Ο Γιούνκερ και ο Σπίντλα προειδοποιούν για τον κίνδυνο κοινωνικών εκρήξεων εξαιτίας της διόγκωσης της ανεργίας που φέρνει η κρίση. Το Ευρωκοινοβούλιο σκορπάει μπόλικο χρήμα οργανώνοντας διαφημιστική καμπάνια με το σύνθημα: «Ευρωπαϊκές εκλογές-η δική σου απόφαση», σε μια προσπάθεια να μειώσει την αποχή-ρεκόρ που δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις για τις ευρωεκλογές στις 4-7 Ιούνη. Η καμπάνια θα αναπτυχθεί στα παραδοσιακά ΜΜΕ (Τύπος, ραδιοτηλεόραση), αλλά και στα νέα Μέσα, που χρησιμοποιεί κυρίως η νεολαία (Facebook, MySpace). Ακόμα και το γνωστό μουσικό κανάλι MTV επιστρατεύτηκε (έναντι αδρής αμοιβής, φυσικά), για να τραβηχτούν κάποιοι νέοι στις κάλπες, καθώς η αποχή στους νέους αναμένεται –πάντα σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις– κατά πολύ μεγαλύτερη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στο τελευταίο Ευρωβαρόμετρο, μόλις το 16% των ερωτηθέντων δήλωσε ότι γνωρίζει πως τον Ιούνη γίνονται ευρωεκλογές και μόνο το 34% απ’ όσους γνώριζαν δήλωσε ότι ίσως πάει να ψηφίσει!
Παρά ταύτα, η χώρα μας κινείται ήδη εδώ και καιρό σε τροχιά ευρωεκλογών. Είναι η μοναδική ευρωπαϊκή χώρα όπου οι ευρωεκλογές αποτελούν πρώτο πολιτικό θέμα. Βέβαια, για να είμαστε ακριβείς, ουδείς ασχολείται με τις ευρωεκλογές καθεαυτές, ουδείς δοκιμάζει να πείσει πως απ’ αυτές εξαρτάται το μέλλον της Ευρώπης και –πολύ περισσότερο– των εργαζόμενων. Οι ευρωεκλογές χρησιμοποιούνται απλά ως ένα εργαλείο για το ξεκαθάρισμα των εσωτερικών πολιτικών λογαριασμών. Ως ένα εφαλτήριο για τις εθνικές εκλογές, που μέχρι πριν μερικές μέρες παιζόταν αν θα γίνουν ταυτόχρονα με τις ευρωεκλογές, ενώ πάντοτε βρίσκονται στην ημερήσια διάταξη, καθώς η κυβέρνηση έχει χάσει κάθε έλεγχο και απλά σέρνεται γαντζωμένη στην εξουσία.
Ο Καραμανλής έχει κάθε λόγο να θέλει να κάνει μια «ευρωπαϊκή» προεκλογική εκστρατεία, αφού στα εσωτερικά ό,τι προσπαθήσει να πιάσει κάνει «τζιζ». Αυτό, όμως, δεν του βγαίνει με τίποτα. Ειδικά στο δικό του στόμα κάθε αναφορά στα ευρωπαϊκά ακούγεται σαν προσπάθεια υπεκφυγής. Αλλά και στα ευρωπαϊκά τι να πει; Το όραμα της «ενωμένης Ευρώπης», που θα αποτελούσε την ασπίδα των λαών της από κάθε οικονομική απειλή, δεν έχει απλώς ξεθωριάσει, αλλά κυριολεκτικά κονιορτοποιηθεί. Η καπιταλιστική κρίση και η πολιτική κυβερνήσεων και ευρωπαϊκών οργάνων στο οχτάμηνο που πέρασε από τη σφοδρή εκδήλωσή της δεν επιτρέπουν περιθώρια αυταπατών.
Αντίθετα, ο Παπανδρέου έχει την άνεση να πουλάει και ευρωπαϊκά οράματα, αφού η μεγάλη πλειοψηφία των κυβερνήσεων στην ΕΕ προέρχεται από χριστιανοδημοκρατικά και συντηρητικά κόμματα. Σε δυο ομιλίες του αυτή την εβδομάδα (τη Δευτέρα στο ΙΣΤΑΜΕ και την Τρίτη στο Πολιτικό Συμβούλιο του ΠΑΣΟΚ, ανάμεσα στις γνωστές αρλού-μπες περί «εξανθρωπισμού της παγκοσμιοποίησης» και «νέας δημοκρατικής διακυβέρνησης», αναφέρθηκε και σε «μια σοσιαλιστική-σοσιαλδημοκρατική πλειοψηφία στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο», η οποία θα σημάνει «μια προοδευτική στροφή της Ευρώπης»! Δεν δίστασε να πει (τζάμπα είναι) ακόμη και πως οι σοσιαλδημοκράτες θα μετατρέψουν την αγορά «σε υπηρέτη του πολίτη»!
