Με τι θράσος μιλούν για το «ατύχημα» σε λούνα παρκ στο Ελληνικό, που στοίχισε τη ζωή σ’ ένα παιδί και το βαρύ τραυματισμό σε ένα ακόμη, αυτοί που χρόνια τώρα ξιφουλκούν ενάντια στα «γραφειοκρατικά εμπόδια στην επιχειρηματικότητα» και ανακοινώνουν την ίδρυση κάθε είδους επιχείρησης με μια απλή υπεύθυνη δήλωση του επιχειρηματία, ο οποίος θα… αυτοελέγχεται; Με το θράσος των πολιτικών αλητών, που βρήκαν την ευκαιρία να πλήξουν όχι την καπιταλιστική ασυδοσία αλλά έναν πολιτικό τους αντίπαλο. Αν δήμαρχος του Ελληνικού δεν ήταν ο συριζαίος Κορτζίδης, δε θα γινόταν τόσος ντόρος, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αν, για παράδειγμα, αυτό συνέβαινε στην Αθήνα, δε θα μιλούσαν καθόλου για τον δήμαρχο, αλλά γενικά και αόριστα για «ευθύνες της πολιτείας».
Το ίδιο θράσος, όμως, επέδειξε και ο Κορτζίδης, μαζί με διάφορα παπαγαλάκια του ΣΥΡΙΖΑ σε φιλικές προς αυτόν φυλλάδες. Επί δυο μέρες ο Κορτζίδης κρύβονταν. Τη δεύτερη μέρα ο δήμος (και όχι προσωπικά ο ίδιος) εξέδωσε μια ανακοίνωση για να καταγγείλει τη «σφοδρή και στοχευμένη επίθεση που γίνεται σε βάρος μας από ορισμένα μέσα, δημοσιογράφους, πολιτικούς και τοπικούς παράγοντες», η οποία «έχει να κάνει με την εξυπηρέτηση άλλων στόχων και συμφερόντων». Και την τρίτη μέρα, επειδή το βλακώδες και προκλητικό επιχείρημα «δεν κρυβόμαστε, σεβόμαστε τη διαδικασία της έρευνας που είναι σε εξέλιξη» δεν έπειθε ούτε τον πιο φανατικό συριζαίο, αναγκάστηκε να δώσει μια συνέντευξη Τύπου, στην οποία ψέλλισε αστείες δικαιολογίες, χωρίς ίχνος ουσιαστικής αυτοκριτικής. Χωρίς καν μια αξιοπρεπή παραίτηση, για λόγους ευθιξίας βρε αδερφέ, την οποία θα απαιτούσε κάθε συριζαίος στην περίπτωση που το γεγονός συνέβαινε σε χώρο ευθύνης πολιτικού αντιπάλου. Ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Κορτζίδης δεν πρωτοτύπησαν. Απέδειξαν ότι η έννοια της πολιτικής ευθύνης αναφέρεται στους άλλους, όχι στους ίδιους.
Με την κλασική υποκρισία των αστών πολιτικάντηδων ο Κορτζίδης είπε: «Ποιος μπορεί να είναι ήσυχος όταν έχει πεθάνει ένα μικρό παιδί και πολύ περισσότερο εγώ ως δήμαρχος; Με βασανίζει το ερώτημα εάν είχα να κάνω κάτι περισσότερο για να μην συμβεί ό,τι συνέβη. Αυτό που έχω να σας πω είναι ότι στις πολύ δύσκολες συνθήκες που δουλεύει ο δήμος και γενικά η τοπική αυτοδιοίκηση, με τα πολλά προβλήματα και αρμοδιότητες και τα λίγα μέσα και πόρους που διαθέτει, προσπαθώ με ευθύνη και ανιδιοτέλεια να ανταποκριθώ στα καθήκοντά μου». Δε σας θυμίζει Παπουτσή μετά το Σαμίνα; Ο Κορτζίδης, πάντως, ξεκαθάρισε ότι δεν παραιτείται από το δημαρχιλίκι ούτε από την υποψηφιότητά του.
Η παραπάνω τοποθέτηση Κορτζίδη θέτει και ένα γενικότερο πολιτικό ζήτημα. Τι διαχειρίζεται ένας δήμαρχος; Διαχειρίζεται την αθλιότητα της τοπικής διοίκησης. Καλείται να λειτουργήσει ως ένας τοπικός μάνατζερ του αστικού κράτους. Αυτό, φυσικά, το ξέρουν όλοι οι δημοτικοί «άρχοντες». Ας μη διαμαρτύρονται, λοιπόν, εκ των υστέρων. Αυτό είναι το καθεστώς, αυτό το καθεστώς καλούνται να διαχειριστούν και οφείλουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους (πρωτίστως τις πολιτικές), όταν αυτό το καθεστώς οδηγεί σε εγκλήματα. Αν δε θέλουν να είναι κομμάτι του καθεστώτος, ας παραμείνουν ως μόνιμη αντιπολίτευση για να καταγγέλλουν το καθεστώς.
