Σε ευρωπαϊκά έντυπα κυκλοφορούσε ένα σενάριο. Οτι ο Στρος-Καν, ακριβώς πριν τον μπουζουριάσουν οι Αμερικάνοι και τον στείλουν στην πολιτική σύνταξη μ’ ένα ηλεκτρονικό βραχιόλι στο πόδι, θα πήγαινε στο Βερολίνο, όπου θα έθετε στη Μέρκελ ένα δίλημμα: επειδή το ελληνικό κρατικό χρέος είναι μη βιώσιμο, το ΔΝΤ θα αποσυρθεί από το πρόγραμμα διάσωσης, αν δεν υπάρξουν εγγυήσεις ότι το χρέος θα γίνει βιώσιμο, αν δηλαδή δεν υπάρξει κάποια νέα διάσωση, με νέο δάνειο και επιμήκυνση της αποπληρωμής των παλιών, με εξασφάλιση παράλληλα ισχυρών εγγυήσεων ότι οι πιστωτές θα πάρουν τα λεφτά τους ή σε αντάλλαγμα θα πάρουν περιουσιακά στοιχεία. Το σενάριο αυτό, που στην αρχή δεν του δόθηκε και τόση σημασία, επιβεβαιώθηκε το απόγευμα της περασμένης Πέμπτης, όταν έγινε γνωστό (από τον Γιούνκερ, όπως μετέδωσε το Ρόιτερς), ότι το ΔΝΤ απειλεί να μην εκταμιεύ-σει το μερίδιό του από την 5η δόση του δανείου προς την Ελλάδα, αν η ΕΕ δεν λύσει το ζήτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους.
Τις επόμενες μέρες, μέχρι τη σύνοδο κορυφής της ΕΕ, θα ζήσουμε μιντιακά ένα θρίλερ μεταξύ Αθήνας και Βρυξελλών. Ενα θρίλερ που θα έχει αίσιο τέλος. Η 5η δόση του δανείου θα εκταμιευθεί και ο δρόμος για νέο δάνειο το 2012 θ’ ανοίξει διάπλατα, αφού στο μεταξύ η κυβέρνηση Παπανδρέου σφίξει ακόμη περισσότερο τον ελληνικό λαό στη μέγκενη και ανοίξει το δρόμο για το ξεπούλημα της κρατικής περιουσίας, εκχωρώντας την σε μια μη κρατική εταιρία την οποία θα δι-ευθύνουν τεχνοκράτες της τρόικας. Η Γερμανία και οι σύμμαχοί της ξέρουν πολύ καλά ότι δεν μπορούν ν’ αφήσουν το ελληνικό κράτος να πτωχεύσει, διότι αυτό θα είχε αλυσιδωτές επιπτώσεις στην ευρωζώνη. Με μια ελληνική «τρύπα» στο σύστημα του ευρώ, το αγγλοσαξωνικό χρηματιστικό κεφάλαιο θα εξαπέλυε μια δριμύτατη επίθεση, που θα έπαιρνε σβάρνα πρώτα την Ισπανία, μετά ιμπεριαλιστικές χώρες όπως το Βέλγιο και στο τέλος θα χτυπούσε την πόρτα της Ιταλίας και της Γαλλίας. Και την 5η δόση θα εκταμιεύσουν, λοιπόν, και συμπληρωματικό δάνειο θα δώσουν, για να φτάσουν στο 2013 και να χώσουν την Ελλάδα στον Μόνιμο Μηχανισμό Διάσωσης (ESM), που προβλέπει τις ελεγχόμενες χρεοκοπίες. Ετσι, και το ΔΝΤ δεν θα έχει κανένα λόγο να αποχωρήσει από το ελληνικό πρόγραμμα.
