«Οι δύο χώρες αντιμετωπίζουν κοινές προκλήσεις. Ο πρωθυπουργός θα προσέλθει στη συνάντηση με θετική διάθεση, χωρίς ψευδαισθήσεις και χωρίς διαφοροποιήσεις από τις γνωστές θέσεις που εδράζονται στο διεθνές δίκαιο», δήλωσε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, αναφερόμενος στο κυριακάτικο γεύμα Μητσοτάκη-Ερντογάν στην Κωνσταντινούπολη. Κάθε άλλο παρά καθησύχασε τους… εθνικά ανησυχούντες ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ο Μητσοτάκης, από την άλλη, πηγαίνει στην (άτυπη) συνάντηση με τις ευλογίες του Τσίπρα. Στη συζήτηση που έγινε στη Βουλή για τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο Τσίπρας τού ζήτησε να συναντηθεί άμεσα με τον Ερντογάν και ο Μητσοτάκης έδωσε μια σιβυλλική απάντηση, δείγμα του ότι στο παρασκήνιο «δουλευόταν» το σχετικό αίτημα (αυτά τα κανονίζουν ο Καλίν με τη Σουρανή). Οταν ανακοινώθηκε ότι η συνάντηση «έκλεισε», ο ΣΥΡΙΖΑ εξέφρασε την ικανοποίησή του.
Και οι «εθνικά ανησυχούντες» γιατί ανησυχούν; Η ανάλυσή τους δεν είναι αβάσιμη (από εθνικιστική σκοπιά πάντοτε). Θεωρούν ότι ο Ερντογάν είναι αυτή την περίοδο ενισχυμένος διεθνώς, καθώς διατηρεί σχέσεις και με τα δύο εμπόλεμα μέρη, τη Ρωσία και την Ουκρανία, γεγονός που του επιτρέπει να εμφανίζεται ως διαμεσολαβητικός παράγοντας, όπως αποδεικνύεται και από την πρώτη μετά τον πόλεμο συνάντηση των ΥΠΕΞ Ρωσίας και Ουκρανίας, που θα γίνει στην Αττάλεια με οικοδεσπότη τον Τσαβούσογλου. Οταν η τουρκική πλευρά δεν έχει χαμηλώσει τη ρητορική της, που τελευταία εστιάζεται στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, με στόχο να κάνει αυτό το ζήτημα μέρος της ατζέντας των ελληνο-τουρκικών διαφορών, είναι λάθος να πάει ο έλληνας πρωθυπουργός σε μια άτυπη συνάντηση επί τουρκικού εδάφους και όχι στο περιθώριο κάποιου διεθνούς φόρουμ. Αυτό είναι το σκεπτικό των «εθνικά ανησυχούντων».
Ο Μητσοτάκης από την άλλη, μάλλον έχει καβαλήσει το καλάμι και θεωρεί ότι έγινε διεθνής παράγοντας ισότιμος του Ερντογάν. «Είμαστε δύο χώρες που συγκροτούμε τη νοτιοανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ, έχουμε να συζητήσουμε ευρύτερες εξελίξεις» έλεγε στην τελευταία συνέντευξή του (Alpha)! Κι η μυλωνού τον άντρα της με τους πραματευτάδες, λέει μια παροιμία. Ο τύπος είναι πραγματικά για γέλια με το ναπολεόντειο σύνδρομο που κουβαλάει.
Τον Ερντογάν και την Τουρκία τους ευχαριστεί δημόσια ο Ζελένσκι, ενώ η Ρωσία δεν έχει κάνει καμιά επίθεση στην Τουρκία. Ο Ερντογάν φροντίζει να κρατηθεί στα μετόπισθεν του ΝΑΤΟ, αποφεύγοντας να στείλει όπλα στην Ουκρανία (τα drones τα είχε πουλήσει πριν από τον πόλεμο και προφανώς τα κατέστρεψαν οι Ρώσοι μαζί με την υπόλοιπη αεράμυνα της Ουκρανίας). Αντίθετα, ο Μητσοτάκης φρόντισε πρώτος-πρώτος να στείλει όπλα στην Ουκρανία (δεν έχει σημασία ότι ήταν κάτι σαπάκια, σημασία έχει η κίνηση), για να είναι το καλό παιδί των Αμερικανών, ενώ παράλληλα φρόντισε να ενορχηστρώσει μια υστερική αντι-ρωσική προπαγάνδα στο εσωτερικό της Ελλάδας, ξεσηκώνοντας την οργή των ρώσων ιμπεριαλιστών, η οποία εκφράστηκε και με τις κάθε άλλο παρά διπλωματικές ανακοινώσεις της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα και με τη δήλωση-σφαλιάρα της Ζαχάροβα.
Από κάθε άποψη, λοιπόν, και από την άποψη του ειδικού βάρους που έχει η Τουρκία ως περιφερειακή δύναμη και από την άποψη των νέων δεδομένων που δημιούργησε ο πόλεμος, ο Ερντογάν θα έχει το πάνω χέρι στη συνάντηση με τον Μητσοτάκη. Αυτό είναι που ανησυχεί τους «εθνικά ανησυχούντες».
