Λίγο προτού η Διαμαντοπούλου, ο Φλωρίδης και ο Ραγκούσης κάνουν την πρώτη δημόσια εκδήλωση του κόμματός τους, το ΠΑΣΟΚ της Φώφης, του Σκανδαλίδη και του Λαλιώτη τους είχε «πάρει τα σώβρακα», με ένα πακέτο συντονισμένων κινήσεων, οι οποίες είχαν ετοιμαστεί μεθοδικά στο παρασκήνιο και περίμεναν την κατάλληλη στιγμή για να ανακοινωθούν: η Φώφη συναντήθηκε με τον Γιωργάκη και ανακοίνωσαν τη συμμετοχή του ΚΙΔΗΣΟ στη Δημοκρατική Συμπαράταξη. Ο Γρηγοράκος, άλλοτε επιτελάρχης του Βενιζέλου, επανήλθε στην κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Και ο Ιλχάν Αχμέτ εγκατέλειψε το Ποτάμι και εντάχθηκε στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Αν προσχωρήσει και η Μάρκου (η οποία φαίνεται θέλει να κάνει προσωπική είσοδο με στιλ ντίβας), τότε η Δημ. Συμπ. θα διαθέτει την τρίτη σε μέγεθος κοινοβουλευτική ομάδα της σημερινής Βουλής.
Η δύναμη των κομμάτων, βέβαια, μετριέται στις κάλπες. Και το ΠΑΣΟΚ δεν ξαναέγινε το μεγάλο αστικό κόμμα που ήταν μέχρι το 2012, επειδή επέστρεψαν ο Γιωργάκης με τον Σαχινίδη και τον Ρέππα. Ομως, το παιχνίδι των εντυπώσεων το κέρδισε. Σε βαθμό που εκείνοι που αβαντάριζαν την τριπλέτα Φλωρίδη-Ραγκούση-Διαμαντοπούλου (ΦλωΡαΔια θα ήταν ένας χαρακτηριστικότατος τίτλος για το σχήμα) να προχωρήσει στη δημιουργία κόμματος, να σηκώνουν ήδη αδιάφορα τους ώμους και να ετοιμάζονται να τους καλέσουν να μπούνε κι αυτοί στη Δημοκρατική Συμπαράταξη.
Οπως γράφτηκε σε φιλικά τους έντυπα, δυο νυχτερινά ραντεβού χρειάστηκε να κάνει η τριπλέτα, προκειμένου να καταλήξει σε στάση αποχής από τη φιέστα στην οποία η Φώφη είχε καλέσει όλους τους πρώην του ΠΑΣΟΚ. Από το ίδιο το περιβάλλον τους δέχονταν πιέσεις να πάνε, για να μην νιώθει μοναξιά ο Βενιζέλος. Οσο για την άποψη που φρόντισαν να διαρρεύσουν, ότι η επιστροφή του ΓΑΠ και άλλων είναι «συγκολλήσεις κορυφής και όχι ένωση μιας μεγάλης δύναμης από τη βάση», αποκαλύπτει πλήρη απόσπαση από την πραγματικότητα. Τι να καθήσουμε να συζητήσουμε, αν ο Φλωρίδης, η Διαμαντοπούλου και ο Ραγκούσης είναι όλη μέρα με τις λαϊκές μάζες, ακούνε τον παλμό τους και τον μετατρέπουν σε πολιτική;
Εδώ και πολλά χρόνια, η αστική πολιτική ασκείται με όρους τηλεοπτικού σόου. Οταν ένα τμήμα της δημιουργεί όρους μερικής «συγχώνευσης» με κοινωνικές δυνάμεις, αυτό φαίνεται καθαρά. Για παράδειγμα, από την περίοδο των διαδηλώσεων των «αγανακτισμένων», το καλοκαίρι του 2011, φάνηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ αποταμιεύει πολιτικά κέρδη. Οσο ο εργατικός και μικροαστικός κόσμος, που βγήκε στις πλατείες, αποσυρόταν απογοητευμένος από το προσκήνιο, τόσο ενισχυόταν πολιτικά ο ΣΥΡΙΖΑ, ως υποδοχέας ψήφου και όχι ως φορέας οράματος. Μετά τον Ιούλη του 2015, καμιά αστική πολιτική δύναμη δεν έχει αυτά τα χαρακτηριστικά. Θα μοιραστούν τις ψήφους που θα πέσουν στην κάλπη (μένει να δούμε σε τι ποσοστό θα αποκρυσταλλωθεί η αποχή), θα αλλάξουν οι μεταξύ τους συσχετισμοί, όμως ρεύμα λαϊκής εμπιστοσύνης κανένα αστικό κόμμα δεν μπορεί να δημιουργήσει.
