Κάποτε, οι δεξιές κυβερνήσεις είχαν το δόγμα «δεν συζητάμε με απεργούς». Δεν δίσταζαν να…καταργήσουν την ταξική πάλη με δηλώσεις υπουργών τους (ιστορική έχει μείνει η φράση του Λάσκαρη). Από τότε έχει κυλήσει πολύ νερό στ’ αυλάκι. Η σοσιαλδημοκρατία (συνεπικουρούμενη από την καθεστωτική αριστερά) εισήγαγε τον «κοινωνικό διάλογο» ως δηλητήριο που ναρκώνει την ταξική πάλη, τον αναγόρευσε σε ύψιστο αίτημα των εργαζόμενων και σε κριτήριο «λειτουργίας της δημοκρατίας». Δεν είχαν κανένα λόγο πια και οι δεξιές κυβερνήσεις, μετατοπισμένες στον «μεσαίο χώρο» και με ισχυρή πλέον συνδικαλιστική εκπροσώπηση, να μην εντάξουν τον «κοινωνικό διάλογο» ως διαχειριστικό στοιχείο της πολιτικής τους. Κάθε φορά που πρόκειται να προωθήσουν κάποια αντιλαϊκά μέτρα, τραβούν προηγουμένως έναν ξεγυρισμένο «κοινωνικό και πολιτικό διάλογο», με χρονική διάρκεια προσαρμοσμένη στο χρονοδιάγραμμα που από τα πριν έχουν καθορίσει. Αν θυμόσαστε (που σίγουρα θυμόσαστε), κάπως έτσι προωθήθηκε και ο νόμος πλαίσιο της Γιαννάκου, που δεν θα γινόταν ποτέ νόμος του κράτους, αν είχε τη δέουσα στήριξη το αγωνιζόμενο φοιτητικό κίνημα.
Το ίδιο επαναλαμβάνεται τώρα με το Ασφαλιστικό. Η κυβέρνηση, αφού απώθησε κάθε συζήτηση για το Ασφαλιστικό στη σύντομη προεκλογική και στη μακρά προ-προεκλογική περίοδο, μια μόλις βδομάδα μετά την εκλογική της νίκη άνοιξε το θέμα και θέλει να το κλείσει όσο πιο γρήγορα γίνεται. Στην αρχή είπαν «μέχρι τον Ιούνη», τώρα όμως ο Ρουσόπουλος και ο Αλογοσκούφης δηλώνουν, off the record, «μέχρι το Πάσχα». Μέχρι τότε, θα γίνεται «κοινωνικός και πολιτικός διάλογος». Ο Μαγγίνας, σε ρόλο αχυράνθρωπου του Αλογοσκούφη, έστειλε επιστολή στους επικεφαλής των τεσσάρων κοινοβουλευτικών κομμάτων, ενώ πήρε σβάρνα και τους «κοινωνικούς εταίρους».
Το ΠΑΣΟΚ έσπευσε αμέσως να απαντήσει θετικά, με δήλωση του Ραγκούση. Καμιά από τις αντιμαχόμενες φατρίες δεν εξέφρασε διαφορετική άποψη. Το ίδιο είχαν κάνει, άλλωστε, και με το νόμο πλαίσιο για ΑΕΙ-ΤΕΙ. Παρέμειναν μέχρι το τέλος στην Επιτροπή της Βουλής. Τα περί «στροφής στ’ αριστερά» είναι για κοινωνική κατανάλωση. Στην πρακτική πολιτική του το ΠΑΣΟΚ είναι πάνω απ’ όλα ένα θεσμικό-συστημικό κόμμα και ξέρει να τιμά αυτή του την ιδιότητα, διότι αύριο θα ξαναβρεθεί στην εξουσία. Περισσός και ΣΥΝ απάντησαν αρνητικά. Αναμενόμενη η στάση τους. Ο δικός τους συστημικός ρόλος είναι διαφορετικός. Πρέπει να ελέγξουν τις ταξικές αντιστάσεις. Να τις κρατήσουν κολλημένες στο βάλτο της αστικής νομιμότητας. Το κυρίαρχο πολιτικό δόγμα, άλλωστε, προβλέπει τόσο το δικαίωμα της απεργίας όσο και το δικαίωμα της Βουλής να νομοθετεί. Απεργήστε, αλλά μη τυχόν ξεφύγετε από τα όρια της νομιμότητας.
Η ΓΣΕΕ από τη μεριά της δεν κάνει ούτε τις συνήθεις τζιριτζάντζουλες. Δέχτηκε με τιμές τον Μαγγίνα στο μέγαρό της, χωρίς να έχει καν την ευαισθησία να του πει: πρώτα δώστε αυτά που παρανόμως παρακρατείτε από την εκ του νόμου υποχρέωσή σας προς το ΙΚΑ και μετά θα σας δεχτούμε. Και η ΓΣΕΕ, όμως, είναι θεσμική δύναμη. Οταν ζητά συνάντηση ο υπουργός, δεν επιτρέπεται να πει όχι. Τι θα κάνει από δω και πέρα; Θα το παίζει «εντός, εκτός και επί τα αυτά». Με στόχο να ελέγξει κι αυτή τις ταξικές αντιστάσεις. Ετσι, με περισσότερους ή λιγότερους, ο διάλογος της υποταγής θα γίνει.
