θα ζητάει συνέχεια βοήθεια).
Κι αφού είπε αυτά τα… ηρωικά, ο ουκρανός κλόουν ετοίμασε τις βαλίτσες του, δίπλωσε καλά το μαύρο κοστούμι που του είπαν να τσακιστεί να φορέσει άμα ξαναμπεί στον Λευκό Οίκο, και πήρε ένα ευρωπαϊκό αεροπλάνο για την Ουάσινγκτον. Προτού αναχωρήσει, είπε και κάτι που νόμιζε ότι ήταν σιβυλλικό, όμως ήταν ξεκάθαρη ομολογία ήττας: «Εχουμε ανάγκη από πραγματικές διαπραγματεύσεις, κάτι που σημαίνει πως μπορούμε να ξεκινήσουμε από το σημείο στο οποίο βρίσκεται σήμερα η γραμμή του μετώπου». Είχε ήδη αποδεχτεί το χάρτη που του έβαλε μπροστά του ο Τραμπ μέσα στο οβάλ γραφείο.
«Πρέπει με κάθε τρόπο να προστατεύσουμε τα συμφέροντα τόσο της Ουκρανίας όσο και της Ευρώπης», δήλωσε η Ούρσουλα. «Δεν μπορεί να υπάρχουν περιορισμοί στις δυνάμεις ασφαλείας της. Η ΕΕ είναι έτοιμη να αναλάβει το μερίδιό της», συμπλήρωσε και γέλασε κάθε πικραμένος.
«Οι ευρωπαίοι σύμμαχοι θέλουν να γίνει σεβαστή η κυριαρχία της Ουκρανίας», δήλωσε αμήχανα ο Μακρόν και τηλεφωνήθηκε με τους υπόλοιπους για να πάνε αυτοπροσώπως στην Ουάσινγκτον και να μην αφήσουν μια τόσο σοβαρή υπόθεση να τη χειριστούν ένας κλόουν κι ένα πολιτικό σούργελο. Ο Τραμπ είχε ήδη τηλεφωνηθεί με όλους τους και είναι βέβαιο πως το ύφος των τηλεφωνικών επικοινωνιών δεν ήταν σαν αυτό που επικρατεί στις δημόσιες δηλώσεις.
Μετά τη συνάντηση του Ανκορατζ, όπου ο «παρίας», «εγκληματίας πολέμου», «καταζητούμενος με ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου» Πούτιν αποκαταστάθηκε ως παγκόσμιος ηγέτης και η Ρωσία από «επιθετική δύναμη» αποκαταστάθηκε ως φιλειρηνική υπερδύναμη, ισότιμη με τις ΗΠΑ, είχαμε τη συνάντηση των ιμπεριαλιστών ηγετών της Δύσης στην Ουάσινγκτον, ενώ ο ρωσικός ιμπεριαλισμός πραγματοποιούσε μια μεγάλη επίθεση με drones και πυραύλους στην Ουκρανία, για να υπενθυμίσει πως αυτός δε θέλει σκέτα ειρήνη, αλλά ειρήνη προς όφελός του, με βάση τις πολεμικές του κατακτήσεις.
Η συμπεριφορά του αξιοθρήνητου κλόουν Ζελένσκι έχει σημασία μόνο ως μέτρο της ευρωπαϊκής στάσης. Ο Τραμπ του συμπεριφερόταν λες και ήταν παιδάκι που σταμάτησε να κάνει αταξίες. Και ο κλόουν, αφού ευχαρίστησε δέκα φορές (!) τις ΗΠΑ και τον Τραμπ, έντρομος μην τον αρχίσει πάλι στις γρήγορες ο χιλμπίλης Τζέι Ντι Βανς, συγχάρηκε τον Τραμπ για την… επιτυχία του Ανκορατζ! Αυτή που πριν από δύο εικοσιτετράωρα θεωρούσε «πισώπλατη μαχαιριά»! Ηταν φανερό ότι αυτή τη γραμμή του υπαγόρευσαν οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές.
Στο κοινό τραπέζι που κάθησαν, ο Τραμπ διάβαζε τις δηλώσεις του από γραπτό κείμενο. Του τις είχαν γράψει οι επιτελείς του κι αυτός δέχτηκε να τις διαβάσει, γιατί ξέρει πολύ καλά πότε πρέπει να είναι σοβαρός και πότε να πετάει παπάρες. Το γραπτό κείμενο τον προστάτευε από το τελευταίο.
Οι ηγέτες των τεσσάρων ισχυρότερων ιμπεριαλιστικών χωρών της Ευρώπης (Γερμανία, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο, Ιταλία) ανέθεσαν όλες τις πρωτοβουλίες στον Τραμπ και μόνο από υποχρέωση ψέλλιζαν πως πρέπει να διαπραγματευτεί εκεχειρία (για να τους απαντήσει ο Τραμπ -όπως προείπαμε- ότι δεν εξαρτάται μόνο απ’ αυτόν και πως και χωρίς εκεχειρία μια χαρά μπορεί να συναφθεί ειρήνη).
Παρακαλούσαν τον Τραμπ (που παρίστανε τον δύσκολο) να είναι οπωσδήποτε κι αυτός στη συνάντηση Πούτιν-Ζελένσκι (λες και ο Πούτιν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί συνάντηση μόνο με τον κλόουν). Και επαναλάμβαναν συνεχώς πόσο σημαντικές είναι οι «εγγυήσεις», δηλαδή μια δήλωση προθέσεων. Αυτοί που πριν από λίγο καιρό έφτιαχναν τη «συμμαχία των προθύμων» και δήλωναν ότι θα στείλουν στρατό στην Ουκρανία!