Ετσι, τα σόου δημιουργούν απλώς κάποιες εντυπώσεις, που απασχολούν ένα περιορισμένο ακροατήριο και δεν κρατούν πολύ. Οταν, μάλιστα, οι αντίπαλοι έχουν «κρυφά χαρτιά», τα οποία σχεδιάζουν να χρησιμοποιήσουν σε μεταγενέστερο χρόνο, τότε πρέπει κανείς να κρατάει «μικρότερο καλάθι».
Στα τέλη της προηγούμενης εβδομάδας, το ΠΑΣΟΚ φάνηκε να «ισοπεδώνει» τους ΦλωΡαΔια. Ετσι, αυτοί πήγαν στη Θεσσαλονίκη να κάνουν μια κακομοίρικη εκδήλωση, με ένα κοινό αποτελούμενο από μερικές εκατοντάδες ηλικιωμένους και με «γκεστ σταρ» τον Μπουτάρη, που πάει με όλους και με όλα. Την ίδια στιγμή, ο Βενιζέλος έκανε μια εμφάνιση «δευτεράντζας» στην ΚΕ του ΠΑΣΟΚ, που δεν προκάλεσε την παραμικρή αίσθηση. Και δεν προκάλεσε αίσθηση γιατί ήταν αναγκασμένος να περιοριστεί σε ένα είδος γκρίνιας. Και η γκρίνια στην πολιτική γίνεται ευδιάκριτη, ακόμα κι αν τη ντύσεις με ωραίες φρασούλες, όπως έκανε ο Βενιζέλος. Οταν ο Βενιζέλος καταλήγει με ένα «κάποιοι οφείλουν έστω μια συγνώμη», όλοι αντιλαμβάνονται ότι από μέσα του βράζει, αλλά δεν μπορεί να κάνει αυτή τη στιγμή την κίνηση εξόδου, γιατί θα τη χρεωνόταν εξ ολοκλήρου.
Εχει σκοπό να φύγει ο Βενιζέλος; Νομίζουμε ότι δεν υπάρχει αμφιβολία. Οταν λέει ότι «οργανωτικά το σχήμα της Δημοκρατικής Συμπαράταξης δεν μπορεί να πάει μακριά» και πως «πρέπει να προστρέξουμε τάχιστα στην απόφαση του Συνεδρίου του 2015 και να κινήσουμε διαδικασία για συγκρότηση μεγάλου πολιτικού φορέα που θα εκφράζει την Κεντροαριστερά», αυτοτοποθετείται απέναντι από το κόμμα του, που έχει αποφασίσει πως όποιος θέλει ενότητα δεν έχει παρά να ενταχθεί στη ΔημΣυμπ. Επομένως, εκτός από τα ζητήματα… πολιτικής ηθικής που έθεσε, αναφερόμενος στον ΓΑΠ και την παρέα του, ο Βενιζέλος έθεσε και πολιτικό ζήτημα: πρέπει να πάμε σε νέο ενιαίο κόμμα και όχι σε μετωπικού τύπου αστερισμό κομμάτων. Αρα, πολιτικά είναι κοντά στους ΦλωΡαΔια και όχι στο ΠΑΣΟΚ. Το αν και πότε θα φύγει θα εξαρτηθεί από τις συνθήκες που θα διαμορφωθούν.
