Στο προηγούμενο φύλλο αναφερθήκαμε στην εγκύκλιο με την οποία ο υπουργός Γεωργίας Ε. Μπασιάκος δίνει οδηγίες για την εφαρμογή του δασοκτόνου νόμου που είχε ψηφίσει η προηγούμενη κυβέρνηση, σημειώνοντας πως η κυβέρνηση Καραμανλή όχι μόνο εφαρμόζει στο ακέραιο ένα νόμο που είχε καταγγείλει ως δασοκτόνο και τον είχε καταψηφίσει (στο σύνολο και στα βασικά του άρθρα), αλλά τον επεκτείνει, ερμηνεύοντας κατά το δοκούν διατάξεις που οδηγούν στην αποψίλωση εκατομμυρίων στρεμμάτων δασών και δασικών εκτάσεων, αλλά και βάζοντας στην προκρρούστεια κλίνη της αποψίλωσης και οικοπεδοποίησης δασικά «φιλέτα» που εποφθαλμιούν διάφοροι μεγαλόσχημοι. Παραθέτουμε στη συνέχεια μερικά παραδείγματα από την εγκύκλιο, που πάνε πέρα και από το δασοκτόνο νόμο.
Ο νόμος προβλέπει να εξακολουθήσουν να χαρακτηρίζονται ως δασικές εκτάσεις άλση έκτασης μικρότερης των 3 στρεμμάτων, στο βαθμό που έχουν αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση με γειτονικά δάση. Και ενώ οι όροι «αλληλεξάρτηση» και «αλληλεπίδραση» έχουν σαφές περιεχόμενο στην επιστήμη, σύμφωνα με την οποία η δασοβιοκοινότητα σαφώς υφίσταται και στις περιπτώσεις εκτάσεων που φέρουν δασική βλάστηση και απέχουν μεταξύ τους κάποια απόσταση, η οποία κρίνεται κατά περίπτωση, έρχεται ο Ε. Μπασιάκος και προβλέπει πως αλληλεξάρτηση και αλληλεπίδραση υφίσταται μόνο όταν εφάπτονται οι κόμες των δέντρων του μικρού άλσους με τη μεγαλύτερη δασική έκταση. Δηλαδή, αν ένα άλσος χωρίζεται από ένα δάσος με μια άδεντρη λωρίδα πλάτους 10 μέτρων, το άλσος μπορεί να αποχαρακτηριστεί και να οικοπεδοποιηθεί. Πρόκειται για φωτογραφική διάταξη, που βολεύει αρκετούς.
Είχε τη δυνατότητα η κυβέρνηση, ακόμα και αν δεν ήθελε να καταργήσει το δασοκτόνο νόμο, να βάλει ένα φρένο σε κάποιες από τις διατάξεις του με την εφαρμοστική εγκύκλιο. Για παράδειγμα, ο δασοκτόνος νόμος προβλέπει ότι η δασική νομοθεσία δεν προστατεύει αναδασωτέες και δασικού χαρακτήρα εκτάσεις, που αποδόθηκαν σε άλλες χρήσεις με πράξεις της Διοίκησης. Οι δασολόγοι επεσήμαναν στον Ε. Μπασιάκο πως αυτές οι πράξεις της Διοίκησης πρέπει να είναι σύννομες, δηλαδή να μην παραβιάζουν τη δασική νομοθεσία. Αντί να περιλάβει μια τέτοια ρητή διάταξη στην εγκύκλιό του, ο υπουργός επαναλαμβάνει την αφηρημένη διατύπωση του δασοκτόνου νόμου. Ετσι, αν έχουν εκδοθεί οικοδομικές άδειες παράνομα, κατά παράβαση της δασικής νομοθεσίας, αυτές πλέον νομιμοποιούνται, όπως και κάθε αυθαίρετη κατασκευή στο εσωτερικό δασών και δασικών εκτάσεων. Επιπλέον, το νοούμενο ως εν δυνάμει δασικό οικοσύστημα στη συγκεκριμένη περιοχή της εκχέρσωσης δεν θα υφίσταται πλέον. Και αυτή η ρύθμιση αφορά δασικά «φιλέτα», στα οποία έχουν οικοδομήσει, με παράνομες άδειες των Πολεοδομιών, ακόμα και με παράνομες άδειες Δασικών Υπηρεσιών, διάφοροι μεγαλόσχημοι. Μάλιστα, δασικοί υπάλληλοι που όρθωσαν το ανάστημά τους ενάντια σε τέτοιες παρανομίες, απειλούνται από τους μεγαλόσχημους με αγωγές, για να φοβηθούν και να υποχωρήσουν. Ο υπουργός, απόλυτα συνειδητά, έρχεται να νομιμοποιήσει την παρανομία.
Στη νομολογία έχει παγιωθεί, μέσα από αποφάσεις του ΣτΕ, ότι εκτάσεις που έχουν κηρυχθεί αναδασωτέες από τα Δασαρχεία, δεν μπορούν να αποχαρακτηριστούν. Και ενώ ο δασοκτόνος νόμος δεν έκανε καμιά αναφορά σ’ αυτές τις εκτάσεις, έρχεται ο Μπασιάκος με την εγκύκλιό του και λέει στους δασάρχες να επανεξετάσουν τις περί αναδάσωσης αποφάσεις τους υπό το πρίσμα του νέου νόμου! Δηλαδή, ουσιαστικά ζητά από τους δασάρχες να άρουν αποφάσεις για αναδάσωση περιοχών που είχαν παρθεί ακόμα και πριν ψηφιστεί ο δασοκτόνος νόμος. Τινάζεται στον αέρα όλη η νομολογία που έχει διαμορφωθεί και ανοίγει ο νόμος για τον αποχαρακτηρισμό και την οικοπεδοποίηση αναδασωτέων εκτάσεων.
Ο Ε. Μπασιάκος ορίζει, ακόμη, να υπάγονται στις μη δασικού χαρακτήρα εκτάσεις οι χορτολιβαδικές εκτάσεις που βρίσκονται στις άβατες πλαγιές βουνών, παρόλο που με πράξη του δασάρχη χαρακτηρίστηκαν ως δασικές. Ομως, ο χαρακτήρας μιας έκτασης που κρίθηκε με τελεσίδικη πράξη ως δασική δεν μπορεί να αναιρεθεί, όταν αυτό δεν προβλέπεται από διάταξη νόμου. Ουσιαστικά, δηλαδή, ο υπουργός παρανομεί.
Το ίδιο ισχύει και για τους αρχαιολογικούς χώρους, τους οποίους επίσης ο Μπασιάκος περιλαμβάνει στις μη δασικές εκτάσεις. Αυτό έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την παρ. 18 του άρθρου 1 του δασοκτόνου νόμου 3208/2003.
Υπάρχουν πολλά ακόμη σημεία αυτής της εγκυκλίου που δείχνουν ότι η σημερινή κυβέρνηση όχι μόνο δεν προσπαθεί να άρει τις κραυγαλέες έστω ρυθμίσεις του δασοκτόνου νόμου, αλλά πάει και πέρα απ’ αυτές, κάνοντας τα χατήρια των διάφορων μεγαλόσχημων που έχουν οικοπεδοποιήσει ή επιδιώκουν να οικοπεδοποιήσουν δάση και δασικές εκτάσεις. Οι δασολόγοι, που χρόνια τώρα αντιστέκονται, βρίσκονται με την πλάτη στον τοίχο και θα χρειαστεί να δώσουν σκληρό αγώνα για να περισώσουν ό,τι μπορεί να περι σωθεί.