Οι ιμπεριαλιστικές χώρες της Ευρώπης, επειδή ακριβώς αυτή την περίοδο θα ρυθμίσουν οριστικά τα του ελληνικού χρέους, θέλουν από τη μια να δεσμεύσουν το ελληνικό πολιτικό σύστημα σ’ ένα ακόμα πιο σκληρό πρόγραμμα λιτότητας και αντεργατικών ανατροπών (αυτό που ονομάζουμε «κινεζοποίηση» του ελληνικού προλεταριάτου) και από την άλλη να εξασφαλίσουν νομικά ισχυρές υποθήκες της ελληνικής κρατικής περιουσίας. Υπάρχει, βέβαια, η δανειακή σύμβαση που υπέγραψε ο Παπακωνσταντίνου, η οποία προβλέπει κατάργηση της εθνικής κυριαρχίας για την κατάσχεση περιουσιακών στοιχείων από τους πιστωτές, βάσει του βρετανικού αποικιοκρατικού Δικαίου, όμως σε όλες τις ιμπεριαλιστικές πρωτεύουσες γνωρίζουν πολύ καλά ότι αυτή η σύμβαση είναι πολιτικά ανίσχυρη, διότι δεν ψηφίστηκε με αυξημένη πλειοψηφία από το ελληνικό κοινοβούλιο. Γι’ αυτό και πιέζουν για τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης από την κυβέρνηση εταιρίας, στην οποία θα μεταβιβαστεί η κρατική περιουσία και τη διοίκηση της οποίας θα ασκούν τεχνοκράτες, κατά παράκαμψη της εκάστοτε κυβέρνησης και της Βουλής.
Μέχρι να γίνουν όλ’ αυτά, εμείς θα ζούμε ένα πολιτικό θρίλερ, με πρωταγωνιστές τον Παπανδρέου και τον Σαμαρά και κομπάρσους τον Καρατζαφέρη, τη Μπακογιάννη, την Παπαρήγα και τον Τσίπρα. Ενα θρίλερ που θα έπρεπε να έχει τίτλο «Πώς θα περιθωριοποιήσουμε τον ελληνικό λαό».
Το πολιτικό σύστημα τρέμει τον ξεσηκωμό του ελληνικού λαού. Βλέπουν τη σημερινή βουβαμάρα και τρέμουν περισσότερο. Γιατί ξέρουν ότι αν υπάρξει ξεσηκωμός, αυτός δεν θα έχει το χαρακτήρα κάποιων απεργιών (που δεν τις φοβούνται, άλλωστε, αφού η παραγωγή πάει κατά διαόλου), αλλά το χαρακτήρα βίαιων εξεγερτικών κυμάτων, τύπου Αργεντινής. Ο Παπανδρέου δεν θέλει να σηκώσει μόνος του όλο το βάρος. Ξέρει ότι τα ψωμιά του έχουν τελειώσει, όμως πρέπει να διαπραγματευθεί το τέλος του. Να κρατηθεί στην εξουσία όσο περισσότερο μπορεί και να μην αναγκαστεί να φύγει με κάποιο ελικόπτερο, όπως ο μοιραίος πρόεδρος της Αργεντινής. Γι’ αυτό και έχει αλλάξει την τακτική του. Πλέον δεν κάνει υποκριτικές προτάσεις συναίνεσης προς τη ΝΔ, για να βγει μετά και να την καταγγείλει ότι υπονομεύει την εθνική προσπάθεια, αλλά προτάσσει και προβάλλει τα κοινά σημεία με τη ΝΔ, για να δείξει ότι ήδη υπάρχει συναίνεση. Το πρωί της περασμένης Τρίτης συναντήθηκε με τον Σαμαρά και το απόγευμα της ίδιας μέρας μίλησε στην ετήσια σύναξη του ΣΕΒ και παρουσίασε 10 σημεία στα οποία κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση ταυτίζονται. Οπως τόνισε, «οι αποκρατικοποιήσεις, η διευκόλυνση εξόφλησης των ληξιπρόθεσμων οφειλών του δημοσίου, το περιουσιολόγιο, η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, η παραθεριστική κατοικία, ο επαναπατρισμός κεφαλαίων, η σταδιακή κατάργηση “φόρων υπέρ τρίτων”, η ρύθμιση των αυθαίρετων κτισμάτων, το “φαστ τρακ” στη Δικαιοσύνη και η πρόταση για “εργασιακή εφεδρεία” στο δημόσιο» είναι «μόνο μερικά παραδείγματα» που «συμφωνούμε» με τη ΝΔ.
