Μπορεί ο πασόκος περιφερειάρχης Κρήτης ή ο συριζοπασόκος περιφερειάρχης Θεσσαλίας να ασκήσει πολιτική κόντρα στην κυβέρνηση της ΝΔ; Για πρακτική πολιτική μιλάμε, όχι για λόγια. Η απάντηση είναι όχι.
Τότε γιατί πρέπει να δεχτούμε ότι ο… πασοκοσυριζαίος Τουφάν Ερχιουρμάν, που εκλέχτηκε πρόεδρος της τουρκοκυπριακής οντότητας με το σαρωτικό 62,7% έναντι 35,81% του πρώην προέδρου Ερσίν Τατάρ, να μπορεί να ασκήσει πολιτική κόντρα στην κυβέρνηση Ερντογάν; Τι είναι τα κατεχόμενα κυπριακά εδάφη εκτός από μια περιφέρεια της Τουρκίας; Ντε φάκτο και όχι ντε γιούρε, μεν, χωρίς όμως ουδείς να έχει διανοηθεί να αμφισβητήσει αυτό το ντε φάκτο. Η οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση των κατεχόμενων περιοχών από την Τουρκία είναι απόλυτη.
Ο Ερχιουρμάν σάρωσε γιατί ο Τατάρ έγινε εντελώς αποκρουστικός στα μάτια των Τουρκοκυπρίων. Οι Τουρκοκύπριοι είναι εξοργισμένοι με τις μαζικές παραχωρήσεις πολιτογράφησης σε εποίκους από την Τουρκία, που αλλάζουν ραγδαία τα δημογραφικά δεδομένα στα κατεχόμενα. Αυτό πλήρωσε ο Τατάρ. Η ρητορική του Ερχιουρμάν υπέρ της αναζήτησης μιας συμβιβαστικής λύσης με τους Ελληνοκύπριους βρήκε ευήκοα ώτα στους γηγενείς και ιδιαίτερα στα πιο νεανικά στρώματα.
Αλλο η ρητορική, όμως, και άλλο η πρακτική πολιτική. Επειδή τα ελληνοκυπριακά κόμματα, από τον ΔΗΣΥ μέχρι το ΑΚΕΛ και μέχρι τον πρόεδρο Χριστοδουλίδη, άρχισαν να στέλνουν θερμά συγχαρητήρια στον Ερχιουρμάν και να τον καλούν να ξανακαθήσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων (για να ξεκινήσουμε από εκεί που σταματήσαμε στο Κραν Μοντανά, είπε ο Χριστοδουλίδης, λες και στα οχτώ χρόνια που πέρασαν από τότε δεν άλλαξε τίποτα), δε σημαίνει ότι ο Ερχιουρμάν θα κάνει οποιαδήποτε κίνηση.
Την όποια απόφαση δε θα την πάρει ο όποιος Ερχιουρμάν, αλλά θα την πάρει ο Ερντογάν. Το μόνο που μπορεί να εξασφαλίσει ο Ερχιουρμάν είναι πλατιά χαμόγελα και αγκαλιές με τους ελληνοκύπριους αστούς πολιτικούς. Αυτά, όμως, δεν είναι πρακτική πολιτική.