Κατά τα άλλα, το ΠΑΣΟΚ προσπαθεί να «μαζέψει» τα περί δημοψηφισματικού χαρακτήρα της ευρωκάλπης, καθώς φοβάται ότι ο Καραμανλής, με τη βοήθεια των ΜΜΕ, θα καταφέρει να βάλει στην άκρη τη σκανδαλολογία και να κρατήσει τη διαφορά στο επίπεδο του 3-4%, το οποίο εντέχνως εδώ και καιρό η κυβερνητική προπαγάνδα έχει ορίσει ως όριο για μια ήττα «διαχειρίσιμη». Τώρα, ακούς Πασόκους να λένε ότι θέλουν νίκη έστω και με μια ψήφο διαφορά!
Ο ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ θεωρεί τις ευρωεκλογές δικό του προνομιακό πεδίο, αφού αποτελεί παραδοσιακά πυλώνα της ευρωδουλείας. Βέβαια, η κατάπτωση του «ευρωπαϊκού οράματος» δεν βοηθάει και τόσο, όμως οι οπορτουνιστές είναι εξασκημένοι στις κωλοτούμπες. Ετσι, ακούμε τους Συριζαίους να ζητούν «αναθεώρηση του Μάαστριχτ» (που το είχαν ψηφίσει), «κατάργηση του Συμφώνου Σταθερότητας» (που αποτελεί βασικό στοιχείο του Μάαστριχτ) και διάφορα άλλα τέτοια ηχηρά. Σ’ αυτό το πεδίο, όμως, τους πλαγιοκοπεί το ΠΑΣΟΚ, το οποίο επιπροσθέτως έχει και το αβαντάζ ότι παρουσιάζει «ρεαλιστικό πρόγραμμα εξουσίας», παράγοντα που πάντοτε μετράει στις εκλογικές αναμετρήσεις, όταν κυριαρχεί ο «κοινοβουλευτικός κρετινισμός». Ο στόχος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ είναι προφανής: να μπορέσει να περάσει στην τρίτη θέση. Τα υπόλοιπα είναι απλά οι βερμπαλισμοί που υπηρετούν την κατάκτηση του στόχου.
Τον ακριβώς αντίθετο στόχο έχει ο Περισσός: να κρατήσει την τρίτη θέση, ξεπερνώντας τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ. Για να πετύχει αυτό το στόχο τράβηξε σε δεύτερο πλάνο την «αντιευρωπαϊκή» προπαγάνδα, επικεντρώνεται κυρίως στα εσωτερικά θέματα (έχει επίσημα αναγάγει τις ευρωεκλογές σε πρόκριμα για τις εθνικές εκλογές) και ζητά ψήφο και από εκείνους που δεν συμφωνούν με την πολιτική του έναντι της ΕΕ. Είναι φανερό ότι στόχος του Περισσού είναι να επαναπροσεταιριστεί ψηφοφόρους από τον ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ.
Για τις διάφορες δυνάμεις της ριζοσπαστικής, επαναστατικής ή όπως αλλιώς αυτοπροσδιορίζεται Αριστεράς, που επέλεξαν και πάλι να πάρουν μέρος στην ξεφτίλα των ευρωεκλογών, τι να πει κανείς. Ειδικά στη σημερινή συγκυρία, όταν οι εργαζόμενες και νεολαιίστικες μάζες σε όλη την Ευρωένωση γυρίζουν αηδιασμένες την πλάτη σ’ αυτές τις εκλογές, που δεν έχουν καν τη σημασία των εθνικών εκλογών, η συμμετοχή ισοδυναμεί με πολιτική αγυρτεία, που κανένα ιδεολόγημα δεν μπορεί να καλύψει.
Μακριά από μας οποιαδήποτε αντίληψη υπόκλισης στην αυθόρμητη τάση της αποχής λόγω αηδίας, απογοήτευσης, ενδεχομένως και αποστράτευσης. Η αποχή από μόνη της δεν αρκεί. Η αποχή που συνοδεύεται από κοινωνική και πολιτική αδράνεια αποτελεί παράγοντα ιχυροποίησης του συστήματος, όπως άλλωστε παράγοντα ισχυροποίησης αποτελεί και η συμμετοχή που δεν συνοδεύεται με τίποτ’ άλλο εκτός από την προσέλευση στην κάλπη. Το μέγα ζητούμενο είναι μια άλλη συμμετοχή, όχι στις ευρωκάλπες ή στις όποιες κάλπες, αλλά στους δρόμους του αγώνα. Το κάλεσμά μας για αποχή (και) από τις ευρωκάλπες είναι ταυτόχρονα κάλεσμα για συμμετοχή σε μια διαδικασία αναγέννησης και ταξικής ανασυγκρότησης του εργατικού και λαϊκού κινήματος. Στις συνθήκες της κρίσης αυτό αποκτά επιτακτικότερη σημασία σε σχέση με παλαιότερα.
