Αυτή τη φορά η επίθεση δεν ήρθε από κάποιον… θερμόαιμο (λέμε τώρα) πρέσβη, αλλά από το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών της Ρωσίας. Η εκπρόσωπός του Μαρία Ζαχάροβα έκανε μακροσκελή δήλωση στα ρωσικά και η ρωσική πρεσβεία στην Αθήνα φρόντισε να την διαδώσει μεταφρασμένη στα ελληνικά. Η δήλωση είναι η εξής:
«Δώσαμε προσοχή στην άνευ προηγουμένου εκστρατεία που εξαπολύθηκε στην Ελλάδα για τη δυσφήμιση της πολιτικής της Ρωσίας. Ανώτατοι αξιωματούχοι της Αθήνας επιτρέπουν στον εαυτό τους να διατυπώνουν χονδροειδείς κατηγορίες κατά της χώρας μας και της ηγεσίας της, κυριολεκτικά συναγωνίζονται τους ομοϊδεάτες τους σε αυτό. Υποκριτικά μιλούν για “απρόκλητη επίθεση” εναντίον της Ουκρανίας, “μαζική εισβολή” για πρώτη φορά από τον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο κ.ά.
Να υπενθυμίσουμε ότι με προσπάθειες, πρώτα απ’ όλα, των ΗΠΑ και των δορυφόρων τους, οι πόλεμοι και οι συγκρούσεις ταρακουνούν τον κόσμο όλες τις τελευταίες δεκαετίες – οι νατοϊκοί βομβαρδισμοί της Γιουγκοσλαβίας το 1999, οι επιχειρήσεις στο Ιράκ, τη Συρία, τη Λιβύη, το Αφγανιστάν. Κανείς δεν έχει αναλάβει τις ευθύνες του για τις τεράστιες θυσίες και τα βάσανα των λαών αυτών των χωρών.
Σήμερα, τα εγκλήματα του καθεστώτος του Κιέβου, που ανέβηκε στην εξουσία ως αποτέλεσμα του αιματηρού πραξικοπήματος του 2014, παραμένουν στη σκιά του νέου κύματος των αντιρωσικών παρατραβηγμένων επικρίσεων. Αποσιωπάται το γεγονός ότι η Κριμαία και η Σεβαστούπολη πλήρωσαν για την ελεύθερη επανένωσή τους με τη Ρωσία με τον ολοκληρωτικό αποκλεισμό και τις δυτικές κυρώσεις. Στο πολιορκημένο Ντονμπάς, ως αποτέλεσμα των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων των ουκρανών νεοναζί, τα τελευταία οκτώ χρόνια έχασαν τη ζωή τους περισσότεροι από 14 χιλιάδες άμαχοι, ενώ στους Ρώσους τους προτάθηκε να εγκαταλείψουν το έδαφος της Ουκρανίας. Και το τι σημαίνουν οι καθημερινοί πυροβολισμοί μπορούν να εξηγήσουν, μεταξύ άλλων, οι έλληνες ομογενείς οι οποίοι κατοικούν στα εδάφη της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ και της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονιέτσκ.
Η Ευρωπαϊκή Ενωση προτίμησε να παρακολουθεί σιωπηλά την εξόντωση του άμαχου πληθυσμού του Ντονμπάς, έγινε συνεργός στην πολυετή γενοκτονία των κατοίκων της νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Τώρα η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας, έχει εγγραφεί εντελώς στις τάξεις των συνηγόρων του καθεστώτος του Κιέβου, ενώ η ρωσοφοβική υστερία που καλλιεργείται από τις Αρχές έχει φτάσει σε σημείο βρασμού. Σε αυτή τη βάση λαμβάνονται βαθύτατα εσφαλμένες, εγκληματικές αποφάσεις, συμπεριλαμβανομένης της αποστολής όπλων στην Ουκρανία. Στο τέλος, τα όπλα θα στραφούν και εναντίον των αμάχων, συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων, τους οποίους τα ουκρανικά εθνικιστικά τάγματα χρησιμοποιούν ως ανθρώπινη ασπίδα και οι οποίοι έχουν ήδη πέσει θύματα αυτής της απάνθρωπης τακτικής.
