Αντέχουμε τελικά να είναι ο Κανάς με το έτσι θέλω αυτός που θα κουβαλήσει το εναπομένων φορτίο της ένοπλης δράσης μιας οργάνωσης από το 1974 μέχρι το 1995, μόνο και μόνο επειδή η Κυριακίδου μίλησε για ένα σπίτι που είδε (Πάτμου) και ένα που δεν είδε (Αμορίου) και που δεν είδε ποτέ κανείς άλλος; Αντέχουμε να είναι ο Κανάς ο μόνος κατηγορούμενος για τον οποίο δεν θα εξατομικεύσουμε τίποτα; Θα μείνει ο Κανάς ως το άτομο που, επειδή δεν ξέρουμε, επειδή τίποτα δεν αποδείχτηκε, θα του τα φορτώσουμε όλα; Δεν θα είναι ντροπή να είναι ο Κανάς ο μόνος κατηγορούμενος που θα καταδικαστεί για τα πάντα, επειδή εμείς δεν βρήκαμε τίποτα;
Μ’ αυτά τα –καθόλου ρητορικά– ερωτήματα ολοκλήρωσε την αγόρευσή του ο βασικός συνήγορος υπεράσπισης του Κανά, Μ. Καλογήρου. Ερωτήματα βγαλμένα από την εισαγγελική πρόταση, που έχει εισηγηθεί την αθώωση της Αθανασάκη και την καταδίκη του Τσιγαρίδα για το διάστημα μέχρι και το 1989, επειδή δεν υπάρχει ανταπόδειξη στη δήλωσή του ότι τότε αποχώρησε από τον ΕΛΑ.
Προηγουμένως, σε μια εξαντλητική αγόρευση, ο Μ. Καλογήρου κατέδειξε συγκεντροποιημένες και συστηματοποιημένες όλες τις κραυγαλέες αντιφάσεις που περιλαμβάνονται στις διαδοχικές καταθέσεις της Κυριακίδου, από την προδικασία (Διώτης) μέχρι αυτή τη δίκη. Τι τις ήθελε τις γιάφκες ο Κανάς –αναρωτήθηκε– όταν σύμφωνα με τις καταθέσεις της Κυριακίδου όλα τα έκανε στο σπίτι του; Εκεί κουβαλούσε τις πλαστές πινακίδες, τις περούκες, τα γάντια, το όπλο, ακόμα και το ειδικό ραδιόφωνο με το οποίο άκουγε τις συχνότητες της Αστυνομίας! Και γιατί έπρεπε Κανάς και Κυριακίδου να πηγαίνουν ως ζεύγος να νοικιάσουν ένα διαμέρισμα που θα χρησιμοποιούνταν σαν γιάφκα; Για να υπάρχουν δυο αναγνωρίσιμα πρόσωπα;
Αίσθηση –για να μην πούμε αναταραχή– προκλήθηκε, όταν ο συνήγορος σημείωσε ότι τα κοινόχρηστα στο όνομα Σκουτουδάκη, με το οποίο υποτίθεται ότι η Κυριακίδου νοίκιασε την υποτιθέμενη γιάφκα της Πολέμωνος, αρχίζουν από το Δεκέμβρη του 1984 και όχι από το 1981 που λέει ότι τη νοίκιασε. Η πρόεδρος αντέτεινε, ότι η ίδια έχει σημειώσει όλο το διάστημα 1981-87, έγινε διακοπή για να βρεθεί ο σχετικός φάκελος και η πρόεδρος παραδέχτηκε ότι ο συνήγορος έχει δίκιο.
Ο Μ. Καλογήρου αναφέρθηκε, επίσης, στο απαλλακτικό για τον Καββαδία βούλευμα και χαρακτήρισε ως ένα από τα κομβικά σημεία της δίκης την πρώτη ερώτηση της προέδρου προς τον Κανά, κατά την απολογία του: γιατί καταφέρεται κατά του Τσιγαρίδα. Προσπαθώντας να «μαζέψει» τις βλακείες του πελάτη του, ο συνήγορος είπε πως το μόνο που ήθελε ο Κανάς ήταν να μη γίνει η ομολογία του Τσιγαρίδα στοιχείο ενοχής για τους άλλους! Ομως, τα ασυμμάζευτα δεν συμμαζεύονται.
Εκεί που ατύχησε πολλαπλά (είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισμός που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε) ο συνήγορος είναι όταν στην εισαγωγή του καταφέρθηκε εναντίον όσω μιλούν για ιστορικό χαρακτήρα αυτής της δίκης. Μπορεί ο ίδιος –όπως είπε– να μη μπορεί να αντιληφθεί την έννοια και τη σημασία του όρου ιστορική δίκη, όμως κάποια φαινόμενα έχουν μια σημασία αυθύπαρκτη, ανεξάρτητη από την περιορισμένη αντιληπτική ικανότητα του καθένα μας. Αν μη τι άλλο, ο ΕΛΑ υπήρξε ένα ιστορικό μέγεθος (ανεξάρτητα από την ποιοτική και την ποσοτική του αξιολόγηση από τον καθένα μας) και ο Τσιγαρίδας είναι παρών, ενεργός και μαχητικός στην υπεράσπιση της ιστορίας αυτής της οργάνωσης. Κατά τον συνήγορο του Κανά, αυτό που μένει από την ιστορία αυτής της δίκης είναι ότι οι δικαστές έψαχναν μήπως βρουν κάτι και η υπεράσπιση τους έλεγε ότι δεν είναι δυνατόν να βρουν. Για μας αυτή η δίκη θα μείναι ως ιστορική δίκη του τίποτα (!!!) κατέληξε. Το μόνο βέβαιο –λέμε εμείς– είναι πως η Ιστορία δεν θα ασχοληθεί με τους εξυπνακισμούς.
