Μετά τους καθηγητές Μαθηματικών των ΑΕΙ, που έδωσαν ένα ηχηρό χαστούκι στον Πιερρακάκη και τα σχέδια για διαγραφή των λεγόμενων «αιώνιων φοιτητών» από το καλοκαίρι του 2025 και μετά, τη σκυτάλη πήρε και η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών.
Με το χρόνο θα πυκνώσουν οι «σφαλιάρες» ενάντια σ’ αυτό το αντιδραστικό, κατασταλτικό μέτρο, που στόχο έχει την επιβολή «σιωπής των αμνών» από τους «ενοχλητικούς» φοιτητές που δεν κοιτάζουν αποκλειστικά τα μαθήματά τους, αλλά έχουν και ενδιαφέροντα πολιτικά και συνδικαλιστικά, συμπεριφορές που δεν ταιριάζουν στο επιχειρηματικό πανεπιστήμιο, που προωθείται μετά μανίας.
Οι «αιώνιοι φοιτητές», όπως αποκαλούνται απαξιωτικά, δεν επιβαρύνουν σε τίποτε τα πανεπιστημιακά ιδρύματα. Ο αριθμός τους δεν μετρά στο ύψος της χρηματοδότησης του ιδρύματος και δεν έχουν απολύτως κανένα δικαίωμα στη φοιτητική μέριμνα (σίτιση-στέγαση) και στα συγγράμματα, στις δαπάνες δηλαδή του πανεπιστήμιου. Τα παιδιά αυτά και οι οικογένειές τους μάτωσαν κυριολεκτικά, υπερπηδώντας χίλια δυο εμπόδια (ταξικούς εκπαιδευτικούς φραγμούς, οικονομικές δυνατότητες) για να μπουν στο πανεπιστήμιο. Και δεν έχει κανένα δικαίωμα ο κάθε αυτοκρατορίσκος υπουργός, που κάνει βρομερή προπαγάνδα περί δήθεν τεμπελιάς και αδιαφορίας, να τους αρνηθεί το δικαίωμα να ολοκληρώσουν τις σπουδές τους.
Η Συσπείρωση Πανεπιστημιακών σημειώνει πως αν εφαρμοστεί αυτό το αντιδραστικό μέτρο, που προβλέπει ο νόμος Κεραμέως και υπερασπίζεται ο Πιερρακάκης, «το 48% των πανελλαδικά εγγεγραμμένων φοιτητών/τριών κινδυνεύει να διαγραφεί. Πάνω από 61.000 φοιτητές/ήτριες στα τρία Πανεπιστήμια της Θεσσαλονίκης απειλούνται με διαγραφή ενώ η μη εφαρμογή του Νόμου συνιστά πειθαρχικό παράπτωμα και συνεπάγεται τιμωρητική μείωση της ήδη πενιχρής τακτικής δημόσιας χρηματοδότησης των Πανεπιστημίων».
Σημειώνει επίσης ότι «η συζήτηση για διαγραφές φοιτητών/τριών είναι άκαιρη, άδικη και αποπροσανατολιστική, στο βαθμό που δεν επιλύει κανένα από τα συσσωρευμένα προβλήματα των Πανεπιστημίων: υποχρηματοδότηση, υποστελέχωση, συντήρηση υποδομών, ανανέωση εξοπλισμού, ελλείψεις φοιτητικής στέγης και μέριμνας. Όσοι/ες καθυστερούν στις σπουδές τους δεν επιβαρύνουν την οικονομική και εκπαιδευτική λειτουργία των Πανεπιστημίων, καθώς όπως είναι γνωστό, εξαιρούνται από τα δικαιώματα σε δωρεάν συγγράμματα, στέγαση, σίτιση και έκδοση φοιτητικής ταυτότητας για τις δημόσιες συγκοινωνίες ούτε βεβαίως δεσμεύουν τη θέση κάποιου/ας υποψήφιου/ας».
Και ότι «Η καθυστέρηση αποφοίτησης πολλών φοιτητών/τριών οφείλεται στο ότι εργάζονται ή στο ότι αδυνατούν να πληρώσουν ενοίκιο στην πόλη φοίτησής τους λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Η δραματική αύξηση των φοιτητών/τριών που καθυστερούν τη λήψη του πτυχίου τους, από 180.000 το 2015 σε 330.000 το 2024, καταδεικνύει εύγλωττα τις επιπτώσεις της γιγάντωσης των κοινωνικών ανισοτήτων».