Στο όνομα των συλλογικών δυτικών σχεδιασμών – να κάνουν κακό στη Ρωσία με κάθε κόστος – θυσιάστηκε η κοινή λογική. Οι διμερείς δεσμοί καταστρέφονται σκοπίμως, και οι ρωσοελληνικές σχέσεις, δυστυχώς, δεν αποτελούν εξαίρεση. Η Αθήνα υποστηρίζει ενεργά το καθεστώς κυρώσεων της ΕΕ.
Μας αποδίδουν δήθεν “ενεργειακό εκβιασμό”, διακηρύσσουν ως στόχο την τάχιστη απεξάρτηση από το ρωσικό φυσικό αέριο, οι αδιάκοπες προμήθειες του οποίου επί δεκαετίες αποτελούν σταθεροποιητικό παράγοντα για τον εθνικό ενεργειακό τομέα. Με τη συλλογική ντιρεκτίβα των Βρυξελλών, ο ελληνικός ουρανός έκλεισε για τις ρωσικές αεροπορικές εταιρείες. Δόθηκε η διαταγή για αναστολή της κάθε συνεργασίας στον τομέα του πολιτισμού, για την διακοπή των Κοινών Αφιερωματικών Ετών. Ακούγονται εκκλήσεις για πλήρη παύση κάθε συνεργασίας. Ουσιαστικά, για χάρη των ασαφών και αμφίβολων στόχων, η ηγεσία της Ελλάδας είναι έτοιμη να μηδενίσει την ίδια την κοινή μας ιστορική κληρονομιά, που μόλις χθες η ίδια χαρακτήριζε ως φυσικό της πλεονέκτημα στη συνεργασία με τη Ρωσία.
Ο χρόνος θα τα βάλει όλα στη θέση τους, θα δείξει ποιος είχε δίκιο και ποιος – την κρίσιμη στιγμή – έδειξε έλλειψη διορατικότητας, έκανε λάθος επιλογή. Πιστεύουμε, ότι οι αιώνιοι δεσμοί που συνδέουν τους λαούς της Ρωσίας και της Ελλάδας θα αντέξουν και σ’ αυτές τις δοκιμασίες».
Η απάντηση του εκπροσώπου του ελληνικού υπουργείου εξωτερικών ήταν λακωνική (συγκρινόμενη με τη δήλωση-ποταμό της Ζαχάροβα), αμυντική και καθόλου επί της ουσίας. Δεν δοκίμασε να ανασκευάσει μία προς μία τις κατηγορίες της ρωσίδας εκπροσώπου. Παραθέτουμε τη δήλωση-απάντηση του Παπαϊωάννου:
«Η Ελληνική Εξωτερική πολιτική είναι πολιτική αρχών και βασίζεται διαχρονικά στον πλήρη σεβασμό του Διεθνούς Δικαίου. Η Ελλάδα συναποφασίζει και δεσμεύεται από τις αποφάσεις που λαμβάνονται στους Διεθνείς Οργανισμούς στους οποίους μετέχει, όπως, μεταξύ άλλων, η Ευρωπαϊκή Ενωση και το ΝΑΤΟ.
Βασικό μέλημα της χώρας μας είναι η προβολή της αλήθειας, στη βάση επιβεβαιωμένων και αδιάψευστων στοιχείων. Είναι καταδικαστέα κάθε προσπάθεια, από όπου και εάν προέρχεται, προβολής ψευδών ειδήσεων και παραπληροφόρησης, η οποία αποσκοπεί στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης.
Οι πρόσφατες δηλώσεις της εκπροσώπου του ρωσικού υπουργείου Εξωτερικών, καθώς και οι αναρτήσεις της ρωσικής πρεσβείας στην Αθήνα είναι δυστυχώς απαράδεκτες. Δεν συνάδουν με την διπλωματική πρακτική, καθώς και με τους ιστορικούς δεσμούς που ενώνουν τους λαούς της Ελλάδας και της Ρωσίας.
Η Ελλάδα θα ευχόταν να διατηρηθούν οι ιστορικές σχέσεις και η συμπεριφορά της Ρωσίας να κινούνταν προς αυτή την κατεύθυνση».
Γιατί το ρωσικό ΥΠΕΞ επέλεξε να κάνει μια κατά μέτωπο επίθεση στο ελληνικό κράτος; Είναι η Ελλάδα αποφασιστικός παράγοντας του πολέμου που διεξάγει η νατοϊκή ιμπεριαλιστική πλευρά στη σύγκρουσή της με τη ρωσική ιμπεριαλιστική πλευρά; Οχι βέβαια. Η Ρωσία εκτιμά πως το ελληνικό κράτος είναι ο αδύναμος κρίκος της νατοϊκής συμμαχίας.
