Με μια εμπεριστατωμένη ένσταση η υπεράσπιση ζήτησε να μην εξεταστεί ως μάρτυρας ο προϊστάμενος της υπηρεσίας της Ασφάλειας για τα αποτυπώματα Δ. Γιαννακούρης. Οι συνήγοροι (Γ. Κούρτοβικ, Γ. Μαντζουράνης, Α. Κωνσταντάκης, Γ. Γκουντούνας δεν αναφέρθηκαν μόνο στη θεωρία, που απαγορεύει την εξέταση ως μαρτύρων όσων άσκησαν ανακριτικά καθήκοντα. Εστίασαν στα όσα ο ίδιος ο Γιαννακούρης κατέθεσε στο πρώτο δικαστήριο, αλλά και στην απόφαση αυτού του δικαστήριου που περιέγραψε το ρόλο του Γιαννακούρη. Τι έχει καταθέσει ο Γιαννακούρης; Οτι ο ίδιος προσωπικά πήγε στις γιάφκες και πήρε αποτυπώματα, ότι αυτός ο ίδιος δακτυλοσκόπησε το Γιωτόπουλο κ.λπ.κ.λπ. Ολες τις ανακριτικές ενέργειες(αυτοψίες) τις έκανε αυτός ο ίδιος προσωπικά. Δεν περιορίστηκε, δηλαδή, στη διερεύνηση των στοιχείων που κάποιοι άλλοι συνέλεξαν, αλλά συνέλεξε ο ίδιος τα στοιχεία. Απετέλεσε τον ορισμό του υπαλλήλου που άσκησε ανακριτικά καθήκοντα.
Ο αντίλογος από την εισαγγελέα και τον συνήγορο πολιτικής αγωγής Η. Αναγνωστόπουλο ήταν ένα σύνολο (άναρχο από μεριάς εισαγγελέα, δομημένο από πλευράς Αναγνωστόπουλου) δικολαβισμών. Σύμφωνα μ’ αυτούς, ο Γιαννακούρης δεν άσκησε προανακριτικά καθήκοντα, αλλά προσεκλήθη από την Αντιτρομοκρατική ως ειδικός και πραγματοποίησε συσχετισμούς και έλεγχο των ευρημάτων. Και αυτά που έχει καταθέσει ο Γιαννακούρης, κομπάζοντας μάλιστα για την προσωπική του συμμετοχή στη διαλεύκανση της υπόθεσης; Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός, ότι μόνο για τον Γιαννακούρη κατατέθηκε αυτή η ένσταση και όχι για τους άλλους «ειδικούς» της Ασφάλειας. Οι άλλοι έλεγαν: εμένα μου έφεραν ένα χαρτί να το εξετάσω γραφολογικά ή μου έφεραν κάποια κλειδιά και μερικές κλειδαριές, για να ελέγξω αν ταιριάζουν, ή μου έφεραν μια ταυτότητα, ένα δίπλωμα και κάποια πλαίσια μεταξοτυπίας, για να διαπιστώσω αν υπάρχει συσχετισμός μεταξύ τους.
Ενώ ο Γιαννακούρης κατέθεσε ότι ο ίδιος πήγε και συνέλεξε τα αποτυπώματα και ο ίδιος τα εξέτασε. Αυτά, λοιπόν, που συνιστούν πραγματικά περιστατικά, καταγραμμένα στα πρακτικά (επίσημα και ανεπίσημα) της πρώτης δίκης, παραμερίστηκαν χάριν της σκοπιμότητας. Η Δικονομία για μια ακόμα φορά έγινε λάστιχο, που μαζεύει και τεντώνει ανάλογα με το τι απαιτείται για να παραβιαστούν τα δικαιώματα των κατηγορούμενων.
Το δικαστήριο απέρριψε και αυτή την ένσταση (σιγά την είδηση!), χωρίς καμιά αιτιολογία και ο πρόεδρος κάλεσε τον Γιαννακούρη να καταθέσει.
Με το Γιαννακούρη έχουμε ασχοληθεί και άλλες φορές. Και στην πρώτη δίκη της 17Ν και στη δεύτερη δίκη του ΕΛΑ. Κωδικοποιούμε, λοιπόν, τα κρίσιμα ζητήματα.
