Βγάζει ο Λαζόπουλος αρχηγό της ΝΔ; Βγάζει, απαντά μερίδα του δεξιού ακροατήριου, που μέσα στην παραζάλη του φτιάχνει το ένα σενάριο μετά το άλλο, συνδέοντας ακόμα και τυχαία περιστατικά, όπως η παρουσία κάποιων καραμανλικών στην πρεμιέρα του Λαζόπουλου, όπου ήταν και ο Τσίπρας με τη δική του παρέα. Μια συζήτηση που είχαν στο διάλειμμα ο Τσίπρας με τον Στυλιανίδη στο φουαγιέ του θεάτρου, παρουσία και του γραμματέα της ΟΝΝΕΔ Σάκη Ιωαννίδη, ήταν αρκετή για να φουντώσει τα σενάρια. «Σας τα λέγαμε εμείς», λένε με νόημα οι σαμαρικοί και οι τζιτζικωσταίοι. Τυχαίο είναι που ο Καμμένος είπε στον Πρετεντέρη ότι οι καραμανλικοί θα στηρίξουν την κυβέρνηση;
Πριν κοπάσει ο θόρυβος από το συναπάντημα τσιπραίων-καραμανλικών σε μια θεατρική παράσταση, ήρθε ο ο αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης της «δεύτερη φορά Αριστεράς» Δ. Παπαγγελόπουλος να ρίξει νέα καύσιμα στη μηχανή της σεναριολογίας. Σύμφωνα με τον Παπαγγελόπουλο, ο Κ. Καραμανλής είναι «πρόεδρος της καρδιάς όλων των Νεοδημοκρατών» και «χρυσή εφεδρεία της χώρας»! Υπάρχει δε ένα τρίγωνο, αποτελούμενο από τον πρωθυπουργό Τσίπρα, τον πρόεδρο Πάκη και τη «χρυσή εφεδρεία» Καραμανλή, που «είναι εγγύηση για την καλή λειτουργία της δημοκρατίας σε εποχή κρίσης και για την ασφάλεια της χώρας»!
Το λες μέχρι και προβοκάτσια. Διότι έρχεται ο υπουργός μιας κυβέρνησης να παρέμβει χονδροειδώς στις διαδικασίες εκλογής αρχηγού στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Κι όχι όποιος-όποιος υπουργός, αλλά ένα σκοτεινό πρόσωπο, χωρίς καμιά πολιτική διαδρομή, αλλά με διαδρομή μόνο στο εισαγγελικό σώμα και τις μυστικές υπηρεσίες (πρώτα Αντιτρομοκρατική, μετά ΕΥΠ/ΚΥΠ). Πώς βρέθηκε αυτό το πρόσωπο στην κυβέρνηση του Τσίπρα;
Χάρη στον Καμμένο ή χάρη στον Καραμανλή, όπως επιμένουν οι σαμαροτζιτζικωσταίοι;
Η παρέμβαση Παπαγγελόπουλου ήρθε ταυτόχρονα με τη διαρροή από το περιβάλλον Καραμανλή υπέρ του Μεϊμαράκη. «Είναι απολύτως σταθερή η εμπιστοσύνη του Κώστα Καραμανλή στο πρόσωπο του Βαγγέλη Μεϊμαράκη», έλεγε η διαρροή. Και συμπλήρωνε: «Ο Καραμανλής εξακολουθεί να θεωρεί ότι ο Μεϊμαράκης είναι ο μοναδικός υποψήφιος που μπορεί να εγγυηθεί την ενότητα της παράταξης».
Οι αντίπαλοι του Βαγγέλα έπαθαν ταράκουλο. «Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο Κώστας Καραμανλής έκανε τέτοια δήλωση», είπε ο Μπουμπούκος. «Να βάλει τέλος στις βαρονίες και τους μηχανισμούς των λίγων βολεμένων» κάλεσε την κομματική βάση ο Τζίτζι. «Αν ο κ. Καραμανλής θέλει να βγει να στηρίξει κάποιον υποψήφιο, να το πει ανοιχτά», δήλωσε ο Κούλης. Οι άνθρωποι και των τριών άρχισαν να διαδίδουν παρασκηνιακά ότι δεν πρόκειται για δήλωση του Καραμανλή, αλλά για κόλπο του Βαγγέλα. Ο Καραμανλής, όμως, όχι μόνο δε διέψευσε τη διαρροή, αλλά φρόντισε να την επαναλάβει την Τρίτη, αυξάνοντας τον εκνευρισμό των αντιπάλων του Βαγγέλα. Οι οποίοι, κάνοντας την ανάγκη φιλοτιμία, άρχισαν να λένε πως ό,τι και να πει ο Καραμανλής δεν μετράει, γιατί δεν έχει πια καμιά επιρροή, όπως αποδείχτηκε και με τη δήλωση που έκανε υπέρ του «Ναι» στο δημοψήφισμα. Η καρδούλα τους το ξέρει, όμως. Γιατί άλλο το «Ναι» στο δημοψήφισμα, που αφορούσε ολόκληρο το εκλογικό σώμα, και άλλο η επιρροή του Καραμανλή στους γαλάζιους ψηφοφόρους.