Πρώτο, γιατί υπάρχει ένα γενικά φιλορωσικό κλίμα μέσα στον ελληνικό λαό. Ακόμα και άνθρωποι που καταδικάζουν τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ταυτόχρονα τη δικαιολογούν, στον ένα ή τον άλλο βαθμό. Σ’ αυτό επενδύει η ρωσική προπαγάνδα. Γι’ αυτό και οι τόσες λεπτομέρειες της Ζαχάροβα στα όσα εκτυλίσσονταν στο εσωτερικό της Ουκρανίας τα τελευταία οχτώ χρόνια.
Δεύτερο, γιατί οι ελληνικής καταγωγής ουκρανοί πολίτες του Ντονμπάς διάκεινται ευνοϊκά προς τη ρωσική πλευρά, όπως η πλειοψηφία του πληθυσμού στις δυο αυτές ουκρανικές επαρχίες. Δεν είναι τυχαίο ότι, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των απεσταλμένων των ελληνικών ΜΜΕ στην περιοχή της Μαριούπολης, δεν κατάφεραν να μεταδώσουν αντιρωσικό κλίμα από τους ελληνικής καταγωγής κατοίκους. Η άρνησή τους, μάλιστα, να εγκαταλείψουν τις εστίες τους –έστω και προσωρινά- εμπέδωσε το φιλορωσικό κλίμα στον ελληνικό λαό. Αυτό το ξέρουν οι μηχανισμοί της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας, γι’ αυτό και η Ζαχάροβα επένδυσε και σ’ αυτό.
Τρίτο, γιατί οι ρώσοι ιθύνοντας διαπίστωσαν ότι υπήρξαν και αστικοί κύκλοι που τοποθετήθηκαν αρνητικά στην απόφαση του Μητσοτάκη να συμμετάσχει στην αποστολή πολεμικού υλικού στην Ουκρανία. Οχι μόνο από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και από το φιλοκυβερνητικό στρατόπεδο.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης, για παράδειγμα, γνωστός εθνικιστής της Δεξιάς, έλεγε στη ΝΕΤ ότι «η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας προς την Ουκρανία ήταν απόφαση υψηλού ρίσκου», και κατέληγε υπαινικτικά: «Θεωρώ πως ο πρωθυπουργός σκέφτηκε ποιο είναι το άμεσο συμφέρον της χώρας, θα είχε συζητήσει την απόφαση και θα είχε συνεννοηθεί με το αρμόδιο υπουργείο, το Υπουργείο Εθνικής Αμυνας. Το μέλλον θα δείξει αν είναι στη σωστή κατεύθυνση». Και δεν παρέλειψε να τα χώσει στους ευρωπαίους συμμάχους: «Η Ευρωπαϊκή Ενωση, ενώ δικαίως ασχολείται εδώ και μία εβδομάδα με την Ουκρανία, δε βρήκε ούτε μία λέξη να πει για την εισβολή της Τουρκίας σε μία άλλη χώρα της, εδώ και σαράντα χρόνια, την Κύπρο».
Ο βασικός αρθρογράφος του Συγκρτήματος Μαρινάκη και φιλοκυβερνητικός στο έπακρο, Γιώργος Παπαχρήστος, που είχε ταχθεί κατά της αποστολής όπλων στην Ουκρανία, αντέδρασε ως εξής στη δήλωση Ζαχάροβα: «Απίθανο; Οχι, αλλά ανησυχητικό ναι. Πολύ δε. Ειδικά αν συνυπολογίσει κανείς, ότι από τις 198 χώρες του πλανήτη, οι οποίες καταγγέλλουν τη Ρωσία για τη βάρβαρη εισβολή στην Ουκρανία, εκείνη, η κυρία Ζαχάροβα, “ανέσυρε“ (ο Πούτιν δηλαδή την έβαλε να το κάνει) μία χώρα, την Ελλάδα, και την κατήγγειλε! Για αντιρωσική πολιτική. Με αφορμή την αποστολή όπλων στην Ουκρανία. Με απαράδεκτο τρόπο, και με ακόμη πιο απαράδεκτη επιχειρηματολογία, το έκανε η κυρία Ζαχάροβα, αλλά το γεγονός παραμένει. Για να αποδειχθεί πόσο λάθος ήταν η δι’ αυτού του τρόπου εμπλοκή της χώρας στον ρωσοουκρανικό πόλεμο. Αυτοτοποθετηθήκαμε στο κάδρο, χωρίς λόγο. Να δω τώρα, πώς θα απομακρυνθούμε από εκεί…» («Τα Νέα», 8.3.2022).
