Ο Στ. Κούλογλου είναι ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν ξέρουμε αν λειτουργεί ως «μπροστινός» κάποιας ομάδας μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ ή αν εκφράζει μόνο τον εαυτό του, ούτε μας απασχολεί αυτό. Σημειώνουμε απλά ότι είναι ο μοναδικός (απ' όσο διαπιστώσαμε με ένα σύντομο ψάξιμο) που εισηγείται δημόσια στον Τσίπρα να πάει άμεσα σε εκλογές, για λόγους άμυνας και αυτοσυντήρησης.
Το θεωρητικό σχήμα που πλασάρει ο Κούλογλου είναι εξαιρετικά απλοϊκό και στηρίζεται στα στερεότυπα που χρόνια τώρα καλλιεργούνται: «Για τους παροικούντες την Ιερουσαλήμ των Βρυξελλών, οι τρικλοποδιές Σόιμπλε, πριν φτάσουν τα πράγματα στο σημερινό αδιέξοδο, είναι φανερό ότι έχουν ένα στόχο: να ανατρέψουν τη κυβέρνηση και να την αντικαταστήσουν με μία που θα έχει κορμό τη ΝΔ». Η επίκληση των «παροικούντων την Ιερουσαλήμ των Βρυξελλών», που δεν κατονομάζονται, είναι ο συνήθης «κίτρινος» τρόπος για να πει κάποιος πως όσα λέει δεν τα έχει κατεβάσει από το μυαλό του, αλλά είναι «σίγουρες πληροφορίες από πολλούς».
Ο Σόιμπλε έχει ήδη «φάει» τον Ολάντ και τον Ρέντσι (πώς συνέβη αυτό; Ενας Κούλογλου δεν έχει ανάγκη να απαντά σε τέτοια ερωτήματα!) και «θέλει να τελειώνει με οτιδήποτε αριστερό έχει παραμείνει σε κυβερνητικό επίπεδο στην Ευρώπη. Η ασταθής κυβέρνηση της Πορτογαλίας θα είναι το προσεχές θύμα». Αριστεροί και ο Ολάντ και ο Ρέντσι, αλλά αυτό το παραβλέπουμε.
Μετά ο αρθρογράφος περνά στην Ελλάδα. Ο Σόιμπλε θέλει οπωσδήποτε να βάλει στην κυβέρνηση τον Μητσοτάκη, όχι μόνο γιατί αυτός «ανήκει στην ίδια οικογένεια με αυτήν των Σόιμπλε-Μέρκελ», αλλά και γιατί «το πρόγραμμα Μητσοτάκη είναι μια έμμεση αλλά σαφής εξαγγελία μείωσης των συντάξεων, στα πλαίσια μιας νεοφιλελεύθερης εκστρατείας, που ηχεί σαν μελωδία στο Βερολίνο». Ασε που, επειδή «το Εurogroup είναι το όργανο που καθορίζει τις τύχες των λαών της Ευρώπης», «αν φύγει ο Τσακαλώτος και σε λίγο ο γάλλος υπουργός Οικονομικών, η κυριαρχία Σόιμπλε θα είναι συντριπτική»!
Ετσι, πάντα κατά τον Κούλογλου, ο Τσίπρας δεν πρέπει να περιμένει καμιά βοήθεια από το Βερολίνο, που ακολουθεί «στρατηγική στραγγαλισμού» απέναντι στην οποία «η κυβέρνηση δεν είχε, ούτε έχει πολλές επιλογές. Κάθε πλήρης εφαρμογή των συμφωνηθέντων, κάθε συμμόρφωση με τις υποδείξεις και τους κάθε λογής κόφτες, οδηγεί εδώ και μήνες στη διατύπωση νέων απαιτήσεων από το Eurogroup και τους δανειστές. Θα επρόκειτο, έχει ήδη γραφτεί, περί πολιτικής αυτοκτονίας».
Κατά τον Κούλογλου, «η κατάσταση που διαμορφώνεται στο κόσμο μετά την εκλογή Τραμπ και στην Ευρώπη, με την άνοδο της ακροδεξιάς και την καταθλιπτική υπεροχή του Βερολίνου, δεν αφήνει σοβαρά περιθώρια μεταρρυθμίσεων και δράσης σε κυβερνήσεις της αριστεράς». Γι' αυτό και ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει να κάνει… συντεταγμένη άμυνα: «Οταν δέχεσαι επίθεση από υπέρτερες δυνάμεις πρέπει να φροντίσεις να μην καταστραφείς, να διατηρήσεις τη θέση σου στο πολιτικό σκηνικό και όσες περισσότερες δυνάμεις μπορείς. Η καλύτερη επίθεση είναι σήμερα η -εκλογική- άμυνα».
Το μήνυμα είναι σαφές: να δημιουργήσουμε κρίση αρνούμενοι να εφαρμόσουμε αυτά που μας ζητούν οι δανειστές και να πάμε σε εκλογές, τις οποίες θα χάσουμε μεν, όμως θα έχουμε ένα καλό ποσοστό που θα μας επιτρέψει να μείνουμε στο παιχνίδι και να μην την πατήσουμε όπως την πάτησε το ΠΑΣΟΚ. Εκείνο που κρατάμε εμείς, όμως, είναι ο μακιαβελικός κυνισμός. Ο ελληνικός λαός δεν τους ενδιαφέρει καθόλου. Το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μείνουν στο πολιτικό παιχνίδι. Να είναι ο Τσίπρας αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης και ο Κούλογλου ευρωβουλευτής (με ό,τι αυτό συνεπάγεται).
ΥΓ1. Το παραμύθι του «κακού» Σόιμπλε που ξεφορτώνεται τον ένα μετά τον άλλο τους «καλούς» αριστερούς μόνον αφελείς μπορεί να πείσει. Ο Ολάντ και ο Ρέντσι δεν ήταν τσιράκια του Σόιμπλε. Ηταν υπηρέτες της γαλλικής και της ιταλικής αστικής τάξης, αντίστοιχα. Ηταν φορείς σκληρών προγραμμάτων λιτότητας και αντεργατικών ανατροπών, που τους απομόνωσαν από τα εργαζόμενα στρώματα και τους οδήγησαν στην πολιτική απαξίωση. Υπήρξαν (κυρίως ο Ολάντ, γιατί ο Ρέντσι είναι ακόμα μέσα στο παιχνίδι) αναλώσιμοι αστοί πολιτικοί, όπως συνέβη με τόσους πρωθυπουργούς στην Ελλάδα: Καραμανλής, Γιωργάκης, Σαμαράς, Βενιζέλος είναι αστοί πολιτικοί που αναλώθηκαν στην προσπάθειά τους να διαχειριστούν την κρίση του ελληνικού καπιταλισμού.
ΥΓ2. Ο Σόιμπλε κάθε άλλο παρά «κακός» υπήρξε με τον Τσίπρα αφότου αυτός υπέγραψε το τρίτο Μνημόνιο. Η γερμανική κυβέρνηση στήριξε προκλητικά τον ΣΥΡΙΖΑ πριν τις εκλογές του Σεπτέμβρη του 2015. Αντίθετα, παράπονα έχουν ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο, που εμφανώς δεν τους στήριξαν οι γερμανοί ιμπεριαλιστές το φθινόπωρο του 2014. Αν θέλουμε να δούμε την αλήθεια, θα πούμε ότι οι Γερμανοί εγκαταλείπουν τον Τσίπρα (όπως παλαιότερα) τον Σαμαρά, γιατί πλέον είναι φθαρμένος.
