Σημεία από συνέντευξη-ποταμό (τρισέλιδη) του απομακρυνθέντος υπουργού Αριστείδη Μπαλτά στα «Νέα» (φύλλο Σαββατοκύριακου, 19-20.11.2016):
♦ Ο Θεοδωρόπουλος (καλλιτεχνικός διευθυντής του Φεστιβάλ Αθηνών) ζητούσε αμοιβή μεγαλύτερη από περίπου 3.200-3.400 ευρώ μικτά και όσες φορές συναντιόταν μαζί μου συζητούσε μόνο για τα οικονομικά του, καθώς ήθελε και μια ρήτρα που θα πρόβλεπε ότι σε περίπτωση απομάκρυνσής του για οποιοδήποτε λόγο θα λάμβανε συνολικά τους μισθούς της τριετούς θητείας του. Οσα λέει ο Θεοδωρόπουλος για εμπόδια στο έργο του δεν ευσταθούν. Είναι παράλογο να απαιτεί να πληρωθεί η υπέρβαση του λογαριασμού του στο κινητό ή ποσά για ταξίδια που τείνουν να αυξάνουν ανεξέλεγκτα. Ομολογώ ότι έχω εκπλαγεί από το ότι ο κ. Θεοδωρόπουλος επιλέγει να αναφέρεται τόσο συχνά σε οικονομικά θέματα.
♦ Ο Αντωνακόπουλος (πρόεδρος του ΔΣ του Φεστιβάλ) έκανε πρόταση για διορισμό του Δούρου ως γενικού διευθυντή, χωρίς προκήρυξη με διαφάνεια και συγκεκριμένα κριτήρια, και του ζήτησα την παραίτησή του.
♦ Ο Δούρος δημιουργούσε ένα δικό του σύστημα, λειτουργούσε ως κράτος εν κράτει, άρχισα να αντιλαμβάνομαι κάτι σαν προσπάθεια συνολικής υπονόμευσης, γι' αυτό του ζήτησα να φύγει με τη φράση: «Δεν σου έχω πλέον εμπιστοσύνη», αλλά για λόγους προστασίας του ιδίου και επειδή δεν χρειάζεται να δημιουργείται η αίσθηση σκανδάλου, άφησα να εννοηθεί ότι επρόκειτο για παραίτηση.
♦ Τη Ρένα Δούρου τη γνωρίζω πολλά χρόνια και είχα μιλήσει μαζί της για την επικείμενη απομάκρυνση του αδερφού της. Φιλική υποτίθεται ότι ήταν εκείνη η συζήτηση, όμως οφείλω να ομολογήσω ότι από τότε που απομακρύνθηκε ο Δούρος από το υπουργείο, τα έργα του ΥΠΠΟΑ με την Περιφέρεια άρχισαν να καθυστερούν και να εμφανίζουν «προβλήματα».
♦ Υπήρχε παρεξήγηση με τους έλληνες καλλιτέχνες που συναντήθηκα στο υπουργείο, για την οποία φέρω ευθύνη, αλλά ίσως όχι την κύρια. Από ένα σημείο κι έπειτα οφείλεται σε μια δική μου παγίδευση από το δικό μου περιβάλλον.
Μπόχα βυζαντινής ίντριγκας, πισώπλατων μαχαιρωμάτων, κλικών που χρησιμοποιούν κρατικά πόστα για την «κουτάλα». Αυτά περιγράφει (με ονοματεπώνυμα) ο Μπαλτάς, που τα θυμήθηκε μόνο όταν ο Τσίπρας τον έβγαλε από την κυβέρνηση, πράγμα για το οποίο «απορεί», γιατί μια χαρά τα είχε στρώσει τα πράγματα και υπήρχαν πλέον «όροι για ουσιαστική δημιουργία». Οταν έδιωξε τον Δούρο τον ενδιέφερε να μη δημιουργηθεί «η αίσθηση του σκανδάλου», μόλις όμως βρέθηκε εκτός υπουργείου, τα δίνει όλα φόρα παρτίδα (τη δική του εκδοχή, βεβαίως). Και τα δίνει όχι απλά σε μια αντιπολιτευτική εφημερίδα, αλλά στην εφημερίδα του Ψυχάρη, εν γνώσει του για το πώς θα χρησιμοποιήσει όλα όσα λέει και για ποιο λόγο του παραχωρεί τόσο χώρο μια εφημερίδα που όσο ήταν υπουργός τον ειρωνευόταν με τον πιο χυδαίο τρόπο.
Δεν μας προκαλεί καμιά έκπληξη. Εμείς ποτέ δε μασήσαμε το κουτόχορτο του… φιλόσοφου Μπαλτά. Αντίθετα, μιλούσαμε πάντοτε για τους παλαιούς ευρωαναθεωρητές που σε όλη τους τη ζωή ονειρεύονταν την ώρα που θα διαχειρίζονταν την αστική εξουσία. Για ανθρώπους χωρίς κανένα ηθικό έρμα, αδίστακτους, μαθημένους στο φραξιονισμό και τη βυζαντινή ίντριγκα. Ο Μπαλτάς δηλώνει ότι τον παγίδευσε το ίδιο του το περιβάλλον και «δίνει» όλους τους άλλους ως (τουλάχιστον) παραδόπιστους. Αυτό είναι το… ηθικό πλεονέκτημα αυτής της αστικής ψευτοαριστεράς.