Αργότερα διέρρευσαν ότι ο Τραμπ διέκοψε τις συνομιλίες, τηλεφωνήθηκε επί 40λεπτο με τον Πούτιν και μετά γύρισε και τους είπε ότι ο Πούτιν δέχτηκε να συναντηθεί με τον Ζελένσκι και στα καπάκια η συνάντηση να γίνει τριμερής, με την προσθήκη του ίδιου (του Τραμπ). Εχουμε την αίσθηση ότι αυτό ήταν ήδη προαποφασισμένο και απλά το διέρρευσαν έτσι για να δείξουν ότι γινόταν διαπραγμάτευση. Οπως και να έγινε, αν και όταν γίνει αυτή η συνάντηση, ο Ζελένσκι θα είναι απλά το παιδί που θα κουβαλάει τους καφέδες.
Οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές ηγέτες κάνουν τις δικές τους διαπραγματεύσεις με τον Τραμπ, όμως το γεγονός ότι αποδέχτηκαν μετ’ επαίνων το Ανκορατζ και ότι ανέθεσαν (με βαριά καρδιά ασφαλώς, αλλά το αποτέλεσμα μετράει) στον Τραμπ να εκπροσωπήσει τη «συλλογική Δύση» στις διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία αποτελεί την πιο κραυγαλέα παραδοχή της ήττας τους στο Ουκρανικό. Και τι να πούμε γι’ αυτό που δήλωσε ο Τραμπ, ότι οι ΗΠΑ θα δώσουν στην Ουκρανία μια ακόμα παρτίδα πολεμικού υλικού, που όμως θα το πληρώσουν οι Ευρωπαίοι!
Ενα άλλο σημείο είναι πως όλοι μιλούσαν στις δημόσιες δηλώσεις τους για «ανταλλαγή εδαφών»! Ποια ανταλλαγή, ρε απατεώνες; Θα πάρει η Ουκρανία ρωσικά εδάφη σε αντάλλαγμα για τα ουκρανικά εδάφη που θα πάρει η Ρωσία; Νομίζουν ότι χρησιμοποιώντας τον όρο «ανταλλαγή» θα κοροϊδέψουν τον κόσμο ότι ήρθαν… ισοπαλία.
Το μόνο ερώτημα είναι πόσα και ποια ουκρανικά εδάφη θα πάρει η Ρωσία. Η μόνη ανταλλαγή που μπορεί να γίνει είναι να πάρει η Ρωσία κάποια εδάφη που ακόμα δεν έχει κατακτήσει (π.χ. το υπόλοιπο της επαρχίας Ντονιέτσκ) και να αφήσει κάποια εδάφη που έχει κατακτήσει στις επαρχίες Ζαπορίζιε και Χερσόν. Σε κάθε περίπτωση, όμως, η Ρωσία διεκδικεί όλη την Ανατολική Ουκρανία (μια φέτα κομμένη από βορρά μέχρι νότο), συν τη de jure νομιμοποίηση της προσάρτησης (από το 2014) της Κριμαίας.
Δεν μπορούμε να προκαθορίσουμε την πορεία των γεγονότων από εδώ και πέρα. Φαίνεται πως έχει δρομολογηθεί μια διαδικασία ιμπεριαλιστικής ειρήνης με πρωταγωνίστριες τις δύο ιμπεριαλιστικές υπερδυνάμεις, ΗΠΑ και Ρωσία. Η Ρωσία, de facto νικήτρια του πολέμου (η πορεία του αποκλείεται να αναστραφεί), θα πάρει την Ανατολική Ουκρανία (την κοιλάδα του Ντονμπάς, που διεκδικούσε αρχικά, και άλλα εδάφη που κατέκτησε στον πόλεμο). Οι ΗΠΑ θα αποζημιωθούν για την επένδυση που έκαναν, χορηγώντας δάνεια στην Ουκρανία για ν’ αγοράζει όπλα από την αμερικάνικη πολεμική βιομηχανία (όπου βλέπετε τη λέξη «βοήθεια» να διαβάζετε «δάνειο»). Οι ευρωπαϊκές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, που επίσης επένδυσαν στον πόλεμο κατά της Ρωσίας, δεν μπορούν να διεκδικήσουν παρά μόνο τα «σπόρια». Αυτό και μόνο αυτό θα διαπραγματευτούν με τις ΗΠΑ.
Για την Ουκρανία δεν το συζητάμε. Μια χώρα κατεστραμμένη, με τον φυσικό της πλούτο και την εργασιακή της δύναμη ξεπουλημένα στο διηνεκές. Οι εθνικοφασίστες ηγέτες της Ουκρανίας έγιναν παιχνίδι στα χέρια των αμερικάνων και ευρωπαίων ιμπεριαλιστών, προσφέροντας τη χώρα τους για την περικύκλωση της Ρωσίας, και στη συνέχεια συντρίφτηκαν από τη ρωσική ιμπεριαλιστική πολεμική μηχανή, χρησιμοποιώντας τον ουκρανικό λαό σαν κρέας για τα κανόνια.