Ο Βαγγέλας, από την άλλη, που όπως δείχνουν τα πράγματα δεν είναι καθόλου σίγουρος για την επικράτησή του (γι' αυτό άλλωστε επιστρατεύτηκε ο Καραμανλής) έριξε στο χώρο των «ψιθύρων» το τελευταίο του σενάριο. 'Η μάλλον σενάρια. Το ένα αφορά τον Σαμαρά, ο οποίος την έχει δει Σαρκοζί και θέλει να φτιάξει κόμμα με τον Βενιζέλο, τον Χρυσοχοΐδη και άλλους που επιδιώκουν τη δικαίωσή τους. Το άλλο σενάριο αφορά τον Βορίδη, ο οποίος σκόπιμα τάχθηκε με τον Τζιτζικώστα, ώστε μόλις αυτός χάσει να μπει μπροστά ο παλιός τσεκουροφόρος και να στήσει ένα ακροδεξιό κόμμα των σαλονιών (τύπου Λεπέν), που μ' έναν αναλογικότερο εκλογικό νόμο -που αναγκαστικά θα φτιάξει ο Τσίπρας για να προστατεύσει τον ΣΥΡΙΖΑ- θα μπορέσει να αφαιρέσει ένα ποσοστό από τη ΝΔ κι ένα από τη Χρυσή Αυγή και να μπει άνετα στη Βουλή. Τα στελέχη που διακινούν αυτό το τελευταίο σενάριο θεωρούν σίγουρη τη διάσπαση από τους ακροδεξιούς, προεξοφλώντας ότι περιμένουν να ψηφίσει η ΝΔ κάποιο μνημονιακό νομοσχέδιο για να αποχωρήσουν καταγγέλλοντας την ηγεσία.
Δεν είναι τυχαία, πάντως, η τακτική που ακολουθεί ο Μεϊμαράκης, καθώς δέχεται την πίεση και από το εσωτερικό και από το εξωτερικό να προσφέρει μνημονιακή συναίνεση στη συγκυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου και να είναι έτοιμος, αν χρειαστεί, να στηρίξει ένα νέο κυβερνητικό σχήμα από την παρούσα Βουλή. Ετσι, έβαλε τον μεταβατικό πρόεδρο Ι. Πλακιωτάκη να κάνει μια δήλωση που δεν απέκλειε ακόμη και κυβερνητική συνεργασία με τον ΣΥΡΙΖΑ, υπό όρους φυσικά, ενώ ο ίδιος επανέλαβε τις επιθέσεις κατά του Τσίπρα (τον κατηγόρησε για «ανεύθυνη και αναξιόπιστη συμπεριφορά που έχει αποκλείσει κάθε δυνατότητα καταρχήν συνεννόησης»). Εστειλε το μήνυμα, μέσω Πλακιωτάκη, ενώ ο ίδιος κράτησε το στάτους του υποψήφιου προέδρου που ακολουθεί σκληρή αντιπολίτευση.
Αντε τώρα να βγάλει άκρη κάποιος με όλα αυτά τα σενάρια που διακινούνται. Να βρει αν υπάρχει κόκκος αλήθειας ή αν -αντίθετα- όλα εντάσσονται στην αντιπαράθεση ανάμεσα στους υποψήφιους για την αρχηγία. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το αποτέλεσμα της αυριανής πρώτης ψηφοφορίας θ' αρχίσει να ξεκαθαρίζει το τοπίο. Ομως, ανατροπές μπορούν να γίνουν ανά πάσα στιγμή. Διότι όλ' αυτά δε γίνονται σε ομαλές κοινοβουλευτικές συνθήκες, αλλά σε συνθήκες βαθιάς πολιτικής κρίσης, η οποία προκαλεί ρευστότητα στο πολιτικό σκηνικό.
Ο Καμμένος, ένας δευτεροκλασάτος βουλευτής του ακροδεξιού φάσματος της ΝΔ, που το μόνο που είχε καταφέρει ήταν να γίνει για λίγο υφυπουργός, έκανε μια επιλογή το 2012 και βρέθηκε όχι μόνο αρχηγός κόμματος που μπήκε τρεις φορές στη Βουλή, αλλά και συγκυβερνήτης και υπουργός Αμυνας. Ο Θεοδωράκης, ένας πρωταγωνιστής της τηλεοπτικής κλάψας, βρέθηκε επίσης αρχηγός κόμματος από το πουθενά. Γιατί λοιπόν να μη φουντώσουν ανάλογες φιλοδοξίες και σε κάποιους άλλους (τύπου Βορίδη), που θεωρούν ότι είναι πιο ικανοί από τον Καμμένο; Από την άλλη, όμως, την ίδια περίοδο είχαμε και εξαφάνιση κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ φυτοζωεί στη ζώνη του λυκόφωτος, ενώ προβεβλημένα στελέχη του πέρασαν στην πολιτική αποστρατεία. Ο Καρατζαφέρης εξαϋλώθηκε. Το ίδιο και ο Κουβέλης. Κι αυτό λειτουργεί ως επιχείρημα υπέρ εκείνων που θέλουν μια ενωμένη ΝΔ, για να μπορέσει να ξανακυβερνήσει, ακολουθώντας την τακτική του «ώριμου φρούτου» έναντι του ΣΥΡΙΖΑ.
Υπό κανονικές κοινοβουλευτικές συνθήκες, σ' ένα αστικό κόμμα εξουσίας σαν τη ΝΔ θα κυριαρχούσαν οι κεντρομόλες δυνάμεις, ακόμα και μετά από δυο εκλογικές ήττες. Θα άλλαζαν αρχηγό, θα «σφάζονταν» για τις κομματικές βαρονίες, αλλά θα παρέμεναν ενωμένοι περιμένοντας την επάνοδο στην κυβερνητική εξουσία. Σε συνθήκες πολιτικής κρίσης, όμως, οι φυγόκεντρες τάσεις εμφανίζονται εξαιρετικά ενισχυμένες. Γι' αυτό και κανένα ενδεχόμενο δεν μπορεί να αποκλειστεί εκ των προτέρων, έστω κι αν η παράδοση συνηγορεί υπέρ της ενότητας υπό το νέο αρχηγό.