1) Ο Γιαννακούρης ισχυρίζεται ότι τα περισσότερα αποτυπώματα βρέθηκαν σε χαρτιά, γιατί οι ένοχοι δεν έπαιρναν τα μέτρα τους, επειδή ήξεραν ότι αποτυπώματα σε χαρτί δεν ανιχνεύονται. Η μέθοδος, λέει ο Γιαννακούρης, αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και στην Ελλάδα άρχισε να εφαρμόζεται από το 1997 αυτή η καινούργια μέθοδος, που επέτρεψε την ανίχνευση αποτυπωμάτων στο χαρτί. Αυτό το είχε κάνει σημαία ο Μαργαρίτης στην πρώτη δίκη, μέχρι που ο Σ. Φυτράκης του εμφάνισε χαρτί της Ασφάλειας από τη δίκη για τη γιάφκα της οδού Μαυρικίου, στο οποίο γινόταν αναφορά σε ανίχνευση αποτυπώματος σε χαρτί.
Εμείς, συμπληρωματικά, παραθέτουμε απόσπασμα από νομικό βιβλίο που έχει εκδοθεί το 1973: «Οσάκις τα αποτυπώματα ευρίσκωνται επί λευκού χάρτου, η λήψις τούτων γίνεται δι’ επιπάσεως κόνεως γραφίτου ή ατμών ιωδίου ή διαλύματος νινυδρίνης». Γεωργίου Θ. Σταθέα, πρωτοδίκου: Εγχειρίδιον Ανακριτικής (το έγκλημα και αι μέθοδοι αποκαλύψεως), σελ. 254. Ενας πρωτοδίκης εκδίδει ένα εγχειρίδιο ανακριτικής το 1973 (προφανώς το έχει γράψει πιο πριν) και αναφέρει με τον πιο φυσικό τρόπο τη μέθοδο ανίχνευσης αποτυπωμάτων στο χαρτί (ανίχνευση με χρήση νινυδρίνης), που ο Γιαννακούρης λέει ότι πρωτοεφαρμόστηκε το 1997! Το ερώτημα είναι: γιατί ο Γιαννακούρης χρειάστηκε να πει αυτό το χοντροειδέστατο ψέμα;
2) Ο Γιαννακούρης ισχυρίζεται ότι τα αποτυπώματα δε μεταφέρονται. Αυτή τη φορά προσπάθησε να το… γλυκάνει λίγο, λέγοντας ότι μπορεί να έχει γίνει στην Αμερική από κάποιον κακόβουλο σερίφη, όμως εδώ δεν ΄γινε τίποτα τέτοιο, γιατί δε μπορούσε να γίνει τίποτα τέτοιο! Στο καπάκι, όμως, είπε το ακριβώς αντίθετο: Και αν τοποθετηθεί πλαστό αποτύπωμα, κατά 99,99% θα ανακαλυφθεί! Πριν προχωρήσουμε παρακάτω, θα ανατρέξουμε και πάλι στον Σταθέα, ο οποίος, αναφέρει ότι είναι σύνηθες να κατασκευάζονται πλαστά αποτυπώματα:
«Θα πρέπει εκάστοτε να καταβάλλεται προσπάθεια αποφυγής πλαστότητος δακτυλικών αποτυπωμάτων. Η τοιαύτη μέθοδος χρησιμοποιείται από άτομα ικανά, εθισμένα εις αδικήματα και εγκληματικάς πράξεις, τα οποία γνωρίζουν να προφυλάσσωνται και συσκοτίζουν τας συνθήκας τελέσεως αδίκων πράξεων. Ενίοτε χρησιμοποιείται σφραγίς αποτυπωμάτων τρίτου προσώπου, τα οποία εναποτίθενται εις διάφορα αντικείμενα του τόπου τελέσεως. Εάν το άτομο εις ο αποδίδεται ωρισμένη πράξις διατείνεται ισχυρώς ότι ουδαμώς ανευρέθη εις τον τόπον τελέσεως του εγκλήματος, πείθεται δε περί αυτού η Ανακριτική αρχή, η έρευνα θα πρέπει να επεκταθή και εις την διερεύνησιν της πλαστότητος. Η ανακάλυψις της πλαστότητος λαμβάνει χώραν δι’ ειδικής χημικής μεθόδου, ήτις διαπιστοί την ύπαρξιν μικρών τεμαχιδίων εξ ελαστικού, προελθόντων εκ της χρησιμοποιηθείσης σφραγίδος. Η έρευνα προϋποθέτει επιστημονικήν κατάρτισιν του ειδικού εμπειρογνώμονος και πλήρη εργαστηριακόν εξοπλισμόν. Πολλάκις ευρισκόμεθα προ αδυναμίας ανακαλύψεως πλαστότητος, δεδομένου ότι χρησιμοποιούνται χειρόκτια εκ πλαστικής ύλης, τα οποία φέρουν δακτυλικά αποτυπώματα, όμοια ενός ωρισμένου προσώπου» (Σταθέας, σελ. 256).