Κατά την προεκλογική περίοδο ο Ερχιουρμάν μιλούσε για την ανάγκη επιστροφής σε διαπραγματεύσεις υπό την αιγίδα του ΟΗΕ για επίλυση του Κυπριακού, χωρίς να είναι σαφές αν πρότεινε διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ή συνομοσπονδία. Αμέσως μετά το εκλογικό αποτέλεσμα, που ήταν αναμενόμενο, ο ίδιος ο Ερντογάν θύμισε πως «η μόνη ρεαλιστική λύση βρίσκεται στην αναγνώριση της ύπαρξης δύο διαφορετικών κρατών στο νησί». Ο Ερχιουρμάν πήρε το μήνυμα του θείου Ταγίπ και έσπευσε να ξεκαθαρίσει ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ειδικά στην εξωτερική πολιτική, θα προηγείται «διαβούλευση με την Τουρκική Δημοκρατία». Οταν το λέει αυτό την επαύριο μιας τόσο σαρωτικής εκλογικής νίκης, αντιλαμβάνεστε…
Αυτό το παραμύθι με την προσωποποίηση της πολιτικής κρατάει χρόνια στην Κύπρο. Ο,τι λένε τώρα για τον Ερχιουρμάν τα έλεγαν και μετά την εκλογή του Μεχμέτ Αλί Ταλάτ το 2005 και μετά την εκλογή του Μουσταφά Ακιντζί το 2015. Και βέβαια, δεν άλλαξε τίποτα. Ιδιαίτερα ο Ακιντζί, που ήταν «αριστερός» τύπου ΑΚΕΛ, πήγε κάπως να «κουνηθεί» στον Ερντογάν, έφαγε τις σφαλιάρες του και συμμορφώθηκε. Κι ο Ερντογάν, ενοχλημένος από τη συμπεριφορά του, έριξε όλο το βάρος του για να εκλεγεί ο Τατάρ. Ενώ τώρα, βλέποντας ότι ο Τατάρ δεν τραβάει καθόλου, άφησε τον Ερχιουρμάν να κερδίσει χαλαρά.
Να τελειώνουμε με το παραμύθι. Ο Ερχιουρμάν δεν μπορεί να γυρίσει σελίδα στο Κυπριακό. Αυτό μπορεί να το κάνει μόνο ο Ερντογάν. Ο οποίος, πολύ πιο ισχυρός διεθνώς απ’ όσο ήταν πριν από οχτώ χρόνια στο Κραν Μοντανά, δεν έχει κανένα λόγο να γυρίσει σελίδα τώρα.
Εχουν περάσει 51 χρόνια από την τουρκική εισβολή και κατοχή της Κύπρου και πολλά χρόνια που δεν έχει χυθεί αίμα. Το τουρκοκυπριακό μόρφωμα παίρνει το μέρισμα που του αναλογεί από την ΕΕ απευθείας από τις Βρυξέλλες και όχι μέσω της Λευκωσίας. Η επικοινωνία ανάμεσα στις δυο πλευρές είναι καλύτερη σε σχέση με το παρελθόν. Εχει διαμορφωθεί ένα στάτους κβο, το οποίο η Τουρκία δεν έχει κανένα όφελος να χαλάσει. Ακόμα και στο ζήτημα της εκμετάλλευσης των υδρογονανθράκων απαιτεί μοιρασιά και έχει τρόπο να την επιβάλει.
Τα κατεχόμενα είναι ένα πρώτης τάξης εργαλείο για το τουρκικό κράτος. Για να γυρίσει σε ουσιαστικές διαπραγματεύσεις για λύση και όχι διαπραγματεύσεις-κοροϊδία με συναντήσεις για καφέ και πτι-μπερ, θα πρέπει να γίνει ένα γενικότερο παζάρι για τη νοτιοανατολική Μεσόγειο. Αυτή την περίοδο η τουρκική εξωτερική πολιτική έχει άλλες προτεραιότητες, καθώς κατάφερε να κερδίσει θέση μεσολαβητή στο Παλαιστινιακό.
Επομένως, ο Ερχιουρμάν θα λέει λογάκια και θα μοιράζει χαμόγελα και ο Ερντογάν θα ξανανοίξει το Κυπριακό όταν και αν κρίνει ότι μπορεί να κερδίσει κάτι γενικότερο στην περιοχή. Θα είναι ένα από τα ατού του πάνω στο τραπέζι.
ΥΓ. Περιμένουν να τους φέρει ο Ερχιουρμάν δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, κόντρα στον Ερντογάν, τον οποίο Μητσοτάκης και Χριστοδουλίδης ανοιχτά προσπαθούν να απομονώσουν, ενεργώντας σαν μαριονέτες του Νετανιάχου. Ακόμα και στο πλαίσιο της αστικής αντίληψης για την εξωτερική πολιτική, ενεργούν ηλιθιωδώς. Σε λίγο θα παρακαλούν τον Τραμπ να… λύσει και αυτόν τον πόλεμο!