Κι επειδή στο ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχουν πρωτάρηδες, αλλά παλιές καραβάνες, που έχουν φάει το φραξιονισμό και την ίντριγκα με το κουτάλι, η τακτική απάντηση ήταν έτοιμη: μην του απαντάτε, αφήστε τον να τα λέει μόνος του. Ο Σκανδαλίδης έκανε μια δήλωση για ν' αναγνωρίσει «τα δίκια» του Βενιζέλου και να του απονείμει τα εύσημα επειδή ποτέ δεν έφυγε από το ΠΑΣΟΚ, η Φώφη επίσης είπε καλά λόγια, αλλά χαρακτήρισε «ρετρό» τη συζήτηση που πάει ν' ανοίξει ο Βενιζέλος. Οταν έχεις συνεργαστεί κυβερνητικά με τη ΝΔ και το ΛΑΟΣ, πάει πολύ να λες ότι δε συνεργάζεσαι με τον Γιωργάκη και την παρέα του. Γι' αυτό και στο ΠΑΣΟΚ έχουν επιλέξει ν' αφήσουν τον Βενιζέλο να «πολεμάει» μόνος του, χωρίς αντίπαλο, ώστε αν «την κάνει», να είναι αυτός που θα εκτεθεί και να μην πάρει μαζί του παρά μόνο στελέχη τρίτης διαλογής (ο Κωνσταντινόπουλος, άλλοτε επιτελάρχης του Μπένι, δείχνει να τα έχει βρει με Λοβέρδο και Φώφη).
Επομένως, σε πρώτη φάση πρέπει να περιμένουμε κάποιες κινήσεις εκ μέρους των ΦλωΡαΔια, που θα τείνουν να τους δώσουν την πρωτοβουλία που τους άρπαξε το ΠΑΣΟΚ. Το πιο τρανταχτό που μπορεί να σκεφτεί κάποιος αυτή τη στιγμή είναι η σύμπραξη με ό,τι απέμεινε από το Ποτάμι. Δηλαδή, τον Θεοδωράκη, τον Ψαριανό, τον Μαυρωτά, τον Αμυρά και την εκτός Βουλής παρέα τους. Ερωτηματικό παραμένει ο Λυκούδης με τη δική του παρέα, που επιμένει στις ενωτικού τύπου δηλώσεις και κρατάει ίσες αποστάσεις από όλους, περιμένοντας προφανώς να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα και να κάνει το καλύτερο «ντιλ».
Το πού θα γείρει η πλάστιγγα δεν εξαρτάται, βέβαια, από το λαϊκό παράγοντα που παραμένει παγερά αδιάφορος για όλ' αυτά. Εξαρτάται κυρίως από παράγοντες της αστικής τάξης, οι οποίοι έχουν πρόσβαση ή ελέγχουν τα ΜΜΕ. Η πλάκα είναι πως υπάρχει μεγάλη κινητικότητα και σ' αυτό το χώρο, καθώς μεγάλα και ιστορικά «μαγαζιά», όπως ο ΔΟΛ αντιμετωπίζουν το φάσμα της χρεοκοπίας και μόνο αν αλλάξουν χέρια θα μπορέσουν να σωθούν, ενώ στο τηλεοπτικό τοπίο έχουμε τη γνωστή ρευστότητα που προκάλεσε η αποτυχημένη απόπειρα του Παππά να ελέγξει απόλυτα την κατάσταση. Ετσι, η ρευστότητα και η κινητικότητα στον απισχνασμένο χώρο της σοσιαλδημοκρατίας μπλέκεται με τη ρευστότητα και την κινητικότητα στο χώρο των αστικών μίντια, και μάλλον η «εκκαθάριση» του τοπίου θα γίνει ταυτόχρονα.
Μέχρι τότε, θα ζούμε καθημερινά επεισόδια πολιτικής σαπουνόπερας, σ' ένα σεληνιακό κοινωνικό τοπίο, ρημαγμένο από τα Μνημόνια και τις πολιτικές τους. Είναι από εκείνες τις φορές που η αστική πολιτική δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο. Αυτό, όμως, δεν είναι αρκετό για να συγκροτήσει ένα ανατρεπτικό εργατικό και λαϊκό κίνημα. Ο αυθορμητισμός δεν παραγγέλλεται, ούτε οδηγεί μακριά.