Ακόμα και ο μοχθηρός Παπακωνσταντίνου, που έσταζε φαρμάκι κάθε φορά που έλεγε τη λέξη ΝΔ, σε κάθε αναφορά του στο περιβόητο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, που έχει καταντήσει γεφύρι της Αρτας, σημειώνει ότι αυτό θα ολοκληρωθεί μετά τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα και τις επαφές με τα άλλα κόμματα. Θα φροντίσουν, δηλαδή, να περιλάβουν και μερικές από τις προτάσεις της ΝΔ, για να πουν ότι το πρόγραμμα διαμορφώθηκε αν όχι με συναίνεση, πάντως με εθνική συνεννόηση, που είναι η νέα λέξη της μόδας στο πασοκικό λεξιλόγιο. Από εκεί και πέρα, ο Καρατζαφέρης είναι δεδομένος, όπως και η Ντόρα. Από την Παπαρήγα και τον Τσίπρα η κυβέρνηση δεν μπορεί να περιμένει συναίνεση. Θέλει, όμως, να μπουν και ο Περισσός με τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ στο κάδρο της εθνικής συνεννόησης. Γι’ αυτό και ο Παπανδρέου, μετά τις κατ’ ιδίαν συναντήσεις του με όλους, στις οποίες δεν πήγε η Παπαρήγα, έβαλε τον Παπούλια να καλέσει και μια σύσκεψη στο προεδρικό μέγαρο, για να πάνε όλοι και να δοθεί περισσότερο δραματικός τόνος στο θρίλερ.
Ο Σαμαράς, βέβαια, έχει να διαχειριστεί το δικό του πολιτικό μέλλον. Πρέπει να στηρίξει την κυβέρνηση σ’ αυτά που απαιτεί το σύστημα, ταυτόχρονα όμως πρέπει να φαίνεται ότι δεν τη στηρίζει. Να δείχνει ότι κάνει δομική αντιπολίτευση, από τη σκοπιά ενός συνολικού προγράμματος που έχει στην καρδιά του την «επανεκκίνηση της οικονομίας». Αν η κυβέρνηση φέρει το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα με τη μορφή ενός μόνο άρθρου, τότε η ΝΔ δεν έχει άλλη επιλογή παρά να το καταψηφίσει. Ομως, ο Παπανδρέου, όπως μέχρι στιγμής δείχνουν τα πράγματα, δεν θα σηκώσει τους τόνους κατηγορώντας τη ΝΔ για εθνική ανευθυνότητα, αλλά θα αναδείξει τα κοινά σημεία, τα οποία θα έχει φροντίσει να συμπεριλάβει στο πρόγραμμα. Περισσότερο ενδιαφέρον υπάρχει για τις ιδιωτικοποιήσεις, στις οποίες συμφωνεί και η ΝΔ, δύσκολα όμως ο Σαμαράς θα πει ναι σε μια εταιρία μη ελεγχόμενη από το κράτος. Θα βρει κάτι να πει για να διαφοροποιηθεί από την κυβέρνηση και να μην τον πάρουν κι αυτόν τα σκάγια.