Παρόμοιες απόψεις εκφράζουν σκληροί εθνικιστές, ακαδημαϊκοί, απόστρατοι και άλλοι, που παρελαύνουν από τα ραδιοτηλεοπτικά μικρόφωνα τις τελευταίες μέρες. Η ρωσική εξωτερική πολιτική επενδύει και σ’ αυτό, προσπαθώντας να οξύνει τις αντιθέσεις στο εσωτερικό του ελληνικού αστικού εθνικισμού.
Τέταρτο, υπάρχουν καπιταλιστές που κάνουν μπίζνες με τη Ρωσία. Οχι μόνο -ούτε κυρίως- μεγάλοι, αλλά και μεσαίοι και μικροί. Κάποιοι θρηνούν ήδη δημόσια (αλλά ο θρήνος τους δημοσιεύεται μόνο σε τοπικά Μέσα, στην Κρήτη και στην Πιερία) για τις γούνες που δεν θα μπορέσουν να πουλήσουν το καλοκαίρι σε ρώσους τουρίστες με «βαριά πορτοφόλια». Περίμεναν το ερχόμενο καλοκαίρι να ρεφάρουν τις απώλειες της πανδημίας αλλά φευ… Κι αυτοί ξέρουν καλά ότι γούνες αγοράζουν μόνο οι Ρώσοι. Εναλλακτική αγορά δεν υπάρχει.
Πέμπτο, Ελλάδα και Τουρκία συναποτελούν τη Νοτιοανατολική Πτέρυγα του ΝΑΤΟ, ενώ ταυτόχρονα έχουν «ανοιχτά θέματα». Από το χρονίζον Κυπριακό, μέχρι την αντιπαράθεση για το Αιγαίο και την ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία, μολονότι έχει πουλήσει drones στην Ουκρανία (αμφιβάλλουμε αν οι Ρώσοι άφησαν έστω και ένα σώο, με τον blitzkrieg της πρώτης μέρας, που κατέστρεψε την ουκρανική αεράμυνα), δεν έστειλε όπλα μετά την κήρυξη του πολέμου και εμφανίζεται ως χώρα που παρεμβαίνει υπέρ της ειρήνης. Το ρωσικό ΥΠΕΞ είχε ήδη συμφωνήσει για συνάντηση των υπουργών Ρωσίας και Ουκρανίας στο φόρουμ της Αττάλειας, με οικοδεσπότη τον Τσαβούσογλου, όταν η Ζαχάροβα αυτή την τόσο σφοδρή επίθεση στην Ελλάδα. Ηταν σαν να έστελνε κωδικοποιημένο το μήνυμα: «Η Ρωσία, παρά την αναβάθμιση των σχέσεών της με την Τουρκία τα τελευταία χρόνια, ουδέποτε παρενέβη στην ελληνοτουρκική διαμάχη υπέρ της Τουρκίας, έστω και υπαινικτικά. Συνέλθετε (όπως είχε δηλώσει και ο ρώσος πρέσβης στην Αθήνα), προτού αλλάξουμε πολιτική και στα ελληνοτουρκικά».
Μ’ αυτή την τακτική, η ιμπεριαλιστική Ρωσία επίχειρεί να ενισχύσει και πάλι τους ελληνικούς εθνικιστικούς κύκλους που, χωρίς να διαφωνούν με το «ανήκομεν εις την Δύσιν», με την ένταξη στο ΝΑΤΟ και την ΕΕ, διαφωνούν με την έξαλλη φιλονατοϊκή πολιτική του Μητσοτάκη και εισηγούνται μια πιο… αποστασιοποιημένη θέση έναντι της Ρωσίας.
