«Για αυτό το λόγο, από το βήμα της Εκθεσης απευθύνω σήμερα κάλεσμα στους εγχώριους και στους ξένους επενδυτές: Εκμεταλλευτείτε τις επιχειρηματικές ευκαιρίες και το ευνοϊκό πλαίσιο που προσφέρουμε στην υγιή επιχειρηματικότητα. Επενδύστε χωρίς δισταγμό στην ελληνική οικονομία. Οι κίνδυνοι έχουν τελειώσει οριστικά. Από δω και στο εξής θα υπάρχει μονάχα ωφέλεια, αμοιβαία ωφέλεια και για τους επενδυτές και για την οικονομία».
Δεν είναι ο Σημίτης, δεν είναι ο Καραμανλής, δεν είναι ο Βενιζέλος, δεν είναι ο Σαμαράς, δεν είναι ο Μητσοτάκης. Είναι ο Τσίπρας αυτός που γλείφει με τον πιο αηδιαστικό τρόπο τα κοράκια του κεφαλαίου, καλώντας τα να έρθουν στην Ελλάδα όπου τους έχει στρωμένο πλουσιοπάροχο τραπέζι. Δεν ήταν η μόνη αναφορά του. Μιλούσε συνεχώς για «δημιουργία πλούτου» και κάθε φορά που έλεγε τις γνωστές παπάρες περί «υψηλά εκπαιδευμένων νέων επιστημόνων» δεν παρέλειπε να αναφερθεί στην «υγιή επιχειρηματικότητα», στην «νεοφυή επιχειρηματικότητα» στην ανάγκη «να σπάσουμε αυτό τον κλοιό της γραφειοκρατίας που εμποδίζει κάθε Ελληνα που θέλει να επιχειρήσει»!
Ακόμα και σε επιμέρους ζητήματα δεν παρέλειψε να μιλήσει με τη γλώσσα που μιλούσαν ο Σημίτης και οι λυσσασμένοι «εκσυγχρονιστές», δηλαδή εκείνοι που επιτάχυναν τη συντηρητική ανασυγκρότηση του ελληνικού καπιταλισμού. Ιδού παράδειγμα: «Να επενδύσουμε στην αγροτική παραγωγή. Οχι όμως μια λογική επένδυσης “όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά“». Οχι οι αγρότες μας να είναι στη λογική και στη νοοτροπία “πόσα θα μας δώσεις“. “Τι θα παράξεις“•, να είναι το ερώτημα, “τι θα παράξεις για να πάρεις“. Να επενδύσουμε στα ποιοτικά αγροτικά προϊόντα».
Κάποτε ο Σημίτης είχε φτάσει στο γελοίο σημείο να πει πως ο θεσσαλικός κάμπος θα έπρεπε να σταματήσει να παράγει βαμπάκι και να βάλει… σπαράγκια. Δεν είπε τίποτα διαφορετικό ο Τσίπρας με τα «ποιοτικά προϊόντα». Ο Τσίπρας που δε δίστασε να κατηγορήσει τους αγρότες σαν κρατικοδίαιτους που θέλουν μόνο να «μασάνε» από το κράτος. Γενιές και γενιές αγροτών άφησαν τα κοκαλάκια τους στα χωράφια, για να έχουν οι βιομηχανίες φτηνές αγροτικές πρώτες ύλες (αυτό γινόταν επί δεκαετίες και με το βαμπάκι) κι έρχεται τώρα ο συριζαίος τσόγλανος, που ανάθεμα κι αν κατάλαβε ποτέ τι εννοούσαν οι αγρότες με το σύνθημα «όλα τα κιλά, όλα τα λεφτά», να ειρωνευτεί τους αγώνες που έδωσαν οι φτωχοί αγρότες προσπαθώντας να αποφύγουν ή να καθυστερήσουν το ξεκλήρισμά τους.
Ακόμα και στο ζήτημα του νερού έκανε μια θεαματική κωλοτούμπα, αντιγράφοντας αυτά που έλεγαν οι προκάτοχοί του: «Η κατοχύρωση του δημόσιου χαρακτήρα δεν σημαίνει ότι δεν ψάχνουμε να βρούμε τρόπους ώστε να έχει έσοδα η επιχείρηση, να αυξήσει την ανταγωνιστικότητά της και να μεγιστοποιήσει το όφελος στο δημόσιο, αλλά ότι πρέπει να είναι υπό δημόσιο έλεγχο. Στην εποχή που ζούμε, της ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, είναι προφανές ότι ο έλεγχος αυτός εξασφαλίζεται με την πλειοψηφία του πακέτου των μετοχών. Η συμμετοχή των στρατηγικών επενδυτών όμως με πλειοψηφικό πακέτο που θα δώσουν τη δυνατότητα στην εταιρία να γίνει πιο ανταγωνιστική είναι προς όφελος του δημοσίου και προς όφελος της εταιρίας. Και το ίδιο πιστεύουμε και για τη ΔΕΗ. Αρα, λοιπόν, να το ξεκαθαρίσουμε αυτό. Δεν δίνουμε πλειοψηφικό πακέτο στην ΕΥΑΘ, είναι δημόσιο αγαθό, ούτε στην ΕΥΔΑΠ, αλλά η ΕΥΑΘ και η ΕΥΔΑΠ κινούνται μέσα στα πλαίσια της οικονομίας της αγοράς, αν θέλουμε να λειτουργήσουμε προς όφελος του δημοσίου συμφέροντος, πρέπει να κινηθούμε με τρόπο ευέλικτο, ώστε να μεγιστοποιήσουμε τα οφέλη».
Για ποιο λόγο θα μπει ένας «στρατηγικός επενδυτής» σε μια εταιρία κοινής ωφέλειας; Για να προσφέρει στο κοινωνικό σύνολο ή για να βγάλει το μέγιστο κέρδος; Πώς θα αυξηθεί η «ανταγωνιστικότητα» μιας επιχείρησης, που δεν έχει ανταγωνισμό; Αποκτώντας ανταγωνισμό, φυσικά. Και ποιο είναι το κριτήριο της ανταγωνιστικότητας; Η καλύτερη κερδοφορία, φυσικά. Πώς μπορεί να επιτευχθεί αυτό; Μόνο αυξάνοντας τα τιμολόγια (επιβαρύνοντας τους εργαζόμενους ως καταναλωτές, δηλαδή) και πετσοκόβοντας μισθούς και εργασιακές σχέσεις όσων εργάζονται στη συγκεκριμένη εταιρία. Αυτή υπήρξε πάντοτε η λογική της ιδιωτικοποίησης, είτε γινόταν με πούλημα, είτε με εκχώρηση μετοχικού πακέτου σε «στρατηγικό επενδυτή», ο οποίος πάντοτε απαιτεί να έχει και το μάνατζμεντ.
Τρέχουν πολύ γρήγορα πια οι συριζαίοι. Σε λίγο θα διαγωνίζονται με τη ΝΔ για το ποιο κόμμα στηρίζει καλύτερα τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Ευθυγραμμίστηκαν πλήρως στην ιδεολογική κατεύθυνση της συντηρητικής ανασυγκρότησης του καπιταλισμού.