Ο Σαμαράς, με πειστικό τρόπο, εμφανίστηκε στη γενική συνέλευση του ΣΕΒ και τους εξήγησε για μια ακόμη φορά ότι δεν μπορεί να ταυτιστεί με την κυβέρνηση, γιατί έτσι θα μπει σε κίνδυνο η σταθερότητα του συστήματος που δεν θα διαθέτει εναλλακτική λύση. Δύσκολα, όμως, πείθει. Οχι γιατί οι καπιταλιστές στερούνται πολιτικής σκέψης και απαιτούν πολιτική ευθυγράμμιση όλων των αστικών δυνάμεων, αλλά γιατί οι έξυπνοι καπιταλιστές ξέρουν ότι σ’ αυτές τις συνθήκες δεν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη κοινοβουλευτική εναλλακτική λύση. Ισχύει αυτό που είπε ο Παπακωνσταντίνου, σε μια εκδήλωση προσωπικής χοντροπετσιάς: «Αν αύριο το πρωί, ερχόταν ο κ. Σαμαράς στην Κυβέρνηση και υπήρχε ένας υπουργός Οικονομικών από το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, υπάρχει άνθρωπος ο οποίος νομίζει ότι θα έκανε, ότι θα είχε το περιθώριο να κάνει μια διαφορετική οικονομική πολιτική;».
Γι’ αυτό και η ΝΔ παραδέρνει σε μια αντίφαση. Από τη μια κατηγορεί την κυβέρνηση ότι είναι επικίνδυνη για τη χώρα και από την άλλη δεν ζητά εκλογές, ούτε καν να ψηφιστεί το Μεσοπρόθεσμο με αυξημένη πλειοψηφία 180 ψήφων, ώστε να πέσει η κυβέρνηση και να πάμε σε εκλογές, για να κερδίσει ο Σαμαράς και να μας σώσει «επανεκκινώντας την οικονομία». Ο Σαμαράς περιμένει να χρεωθεί τα πάντα το ΠΑΣΟΚ, ώστε όταν ο ίδιος έρθει στην εξουσία, να σηκώσει τα χέρια ψηλά και να πει ότι δεν μπορεί ν’ αλλάξει τίποτα, γιατί είμαστε δεμένοι χειροπόδαρα. Την τακτική του ώριμου φρούτου ακολουθεί κι αυτό έχει γίνει σαφές σε όλο τον ελληνικό λαό, γι’ αυτό και αποκλείεται να υπάρξει κοινωνικό ρεύμα που θα οδηγήσει με ορμή τη ΝΔ στην εξουσία. Είναι όλα τόσο ρευστά που ακόμα και η εκλογική νίκη αμφισβητείται. Καμένο χαρτί από τώρα είναι ο Σαμαράς.
Οταν, λοιπόν, ολοκληρωθεί το σκηνικό με τη δραματοποίησή του και καθώς απ’ έξω θα ηχούν όλες οι «ντουντούκες», μοιράζοντας απειλές (Γιούνκερ, Λαγκάρντ, Ρεν, Σόιμπλε και σία ξέρουν καλά πώς παίζεται το πολιτικό παιχνίδι), τότε η κυβέρνηση θα φέρει στη Βουλή το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα, το πιθανότερο με τη μορφή που ψηφίζεται ο προϋπολογισμός και με ένα μόνο άρθρο, για να το ψηφίσει με απλή πλειοψηφία. Αν βρεθεί κάνας Πασόκος να καταψηφίσει, θα τον διώξει κι αυτόν ο Παπανδρέου. Σε εκλογές αυτή τη στιγμή δεν έχει κανένα λόγο να πάει.
Ολ’ αυτά με μία προϋπόθεση. Οτι ο ελληνικός λαός θα μείνει σε ρόλο παθητικού θεατή, που εκτονώνεται είτε στις περιοδικές 24ωρες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ είτε στα συλλαλητήρια των «αγανακτισμένων» νέων, που πατρονάρονται ανοιχτά από ορισμένα συγκροτήματα ΜΜΕ. Αν αλλάξουν τα κοινωνικά δεδομένα, τότε η ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό θα μεγαλώσει και οι εξελίξεις δεν μπορούν να προβλεφτούν. Αλλωστε, κάθε φορά που ενεργοποιείται αποφασιστικά ο λαϊκός παράγοντας αλλάζουν όλα τα δεδομένα. Αλλιώς, θα πρέπει να περιμένουμε κι άλλο ακόμη και οι αστικές δυνάμεις, παρά την πολιτική κρίση που μαστίζει το σύστημά της, θα μπορέσουν να τη βγάλουν και πάλι καθαρή.
