Οι μετοχές του Κατρούγκαλου στο χρηματιστήριο του μεγάρου Μαξίμου πρέπει να έχουν πιάσει limit down. Τους φόρτωσε τον Παραρά για την «επιτροπή διαλόγου» για τη συνταγματική αναθεώρηση κι αντί να γίνεται συζήτηση για τη «μεγάλη θεσμική πρωτοβουλία» της κυβέρνησης, όλοι συζητούσαν για το χουντικό παρελθόν του εν λόγω πρώην συμβούλου Επικρατείας και πρώην πανεπιστημιακού, για το οποίο πρώτος έκανε λόγο ο Θεοχάρης (κάποιος του το σφύριξε, προφανώς).
Ο Παραράς υποχρεώθηκε σε παραίτηση την επόμενη μέρα, όμως η ζημιά είχε γίνει. Οι Τσιπραίοι δεν μπόρεσαν ν' αντλήσουν ίχνος πολιτικής υπεραξίας από τη συγκρότηση της «Οργανωτικής Επιτροπής Διαλόγου για τη Συνταγματική Αναθεώρηση», η οποία απασχόλησε την επικαιρότητα μόνο για μια μέρα και μόνο απ' αφορμή το ζήτημα Παραρά.
Θα πρέπει πια να περιμένουν να οργανώσει καμιά φιέστα η εν λόγω επιτροπή, μπας και προσφέρει καμιά ανάσα στην κυβέρνηση. Αυτό, όμως, το κόβουμε εξαιρετικά χλομό. Το πολιτικό ενδιαφέρον έχει πέσει στα τάρταρα και μ' άδειο στομάχι κανένας δε θα έχει όρεξη να συμμετάσχει σε συνταγματικές φιέστες. Ειδικά όταν ξέρει ότι η γνώμη του δεν έχει καμιά σημασία και ότι τα πάντα θα κριθούν στη Βουλή. Στη σημερινή Βουλή και στην επόμενη.
Η επιτροπή που έφτιαξε ο Τσίπρας, βάζοντας επικεφαλής τον συριζαίο Σπουρδαλάκη και καταφέρνοντας να τραβήξει και δυο δεξιούς (τον Αγοραστό, ως πρόεδρο της Ενωσης Περιφερειών, και τον Μίχαλο, ως πρόεδρο της Κεντρικής Ενωσης Επιμελητηρίων), θα οργανώσει «θεματικές συζητήσεις και εκδηλώσεις διαβούλευσης σε όλους τους δήμους της χώρας, με τη συμμετοχή επιστημονικών και κοινωνικών φορέων, κινήσεων πολιτών και συλλογικοτήτων, αλλά και μεμονωμένων πολιτών», μετά θα οργανώσει «13 συνελεύσεις σε κάθε περιφέρεια της χώρας» και την άνοιξη του 2017 «θα συγκεντρώσει τα αποτελέσματα του διαλόγου και θα παραδώσει την έκθεσή της σε ειδική Επιστημονική Επιτροπή προς τελική επεξεργασία». Αυτή η δεύτερη επιτροπή θα επεξεργαστεί το υλικό και θα το παραδώσει στα κόμματα το φθινόπωρο του 2017, για να ξεκινήσει η κοινοβουλευτική διαδικασία σύμφωνα με όσα προβλέπει το άρθρο 110 του Συντάγματος.
Η αντιπολίτευση, φυσικά, δεν έχει καμιά διάθεση να διευκολύνει την κυβέρνηση με τη συμμετοχή των ανθρώπων της και των μηχανισμών που ελέγχει σ' αυτή τη διαδικασία. Οταν το θέμα θα φτάσει στη Βουλή (αν φτάσει και δεν έχουμε τίποτα εκλογές ενδιάμεσα), τότε θ' αρχίσει το πραγματικό πολιτικό παιχνίδι. Κανένα κόμμα μόνο του δεν μπορεί να κάνει συνταγματική αναθεώρηση. Το πολύ να περάσει μόνο την πρώτη φάση (151 ψήφοι). Στην επόμενη Βουλή, όμως, οι προς αναθεώρηση διατάξεις μπορούν ν' αποκτήσουν νέο περιεχόμενο μόνο αν ψηφιστούν από 180 βουλευτές.
