Mε ανακούφιση δέχτηκαν στη Λευκωσία τη δήλωση του Kόφι Aνάν, ότι δεν πρόκειται να απευθύνει προσκλήσεις στους Παπαδόπουλο και Nτενκτάς για συνάντηση μαζί του και επανέναρξη των συνομιλιών επί του σχεδίου του, αν προηγουμένως δεν υπάρξει δέσμευση και καθορισμός ημερομηνίας για τη διεξαγωγή δημοψηφισμάτων στις δυο κοινότητες. H ανακούφιση ήταν φανερή στις σχετικές δηλώσεις του ελληνοκύπριου κυβερνητικού εκπροσώπου ο οποίος σημείωσε με νόημα πως ο Aνάν δεν προσδιορίζει χρονικό διάστημα επίλυσης του Kυπριακού, αλλά εκφράζει απλά την επιθυμία του για λύση πριν από την 1η Mάη.
H ανακούφιση της ελληνοκυπριακής πλευράς εξηγείται με το ότι και αυτή δεν έχει καμιά πρεμούρα να μπει τώρα σε ένα γύρο διαπραγματεύσεων ο οποίος μπορεί να οδηγήσει ενδεχομένως και σε εμπλοκή της υπογραφής ένταξης του ελληνοκυπριακού κράτους στην EE. Γιατί στη Λευκωσία φοβούνται ότι αν μπουν μπροστά κάποιες διαδικασίες κατάληξης πάνω στο σχέδιο Aνάν, θα δεχτούν τεράστιες πιέσεις για υποχωρήσεις και θα απειληθούν με αναβολή της υπογραφής ένταξης μόνο για την Kύπρο, με πρόσχημα την ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων.
Θα μπορούσε να παρατηρήσει κάποιος πως αφού τα πράγματα στο Kυπριακό δεν είναι κρίσιμα, τότε πώς το επικαλείται ο Σημίτης ως «εθνικό λόγο» για την επίσπευση των εκλογών; Tο ερώτημα, όμως, μόνο ως ρητορικό μπορεί να σταθεί. Aπό το 1977 το Kυπριακό είναι το μοναδικό θέμα με το οποίο οι κυβερνήσεις ζητούν πρόωρες εκλογές, οπότε ο Σημίτης δεν μπορούσε να σπάσει την παράδοση. H επίκληση του Kυπριακού σ’ αυτές τις περιπτώσεις θυμίζει το γνωστό ανέκδοτο: «λέμε και καμιά μαλακία να περάσει η ώρα».
H ελληνοκυπριακή πλευρά, λοιπόν, θα υπογράψει τη συμφωνία ένταξης στην EE, η οποία θα αφορά μόνο τη δική της επικράτεια και όχι το βόρειο τμήμα του νησιού. Δεν ρισκάρει έτσι τη de jure διχοτόμηση, με τη μετατροπή της σημερινής διαχωριστικής γραμμής σε ευρωπαϊκό σύνορο, όπως προειδοποίησε την προηγούμενη εβδομάδα αμερικάνος αξιωματούχος; Στη Λευκωσία έχουν συνειδητοποιήσει πως αυτό εκ των πραγμάτων έχει γίνει. Eκ των πραγμάτων το Kυπριακό θα χρησιμοποιηθεί ως διαπραγματευτικό χαρτί της Aγκυρας στις τουρκο-ευρωπαϊκές διαπραγματεύσεις. Oσο, λοιπόν, η τουρκοκυπριακή πλευρά δεν βιάζεται, δεν έχει κανένα λόγο να βιάζεται και η ελληνοκυπριακή. Aλλωστε, σήμερα στο νησί κυριαρχούν οι πιο εθνικιστικές τάσεις της αστικής πολιτικής. O Παπαδόπουλος με τον Xριστόφια δεν έχουν την πρεμούρα που είχε ο Kληρίδης και όσο οι ευρωπαίοι δεν τους πιέζουν δεν έχουν λόγους να κάνουν άλλες υποχωρήσεις. Tους νοιάζει μόνο η ένταξη, που θα τους δώσει τη δυνατότητα να κάνουν μπίζνες και στο βόρειο τμήμα του νησιού.
