Η εποχή που τα δυο μεγάλα αστικά κόμματα εξουσίας διαγωνίζονταν στις εκλογές με στόχο την αυτοδυναμία προς το παρόν έχει παρέλθει. Κανένας δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα ότι έχει παρέλθει οριστικά, πάντως αυτή τη στιγμή «δεν παίζει». Κι ας ισχύει ακόμη ένας από τους πιο καλπονοθευτικούς νόμους, που δίνει στο πρώτο κόμμα, ανεξάρτητα από το ποσοστό που θα πάρει, ένα μπόνους 50 βουλευτικών εδρών.
Ο λόγος που η αυτοδυναμία «δεν παίζει» είναι η συμμετοχή της ΝΔ στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ. Αν ο Σαμαράς είχε σήμερα στη διάθεσή του την αντιμνημονιακή ρητορική που χρησιμοποιούσε μέχρι τον περασμένο Νοέμβρη, θα είχε στο τσεπάκι την αυτοδυναμία. Ετσι που ήρθαν τα πράγματα, όμως, εξαναγκασθείς να μπει στη συγκυβέρνηση και να καταστεί συνυπεύθυνος, δεν μπορεί να ελπίζει σε αυτοδυναμία. Πόσω μάλλον που τα μεγάλα συγκροτήματα των ΜΜΕ δεν αβαντάρουν την αυτοδυναμία, αλλά πιέζουν στην κατεύθυνση μιας νέας συγκυβέρνησης.
Ο Σαμαράς, βέβαια, πρέπει να χρησιμοποιήσει το στόχο της αυτοδυναμίας σαν βασικό προεκλογικό του όχημα, για να πετύχει τη συσπείρωση της ΝΔ. Δεν έχει, όμως, τη δυνατότητα να συνδέσει την αυτοδυναμία με κάποιες προεκλογικού τύπου υποσχέσεις. Τι να πει στους εργαζόμενους, τους ανέργους, τους συνταξιούχους, τους φτωχούς αγρότες, ακόμα και σε μεσαία στρώματα που καταστρέφονται από την κρίση, όταν μόλις έχει υπογράψει το Μνημόνιο-2 και τους πρώτους εφιαλτικούς εφαρμοστικούς του νόμους, διαγράφοντας μάλιστα το ένα τέταρτο της κοινοβουλευτικής του ομάδας; Μόνο με την κούφια αναπτυξιολογία μπορεί να κάνει προεκλογικό παιχνίδι, αλλά κι αυτό σε περιορισμένα όρια.
Με την αυτοδυναμία περισσότερο προσπαθεί να συσπειρώσει τον κομματικό μηχανισμό, θέτοντάς του ως βραβείο τη νομή της εξουσίας. Είναι αυτό που γίνεται αλλά ποτέ δεν λέγεται. Τα μεγάλα και μεσαία λαμόγια ελπίζουν στο πλιάτσικο μέσω του ελέγχου του κράτους, ενώ και τα μικρολαμόγια μπορούν να ελπίζουν σε καμιά αρπαχτή. Πάντως, αυτά που λέει ο Σαμαράς ηχούν εντελώς γελοία. Ιδού παράδειγμα από την πρεμιέρα της προεκλογικής του εκστρατείας (ομιλία στη γαλάζια Πολιτική Επιτροπή): «Δεν επιδιώκουμε κανενός είδους συγκυβέρνηση, διότι θέλω να κυβερνήσουμε τη χώρα με λυμένα τα χέρια. Οχι κάνοντας συμβιβασμούς σε κάθε βήμα. Δεν θα μπορέσω να αλλάξω τα πράγματα, όταν πρέπει να κυβερνώ πατώντας πάνω σε εύθραυστες ισορροπίες ενός ετοιμόρροπου κυβερνητικού συνασπισμού. Χωρίς αυτοδυναμία δεν μπορεί να κυβερνηθεί ο τόπος. Το αντίθετο της αυτοδυναμίας δεν είναι η συγκυβέρνηση. Είναι η αδυναμία». Αλλο πράγμα η εθνική συνεννόηση με όλους και εντελώς διαφορετικό η συγκυβέρνηση. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω!».
Ποια πράγματα θέλει ν’ αλλάξει ο Σαμαράς και σε ποια κατεύθυνση; Δεν ψήφισε το Μνημόνιο-2; Δεν είναι καθορισμένα τα πάντα απ’ αυτό; Το δυστύχημα γι’ αυτόν είναι ότι πλέον δεν μπορεί να κοροϊδέψει πολλούς με τέτοιες παπάρες. Πρέπει να τις λέει συνεχώς, όμως, γιατί δεν έχει κάτι άλλο να πει. Γι’ αυτό και ξέθαψε ακόμα και τον αβεροφισμό (πολιτικό παιδί του «γεφυροποιού» της χούντας υπήρξε, μαζί με όλους εκείνους που τον ακολούθησαν στην αλήστου μνήμης ΠΟΛΑ), σε μια προσπάθεια να ενεργοποιήσει τα δεξιά-αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά και να υψώσει ένα πρόχειρο ανάχωμα στα δεξιά, προς Καρατζαφέρη και Καμμένο. Γι’ αυτό συναγωνίζεται το ΛΑΟΣ σε ρατσιστικές κορόνες κατά των μεταναστών και σε απειλές για περισσότερη καταστολή του «εσωτερικού εχθρού».