Με τέτοια πλειοψηφία μόνο το τρίτο Μνημόνιο έχει ψηφιστεί ως τώρα. Δεν αποκλείεται να σχηματιστεί τέτοια πλειοψηφία για ορισμένες διατάξεις του Συντάγματος, όμως και η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ δεν πρόκειται να κάνουν τη χάρη στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, αν οι τελευταίοι δεν τους «δώσουν» κάποιες διατάξεις, όπως π.χ. το άρθρο 16 (ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων). Ετσι κι αλλιώς, όμως, κορυφαία ζητήματα αστικοδημοκρατικού εκσυγχρονισμού, όπως είναι ο διαχωρισμός της Εκκλησίας από το κράτος, δεν περνάνε ούτε από την κυβερνητική πλειοψηφία, διότι ο Καμμένος βάζει βέτο.
Η όλη διαδικασία θα εξελιχθεί σε προεκλογική αντιπαράθεση. Οι Τσιπραίοι θα προτείνουν διάφορα αστικοδημοκρατικά μέτρα, ξέροντας ότι δε θα τα δεχτούν οι άλλοι, σε μια προσπάθεια να εμφανιστούν ως μεγάλοι μεταρρυθμιστές που τους εμποδίζουν οι δυνάμεις της συντήρησης. Και τα κόμματα της μνημονιακής αντιπολίτευσης θα προσπαθούν να μηχανευτούν τρόπους για να μην επιτρέψουν στους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να βγουν από πάνω. Ο ίδιος ο Τσίπρας φρόντισε να δώσει τέτοιο χαρακτήρα στη διαδικασία, οργανώνοντας τον Ιούλη τη γνωστή φιέστα στο προαύλιο της Βουλής, για ν' αναφωνήσει το γνωστό: «Για πρώτη φορά η Δημοκρατία στην εξουσία», προσβάλλοντας έτσι ως μη δημοκρατικά τα άλλα αστικά κόμματα.
Εχουμε και άλλη φορά σημειώσει ότι, σε αντίθεση με τους κοινούς νόμους, τα συντάγματα έρχονται να ενσωματώσουν στην έννομη τάξη ενός κράτους αλλαγές που έχουν ήδη συντελεστεί. Ποιες είναι οι βασικές αλλαγές που έχουν συντελεστεί τα τελευταία χρόνια; Είναι το βάθεμα του αποικισμού της χώρας από τις ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, με βασικό εργαλείο τους το κρατικό χρέος και με όργανα όλες τις μνημονιακές κυβερνήσεις. Οπότε επανερχόμαστε στον κυνισμό με τον οποίο τοποθετήθηκε κάποια στιγμή ο συριζαίος αντιπρόεδρος της Βουλής Γ. Βαρεμένος: «Είναι σχετική η κυριαρχία της χώρας. Ενα μέρος της κυριαρχίας εκχωρήθηκε όταν η χώρα μπήκε στα Μνημόνια». Υπάρχει ανάγκη συνταγματικής κατοχύρωσης αυτού του νέου στάτους; Ουδείς το έχει ισχυριστεί, ουδείς το έχει ζητήσει, μολονότι δεν υπάρχει αντιπολίτευση που να μην έχει υποβάλει ένσταση αντισυνταγματικότητας κάθε που η κυβέρνηση προωθεί για ψήφιση με συνοπτικές διαδικασίες ένα μνημονιακό «πακέτο».
Μια χαρά το κουρελιάζουν το Σύνταγμα, χωρίς να χρειαστεί να το αναθεωρήσουν. Αλλωστε, το ίδιο το Σύνταγμα αναγνωρίζει ότι το κοινοτικό Δίκαιο υπερισχύει του εθνικού. Η Ζ' Αναθεωρητική Βουλή, με το Ψήφισμα της 6ης Απριλίου του 2001, προσέθεσε στο Σύνταγμα την εξής ερμηνευτική δήλωση: «Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης». Στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 28 διαβάζουμε: «Οι γενικά παραδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου». Και στην τρίτη παράγραφο: «Η Ελλάδα προβαίνει ελεύθερα, με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σε περιορισμούς ως προς την άσκηση της εθνικής κυριαρχίας της, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον».
Πολλοί δε γνωρίζουν ότι όλα τα μνημονιακά μέτρα έχουν περιληφθεί με κοινοτική νομική ισχύ (λαμβάνονται στο πλαίσιο της λεγόμενης «διαδικασίας υπερβολικού ελλείμματος»). Ο αποικισμός, στην πιο αισχρή μορφή του, είναι κατοχυρωμένος στο σύνταγμα της αστικής Ελλάδας. Το μόνο που δεν μπορούν να κάνουν οι ιμπεριαλιστές είναι να καθορίσουν τη μορφή του πολιτεύματος. Αυτό, όμως, δεν το χρειάζονται. Δεν χρειάζεται να προσφύγουν στην πολιτική των κανονιοφόρων, όπως κατά τις πρώτες δεκαετίες του προηγούμενου αιώνα. Το κοινοβουλευτικό σύστημα τους προσφέρει τη δυνατότητα να βαθαίνουν τον αποικισμό, αφού η μία μετά την άλλη οι αστικές κυβερνήσεις υπογράφουν δανειακές συμβάσεις που συνοδεύονται από αλυσίδα νομοθετημάτων που μέχρι πριν από μερικά χρόνια έμοιαζαν να ανήκουν σε πρώιμες φάσεις του νεοελληνικού κράτους.