Δεν μπορούμε να προβλέψουμε αν ο Ερντογάν θα προχωρήσει σε κάποια πρόκληση ενώπιον του Μητσοτάκη. Ατυπη είναι η συνάντηση (γι’ αυτό και δεν γίνεται στην Αγκυρα, αλλά στην Κωνσταντινούπολη όπου ο… ευσεβής Κούλης θα πάει για τη λεγόμενη Κυριακή της Ορθοδοξίας) και το πιθανότερο είναι πως δε θα γίνουν δηλώσεις. Η εκτίμησή μας είναι πως ο Ερντογάν δε θα προχωρήσει σε πρόκληση, αλλά θα χρησιμοποιήσει τον Μητσοτάκη σαν γλάστρα στο παιχνίδι της διπλωματικής αναβάθμισης της Τουρκίας. Είναι η ευκαιρία του να φανεί σαν ένας ρεαλιστής πολιτικός που πάνω απ’ όλα βάζει το συμφέρον του ΝΑΤΟ. Δεν έχει κανένα λόγο να βιαστεί. Ποτέ, όμως, δεν ξέρεις τι πρυτανεύει κάθε φορά στην τακτική των αστών ηγετών, γι’ αυτό και γράφουμε την εκτίμησή μας με κάθε επιφύλαξη.
Μα καλά, δεν είναι διεθνώς απομονωμένος ο Ερντογάν; Με κάτι τέτοια δεν ζάλιζαν την «κοινή γνώμη» στην Ελλάδα μέχρι πρότινος; Δε θ’ ασχοληθούμε μ’ αυτή την εθνικιστική μπουρδολογία που τη διαψεύδει διαρκώς η ίδια η ζωή. Πριν από τον Κούλη πηγαίνει στην Τουρκία ο πρόεδρος του Ισραήλ Χέρτζογκ και η «στρατηγική συμμαχία» τρίζει (έστω και ελαφρώς). Αν επιβεβαιωθούν και οι φήμες ότι απρογραμμάτιστη επίσκεψη στην Αγκυρα θα πραγματοποιήσει και ο Σολτς, η… απομόνωση του Ερντογάν θα ολοκληρωθεί και οι μπουρδολόγοι θα ψάχνουν τρύπες να κρυφτούν.
Ο Βενιζέλος, σε συνέντευξή του πριν από μερικές μέρες, συμφώνησε με τους Μητσοτάκη-Τσίπρα για την αναγκαιότητα μιας συνάντησης με τον Ερντογάν, προσφέροντας μια επιχειρηματολογία «ρεαλισμού», στον αντίποδα αυτής των «εθνικά ανησυχούντων». Είπε πως «η Τουρκία διεκδικεί τον εξαιρετισμό της, θέλει να είναι περιφερειακή δύναμη, θέλει να κρατά στενές σχέσεις φιλίας και σύγκρουσης με τη Ρωσία σε πάρα πολλά μέτωπα, όμως, όταν τα διλήμματα είναι απόλυτα, μετωπικά, είναι μια δυτική χώρα». Τόνισε ότι η Τουρκία στη σημερινή συγκυρία «κάνει μια επίδειξη δυτικού προσανατολισμού» και γι’ αυτό είναι «η κατάλληλη στιγμή να γίνει μια συζήτηση των ηγετών των δύο χωρών».
Την ίδια άποψη εξέφρασε και ο σύμβουλος του Ανδρουλάκη επί των εξωτερικών, Σωτήρης Σέρμπος, στην πρεμιέρα του μ’ αυτή την ιδιότητα. Είπε πως «είναι πολύ σημαντικό ότι έχουμε έναν ανανεωμένο αέρα εθνικής αυτοπεποίθησης, στον πυρήνα του δυτικού παραδείγματος, απέναντι στους αναθεωρητές όπως ο ρώσος πρόεδρος» και εξέφρασε την υποστήριξη του ΚΙΝΑΛ στη διαδικασία αναθέρμανσης της ελληνο-τουρκικής διαπραγμάτευσης.
Επομένως, ο Μητσοτάκης πηγαίνει στη συνάντηση με τον Ερντογάν έχοντας τη στήριξη και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚΙΝΑΛ. Οι συριζαίοι, βέβαια, τον περιμένουν στη γωνία. Κάτι θα βρουν να του προσάψουν, έτσι παίζεται το παιχνίδι της κομματικής αντιπαράθεσης.
Εμείς ας κρατήσουμε την ουσία. Οτι όλ’ αυτά γίνονται στο πλαίσιο του ΝΑΤΟ, το οποίο δεν αμφισβητείται από καμιά πλευρά του Αιγαίου. Η ένταξη στο ΝΑΤΟ σημαίνει συμμετοχή σε κάθε πολεμικό τυχοδιωκτισμό της ιμπεριαλιστικής Δύσης. Και οι ελληνο-τουρκικές διαφορές είναι ένας πρώτης τάξης επιταχυντής για όλο και περισσότερες αγορές πανάκριβων οπλικών συστημάτων, που απογειώνουν τα κέρδη των μονοπωλίων παραγωγής όπλων των ΗΠΑ, της Γαλλίας, της Γερμανίας.
ΥΓ. Συριζαίοι, κάντε ένα μάθημα στον Ηλιόπουλο για να ξέρει τι λέει. Οταν λέει πως τα μόνα θέματα προς συζήτηση με την Τουρκία είναι η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ, μπλέκει σώβρακα με γραβάτες. Η υφαλοκρηπίδα συνδέεται ευθέως με τα χωρικά ύδατα, τα οποία (υποτίθεται πως) είναι αδιαπραγμάτευτα. Αυτή δεν είναι η επίσημη θέση του ελληνικού αστισμού (και του κόμματός σας); Τουλάχιστον ο Κούλης το έχει ξεπεράσει, κάνοντας λόγο για «θαλάσσιες ζώνες», όρος στον οποίο χωρούν «τα πάντα όλα». Αν έχετε κι εσείς την ίδια άποψη, τότε γιατί συχνά-πυκνά καταγγέλλετε τον Μητσοτάκη για ενδοτισμό;
