Στις 16 Ιούλη, σε ρεπορτάζ με τίτλο «Υγρότοπος θα παραμείνει η λίμνη της Στυμφαλίας» γράφαμε: «Εστω και μετά πολλών βασάνων, έστω και με καθυστέρηση, ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Συντονισμού και Επιθεώρησης Δασών της Αποκεντρωμένης Διοίκησης Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων, Ν. Μπακουλόπουλος, συνέταξε (στις 6 Ιούλη) το αναγκαίο έγγραφο, με το οποίο τερματίζεται -κατά τη γνώμη μας- η προσπάθεια της Τράπεζας Πειραιώς να μετατρέψει τον υδροβιότοπο της λίμνης της Στυμφαλίας σε αγρότοπο παραγωγής καλα-μιών από τα οποία θα εξασφαλίζεται φτηνή βιομάζα για την παραγωγή πέλετ».
Και καταλήγαμε: «Η συνεχής πίεση έφερε αποτέλεσμα. Ο Γενικός Διευθυντής Κ. Δημόπουλος αναγκάστηκε να συγκαλέσει σύσκεψη υπηρεσιακών παραγόντων στην οποία πήραν μέρος και υπηρεσιακοί παράγοντες από την Αποκεντρωμένη Διοίκηση Πελοποννήσου, Δυτικής Ελλάδας και Ιονίων Νήσων, μεταξύ των οποίων και ο Ν. Μπακουλόπουλος. Σ’ αυτή τη σύσκεψη υποχρεώθηκαν οι υπηρεσιακοί παράγοντες από την Πελοπόννησο να στείλουν έγγραφο στην Τράπεζα Πειραιώς, για να της τονίσουν ότι το μαζικό ξεπάτωμα του καλαμιώνα της λίμνης της Στυμφαλίας δεν επιτρέπεται και ότι η διαχειριστική μελέτη της δεν μπορεί να γίνει δεκτή. Η νέα διαχειριστική μελέτη θα πρέπει να εγκριθεί από τον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου».
Δε θα γράφαμε ότι τερματίζεται η προσπάθεια της Τράπεζας Πειραιώς να μετατρέψει τη λίμνη της Στυμφαλίας σε αγρότοπο παραγωγής καλαμιών, αν είχαμε προσέξει ότι ο Ν. Μπακουλόπουλος , αλλά το έστειλε μόνο στη Γενική Διεύθυνση Δασών και Αγροτικών Υποθέσεων και το κοινοποίησε στη Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης και Προστασίας Δασών και Αγροπεριβάλλοντος (ΓΔΑΠΔΑ) και στη Διεύθυνση Δασών Κορίνθου, όπως μπορείτε να δείτε καθαρά στη φωτογραφία. Με άλλα λόγια, ο Μπακουλόπουλος έστειλε το έγγραφο μόνο στους υπηρεσιακούς παράγοντες που συμμετείχαν στη σύσκεψη στις 2 Ιούνη στα κεντρικά γραφεία της ΓΔΑΠΔΑ και στον εαυτό του! Δηλαδή σ’ εκείνους που γνώριζαν ήδη τι αποφασίστηκε στη σύσκεψη και όχι σ’ εκείνους που είχαν συγκεκριμένες βλέψεις στο φυσικό πλούτο της λίμνης και πρέπει να ενημερωθούν να ξεχάσουν αυτές τις βλέψεις.
Αυτό που εκ πρώτης όψεως φαίνεται σαν μια αλλοπρόσαλλη, χωρίς λογική κίνηση, είναι κατά τη γνώμη μας μια σκόπιμη κίνηση, για να δοθεί χρόνος στην Τράπεζα Πειραιώς και στον εκπρόσωπό της Δ. Δημόπουλο να συνεχίσουν τις πιέσεις για να μετατρέψουν τη λίμνη της Στυμφαλίας σε αγρότοπο παραγωγής βιομάζας για πέλετ.
Ο Ν. Μπακουλόπουλος πρέπει άμεσα να στείλει το έγγραφο αυτό στην Τράπεζα Πειραιώς και στον Δ. Δημόπουλο, για να καταλάβουν ότι μπήκε τέλος στην απόπειρά τους να μετατρέψουν τη λίμνη της Στυμφαλίας σε αγρότοπο. Και ο ασκών χρέη γενικού γραμματέα της Αποκεντρωμένης Διοίκησης οφείλει να διατάξει άμεσα ΕΔΕ σε βάρος του Ν. Μπακουλόπουλου και να στείλει το φάκελο στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Πάτρας για τη διερεύνηση των ποινικών ευθυνών του. Για να καταλάβει ο κύριος αυτός ότι δεν μπορεί να παίζει με τις αποφάσεις των υπηρεσιακών συσκέψεων, ούτε να θεωρεί τη δημόσια περιουσία προσωπικό του τσιφλίκι.
Για μας δε υπάρχει πλέον αμφιβολία ότι ο Ν. Μπακουλόπουλος έχει δικό του δίαυλο επικοινωνίας με τον Δ. Δημόπουλο και ότι τον ενημέρωσε για το έγγραφο που έφτιαξε και τη μεθόδευση ως προς την αποστολή του. Δηλαδή, να μην το στείλει στην Τράπεζα Πειραιώς, αφήνοντάς της ανοιχτό το πεδίο για τη συνέχιση των πιέσεων στον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου.