Πάντως, και οι συριζαίοι κατέβασαν λίγο τους τόνους, καθώς αντιλαμβάνονται πως για να πετύχει έστω και κατ' ελάχιστον η συνταγματική φιέστα δεν πρέπει να προκαλούν την αντιπολίτευση. Εκείνα τα περί «συντάγματος των πολιτών» και «νέων μορφών άμεσης δημοκρατίας» δεν ακούστηκαν αυτή τη φορά. Ούτε έβγαλαν μπροστά τον Κατρούγκαλο να μιλήσει «για την πλήρη επανεκκίνηση του πολιτικού συστήματος, για την 4η Ελληνική Δημοκρατία».
ΥΓ1. Πόσο γελοία μπορεί να γίνει μια ημιμαθής που ενδιαφέρεται μόνο για την προσωπική της προβολή; Οταν πρόκειται για τη Δούρου, δεν υπάρχει όριο. «Πρόκειται για μία πολύ σπουδαία πρωτοβουλία. Σπεύδω να ξεκαθαρίσω ότι δεν υποκαθιστά το άρθρο 110 του Συντάγματος», δήλωσε η περιφερειάρχισσα μετά τη φιέστα του Μαξίμου. Το άρθρο 110 του Συντάγματος ορίζει τις διαδικασίες μέσω των οποίων μπορούν να αναθεωρηθούν διατάξεις του (αποκλειστικά κοινοβουλευτικές, σε δύο διαδοχικές Βουλές, δηλαδή με μεσολάβηση εκλογών). Θα μπορούσε οποιοδήποτε σχήμα, όπως η εν λόγω επιτροπή, να υποκαταστήσει αυτές τις διαδικασίες; Οχι, φυσικά, όμως τα πολιτικά απολειφάδια νομίζουν ότι μπορούν να προσδώσουν… νέα διάσταση στα αυτονόητα.
ΥΓ2. Αγνοώντας τη ΝΔ, που έσπευσε να καταγγείλει τη συγκρότηση της επιτροπής, ο Πατούλης διαμαρτυρήθηκε επειδή ο Τσίπρας δεν τον έκανε μέλος! «Η απόφαση να μην συμμετέχουν εκπρόσωποι των Δήμων στην επιτροπή για την Συνταγματική Αναθεώρηση προκαλεί οργή αλλά και πολλά ερωτηματικά» δήλωσε. Και συμπλήρωσε με αυτοκρατορικό ύφος: «Τι φοβούνται; Γιατί θέλουν να μας φιμώσουν; Καμία κυβέρνηση δεν έχει δικαίωμα να γυρνάει την πλάτη στους δημοκρατικά εκλεγμένους εκπροσώπους των πολιτών. Προφανώς η φωνή μας ενοχλεί!».
ΥΓ3. Τον Βενιζέλο έδειξε ο Τσίπρας, μιλώντας στην προ ημερήσιας διάταξης συζήτηση που έγινε στη Βουλή την περασμένη Δευτέρα, ως εμπνευστή του άρθρου 86 του ισχύοντος Συντάγματος, που εξασφαλίζει ασυλία (μέσω παραγραφής) στους διατελέσαντες μέλη κυβέρνησης. Οντως, ο Βενιζέλος ήταν ο εισηγητής του ΠΑΣΟΚ στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001. Είχε, όμως, κι έναν συνεργάτη από τη ΝΔ (γιατί μόνο του το ΠΑΣΟΚ δεν μπορούσε να πιάσει την απαιτούμενη πλειοψηφία). Κι αυτός ο συνεργάτης ακούει στο όνομα Προκόπης Παυλόπουλος. Ναι, ο Πάκης, ο «πρόεδρος της καρδιάς» των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όχι μόνο συνεργάστηκε στενά με τον Βενιζέλο για τη διαμόρφωση του εν λόγω άρθρου του Συντάγματος, αλλά το υπερασπίστηκε κιόλας ως πρόοδο έναντι της παλιότερης ρύθμισης, οσάκις τέθηκε τέτοιο ζήτημα. Το ξέρει, φυσικά, ο Τσίπρας, αλλά τι να κάνει, να τα χώσει και στον αγαπημένο του Πάκη;