Θυμίζουμε ότι προτού μιλήσει τόσο ανοιχτά, ωμά, επιθετικά η Ζαχάροβα, είχε στείλει τα πρώτα μηνύματα ο Λαβρόφ, κάνοντας δύο φορές αναφορά σε Τουρκική Δημοκρατία Βόρειας Κύπρου. Ο ίδιος, μετά από τηλεφωνική επικοινωνία του με τον Δένδια στις 14 Γενάρη, είχε πει στους δημοσιογράφους: «Ναι, θίξαμε το θέμα των νέων βημάτων που έγιναν στις ελληνοαμερικανικές σχέσεις για την ενίσχυση του καθεστώτος του λιμανιού της Αλεξανδρούπολης για τους σκοπούς του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ και ναι, φυσικά, διαβάσαμε σε ποιες κατευθύνσεις θα χρησιμοποιήσουν αυτό το λιμάνι οι Αμερικανοί».
Ο δε ρώσος πρέσβης στην Αθήνα, Αντρέι Μασλόφ, έλεγε στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του Star, στις 13 Οκτώβρη του 2021, ότι η αμερικανική βάση της Αλεξανδρούπολης αποτελεί μέρος «της επέκτασης του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς», και κατέληγε χωρίς να μασάει τα λόγια του: «Θα έλεγα πως το πλησίασμα των στρατιωτικών υποδομών του ΝΑΤΟ προς τη Ρωσία, θα προκαλέσει τα απαραίτητα ρωσικά στρατιωτικά αντίμετρα»!
Στο αστικό στρατόπεδο η συζήτηση αφορά το «τι μας συμφέρει εθνικά». Δηλαδή, τι συμφέρει την ελληνική αστική τάξη. Γι’ αυτό και «σκεπτικιστές» λένε: «Το εθνικό συμφέρον μ’ας επιβάλλει να συμμετέχουμε και στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ. Ομως δεν έχουμε κανένα λόγο να θυμώνουμε τη Ρωσία, όταν ο Ερντογάν το παίζει δίπορτο». Τις αποφάσεις παίρνει, φυσικά, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, η οποία έσπρωξε αδίστακτα το ελληνικό κράτος στον πόλεμο, στο πλευρό των ιμπεριαλιστών της Δύσης. Δε φτάνει η εμετική προπαγάνδα υπέρ του ουκρανικού καθεστώτος, δε φτάνει η απροκάλυπτη λογοκρισία της αντίθετης άποψης, δε φτάνει η συμμετοχή στις κυρώσεις στο αντίπαλο, το ρωσικό ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, δε φτάνει η συμμετοχή στον αντιδραστικό ιμπεριαλιστικό πόλεμο με την αποστολή όπλων στην Ουκρανία, έχουμε και την απροκάλυπτη δήλωση του Μητσοτάκη πως -αν του ζητηθεί- θα στείλει και ελληνικά στρατεύματα στις χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, όπου εκτείνεται η γραμμή αντιπαράθεσης ανάμεσα στα δυο ιμπεριαλιστικά στρατόπεδα.
Οι ιμπεριαλιστές της Μόσχας παίζουν τα δικά τους παιχνίδια, προσπαθώντας να χρησιμοποιήσουν τον ελληνικό λαό ως πολιορκητικό κριό ενάντια στην κυβέρνηση Μητσοτάκη ή προσπαθώντας να χτίσουν προγεφυρώματα στους κόλπους του ελληνικού αστικού εθνικισμού.
Ο ελληνικός λαός, όμως, δεν έχει ανάγκη να διαλέξει ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο, να γίνει δύναμη κρούσης του ενός ή εφεδρεία του άλλου ιμπεριαλιστικού στρατόπεδου. Ο ελληνικός λαός δεν έχει βλέψεις εναντίον κανενός λαού. Είναι η ελληνική αστική τάξη, στενά προσδεδεμένη στο αμερικανονατοϊκό άρμα, που έχει μετατρέψει τη χώρα μας σε ορμητήριο ιμπεριαλιστικών πολεμικών τυχοδιωκτισμών, εκθέτοντας το λαό στους κινδύνους των αντιμέτρων από την πλευρά της ιμπεριαλιστικής Ρωσίας.
Πόλεμος στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών είναι η δική μας θέση.
Εξω οι βάσεις του θανάτου – έξω από το ΝΑΤΟ. Αυτή πρέπει να είναι η αιχμή της πάλης του ελληνικού λαού.