Και πάλι με φυσικό τρόπο αναφέρεται στη δυνατότητα κατασκευής πλαστών αποτυπωμάτων ο δικαστής συγγραφέας. Και βέβαια, όλα τα τεχνικά ζητήματα στα οποία αναφέρεται δεν αποτελούν δικές του ανακαλύψεις. Προφανώς τα έχει διαβάσει σε βιβλιογραφία (ελληνική και ξένη). Αν ο Γιαννακούρης ήθελε να είναι πειστικός, θα έλεγε πως έκανε και κάποιον έλεγχο πλαστότητας (αυτό, όμως, θα το είχε γράψει και στην έκθεσή του). Δεν θα έλεγε ότι αποκλείεται να κατασκευαστούν και να μην ανακαλυφτούν πλαστά αποτυπώματα. Και δε θα έλεγε τη νέα παπαριά (νέα σε σχέση με όσα έχει πει τις προηγούμενες φορές), ότι το ιδρωτικό αποτύπωμα είναι μοναδικό και αποκλείεται να μεταφερθεί ακόμα και αν κάποιος έχει κόψει τα δάχτυλα ενός ατόμου και τα χρησιμοποιήσει ως σφραγίδα, διότι το νεκρό δάχτυλο δε μπορεί να επιτελέσει τη διαδικασία που ξεκινά με την έκκριση της αδρεναλίνης και τη συνεχή έκκριση ιδρώτα. Το γιατί αυτό είναι παπαριά δε θα το γράψουμε σήμερα, γιατί η Αντιτρομοκρατική παρακολουθεί τα ρεπορτάζ μας από την ιστοσελίδα της «Κ» και ενδεχομένως να τον ενημερώσουν και να έρθει αύριο προετοιμασμένος.
Επειδή υπάρχουν κατηγορούμενοι (Τζωρτζάτος και Γιωτόπουλος) που έχουν αμφισβητήσει την ύπαρξη των αποτυπώμάτων τους, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα έβαλε η Ασφάλεια, θα περίμενε κανείς από το δικαστήριο να επιμείνει στο ζήτημα ενδεχόμενης πλαστότητας. Ομως, εκτός από μερικές τυπικές ερωτήσεις του προέδρου (κανένα στρίμωγμα του Γιαννακούρη), δεν υπήρξε πίεση στο μάρτυρα. Ειδικά η εισαγγελέας δε ρώτησε καθόλου αρχικά πάνω σ’ αυτό και ρωτούσε κυρίως επί της αριθμητικής των αποτυπωμάτων, κυρίως για το Γιωτόπουλο. Επειδή, όμως, η Γ. Κούρτοβικ παρενέβη δηκτικά για τις… αριθμητικού τύπου ερωτήσεις, έκανε στο τέλος μια τυπική ερώτηση για τη δυνατότητα μεταφοράς αποτυπωμάτων, ο Γιαννακούρης απάντησε ότι αν γινόταν κάτι τέτοιο έχουν δέκα τρόπους για να το βρουν (δεν ανέφερε ούτε έναν, όμως) και η κ. Κουτζαμάνη, απόλυτα ευχαριστημένη από την ποιότητα της απάντησης και αντιμετωπίζοντας τον Γιαννακούρη ως ένα είδος αλάθητου πάπα, τον ευχαρίστησε και ολοκλήρωσε τις ερωτήσεις της. Είδαμε, όμως, τι γράφει ο δικαστής Σταθέας: αν ο κατηγορούμενος αρνείται σθεναρά την εμπλοκή του, τότε πρέπει να γίνει έλεγχος πλαστότητας. Λέτε να μην τα γνωρίζουν αυτά οι τόσο έμπειροι εφέτες και εισαγγελείς;