Δεν γνωρίζουμε εάν ο Δ. Δημόπουλος έχει βάλει σε εφαρμογή σχέδιο για την άσκηση πιέσεων στον προϊστάμενο της Διεύθυνσης Δασών Κορίνθου. Είδαμε όμως ολοσέλιδο άρθρο του στην πολυτελή έκδοση της Τράπεζας Πειραιώς «ΕΠΙ ΓΗΣ» (τεύχος Νο 07, Καλοκαίρι 2016), που μοιράζεται δωρεάν (και) στις δημόσιες υπηρεσίες. Στο άρθρο αυτό, που έχει τον παραπλανητικό τίτλο «LIFE-Stymfalia / Ζωντανεύοντας τη λίμνη Στυμφαλία – Το ευρωπαϊκό πρόγραμμα», ο Δ. Δημόπουλος συνεχίζει να υπερασπίζεται το σχέδιο της Τράπεζας Πειραιώς να μετατρέψει τη λίμνη της Στυμφαλίας σε αγρότοπο/μπίζνα.
Αδικα κουράζεται. Η λίμνη της Στυμφαλίας θα παραμείνει υδροβιότοπος. Το έγγραφο του Ν. Μπακουλόπουλου, που αυτός θα αναγκαστεί –θέλει, δε θέλει- να το στείλει στον εκπρόσωπο της Τράπεζας Πειραιώς, βάζει ταφόπλακα στα αντιπεριβαλλοντικά σχέδια.
Επί τη ευκαιρία, όμως, μιας και είδαμε αυτό το ιταμό άρθρο του Δ. Δημόπουλου στη φυλλάδα της Τράπεζας Πειραιώς, θα θέλαμε να κάνουμε ένα γενικότερο σχόλιο. Η ιταμότητα φαίνεται από την αρχή ακόμα, καθώς από τη μια μιλούν για μπίζνες και από την άλλη το συγκεκριμένο άρθρο φιλοξενείται σε μια στήλη με τη βινιέτα «Greening» (Πρασινίζοντας)! Εχουν, προφανώς, στο μυαλό τους την «πράσινη ανάπτυξη», που ως στρατηγική κατεύθυνση την πέρασαν στον Γιωργάκη Παπανδρέου.
Η λογική που πλασάρει ο «πράσινος» μάνατζερ της Τράπεζας Πειραιώς είναι η λογική του πλιάτσικου: αφού δεν υπάρχουν χρήματα για την προστασία του περιβάλλοντος, πρέπει να κάνουμε μπίζνες για να εξασφαλίσουμε κονδύλια για την προστασία του περιβάλλοντος. Στην περίπτωση της λίμνης της Στυμφαλίας αυτό μεταφράστηκε ως εξής: «αφού δεν μπορούμε να την προστατέψουμε ως υδροβιότοπο, ας την μετατρέψουμε σε αγρότοπο παραγωγής καλαμιών»!
Υπάρχει «πρόβλημα κατάληψης της λίμνης από καλάμι, ως αποτέλεσμα του ευτροφισμού και της έλλειψης σωστής διαχείρισης», γράφει ο Δημόπουλος. Ακόμα κι έτσι να είναι, όποιος ενδιαφέρεται πραγματικά για τη διατήρηση της λίμνης ως υδροβιότοπου δεν έχει παρά να απευθυνθεί στην αρμόδια υπηρεσία (της οποίας μάλιστα προΐσταται ένας δασολόγος που επί πολλά χρόνια έχει δώσει αγώνες για την προστασία της συγκεκριμένης λίμνης) και να της προσφέρει τη βοήθειά του. Ο Δημόπουλος και η Πειραιώς, όμως, δεν ενδιαφέρονται για τη λίμνη. Στόχος τους είναι «η δημιουργία επιχειρηματικού σχήματος που θα συνεισφέρει στη χρηματοδότηση των δράσεων προστασίας στο μέλλον»! Το έχει δεμένο κόμπο μάλιστα: «έχει ξεκινήσει η δημιουργία επιχειρηματικού σχήματος που της περιοχής και θα υποστηρίξει οικονομικά τη διαχείριση της λίμνης μετά τη λήξη του προγράμματος».
Ξέρετε σε τι συνίσταται η αειφορία; Οχι στην προστασία της λίμνης ως υδροβιότοπου με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συγκεκριμένες απαιτήσεις προστασίας της πανίδας και χλωρίδας του, αλλά στην εξασφάλιση της συνεχούς παραγωγής καλαμιών, που θα τα κόβουν εξασφαλίζοντας βιομάζα, φτηνή πρώτη ύλη για πέλετ. Για κάποιον που θέλει να προστατέψει το περιβάλλον ο καλαμιώνας είναι παράγων προστασίας στο διηνεκές ενός σημαντικού υδροβιότοπου. Για τους μανατζαραίους τύπου Δημόπουλου ο καλαμιώνας είναι παράγων εξασφάλισης μέγιστου κέρδους. Δε θέλει τον καλαμιώνα ως καταφύγιο της άγριας ζωής, αλλά τον θέλει ως λιβάδι που θα το κουρεύει περιοδικά για να κονομάει.
