Να εμπλέξει ό,τι κινείται στο χώρο της εκπαίδευσης στην παγίδα της «διαβούλευσης», ώστε να καλλιερ- γούνται αυταπάτες ότι μπορούν να δοθούν λύσεις προς το συμφέρον του δημόσιου σχολείου και των εκπαιδευτικών, να αδυνατίζει το μέτωπο αυτών που σήμερα βρίσκονται κυρίως στην πρώτη γραμμή των πυρών της αντιδραστικής αντιεκπαιδευτικής πολιτικής (ωρομίσθιοι, αναπληρωτές, νηπιαγωγεία), να τσουλάει ο καιρός προς όφελος της κυβέρνησης και τελικά να περνούν οι αποφάσεις της, επιχειρεί η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Πρόθυμους συνεργάτες βρίσκει σ’ αυτό το αλισβερίσι του στημένου διαλόγου τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία των εκπαιδευτικών ομοσπονδιών, με πρωταγωνιστές τους πασόκους της ΔΟΕ, που λειτουργούν λίγο-πολύ ως γραφείο Τύπου της Αννας Διαμαντοπούλου, αναπαράγοντας, χωρίς σχόλια, τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας και τα ξετσίπωτα ψέματά της, όταν οι θέσεις και προθέσεις της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας είναι ήδη ορατές τοις πάσι και όταν ήδη στο δρόμο άρχισαν να βγαίνουν οι παρίες της εκπαίδευσης (αναπληρωτές-ωρομίσθιοι), θορυβημένοι από τις ανακοινώσεις περί του νέου τρόπου προσλήψεων. Για τα μάτια η ΟΛΜΕ (έχει επικεφαλής Δακίτη πρόεδρο, ο οποίος για λόγους αντιπολιτευτικής δημαγωγίας έχει νόημα να αντιδρά σ’ έναν ελεγχόμενο βαθμό) κήρυξε μόλις μια τρίωρη στάση εργασίας, ενώ η ΔΟΕ περί άλλα τυρβάζει, βγάζοντας καταγγελίες εναντίον των εκπαιδευτικών που αγωνίζονται να αναδείξουν τα μεγάλα προβλήματα και να κινητοποιήσουν για τη λύση τους τη βάση των εκπαιδευτικών, επειδή είναι έξω απ’ το μαντρί στο οποίο επιθυμεί η ίδια να την εγκλωβίσει.
Πονηρή η Διαμαντοπούλου δεν αποκαλύπτει όλα τα χαρτιά της, βάζοντας μόνο το γενικό πλαίσιο και αφήνοντας για τη «διαβούλευση» τα κρίσιμα σημεία. Ομως, ακόμα και από αυτό το γενικό πλαίσιο έχει γίνει καθαρό ότι το υπουργείο Παιδείας ετοιμάζει νέα μεγάλη επίθεση, αρχής γενομένης από τον «εργασιακό βίο» των εκπαιδευτικών. Τα προμηνύματά της, μας τα φέρνουν ξεκάθαρα οι συνεχείς δηλώσεις για «υπερπληθώρα» εκπαιδευτικών, οι αναφορές στις σχετικές «έρευνες» του ΟΟΣΑ, οι ανακοινώσεις για το νέο τρόπο προσλήψεων, η απόφαση να προχωρήσει η αξιολόγηση-συμμόρφωση των εκπαιδευτικών, αλλά και όλα τα συμπαρομαρτούντα, όπως η απάτη του 1 δισ. ευρώ για την Παιδεία στον προϋπολογισμό, τα τερτίπια που επιχειρούν να καμουφλάρουν τη νομιμοποίηση των κολεγίων και την ενσωμάτωση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας και η συναίνεση για ένα λύκειο περισσότερο αυταρχικό και σκληρό και ένα σύστημα πρόσβασης σε ΑΕΙ-ΤΕΙ περισσότερο εξετασιοκεντρικό.
Εξειδικεύοντας τις άμεσες προτεραιότητές της, η ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, ξεκαθάρισε πως:
♦ Ολες οι προσλήψεις στην εκπαίδευση θα γίνονται μέσω ΑΣΕΠ. Προϋπόθεση προσμέτρησης της προϋπηρεσίας θα είναι η επιτυχία στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ. Οι υφιστάμενοι πίνακες διοριστέων με την προϋπηρεσία θα πάψουν να
ανατροφοδοτού-νται μετά τον Ιούλιο του 2010. Θα υπάρξει μεταβατική περίοδος κατά την οποία θα εξακολουθήσουν να ισχύουν οι υφιστάμενοι πίνακες διοριστέων με την αντίστοιχη προϋπηρεσία.
Το υπουργείο αρνείται να πει πόση θα είναι αυτή η περίφημη μεταβατική περίοδος και καλεί τους εκπαιδευτικούς να μπουν στη «διαβούλευση» για να αποφασίσουν ποιους από τους συναδέλφους τους θα καρατομήσουν. Σημειώνουμε πως πάνω από 45.000 εκπαιδευτικοί σταλίζουν στους πίνακες προϋπηρεσίας, που τη μάζεψαν ώρα-ώρα με πολύ κόπο, αίμα και κόστος οικονομικό γυρνώντας ανά την Ελλάδα. Στο τραπέζι των συζητήσεων που ήδη έγιναν έπεσε και η ιδέα της «συνέντευξης», ώστε να κρίνονται οι «κατάλληλοι» για την εκπαιδευτική πράξη. Το «όποιος έχει μπάρμπα στην Κορώνη», που εξακόντισε η Διαμαντοπούλου για να λοιδορίσει τους εκπαιδευτικούς, επιστρέφεται στην ίδια. Το υπουργείο μας έχει καταστήσει απόλυτα σαφές πώς επιθυμεί να είναι ο «κατάλληλος» εκπαιδευτικός: οσφυοκάμπτης και θιασώτης των επιλογών της κυβέρνησης, του υπουργείου Παιδείας, του συστήματος. Το υπουργείο διεμήνυσε πως ούτε σκέψη δεν υπάρχει για διορισμούς με βάση την ημερομηνία λήψης του πτυχίου (η κατάργηση της επετηρίδας από τον Αρσένη θεωρείται θέσφατο για το σύστημα), που έτσι κι αλλιώς δεν προβλήθηκε ούτε απαιτήθηκε από τη συνδικαλιστική γραφειοκρατία.
♦ Οι προσλήψεις θα γίνονται από το υπουργείο Παιδείας με σαφή προσδιορισμό του τόπου διορισμού. Η πρόσληψη δηλαδή θα γίνεται σε επίπεδο αρμόδιας διεύθυνσης ή περιοχής αυτής ή σχολείου.
Η παραπάνω αναφορά, εκτός του ότι σηματοδοτεί τον αυστηρότατο περιορισμό των προσλήψεων στις απολύτως αναγκαίες, ώστε τα σχολεία στοιχειωδώς να λειτουργούν, παραπέμπει και στο στόχο της «αποκέντρωσης», όπου σχολεία και εκπαιδευτικοί γίνονται έρμαια στα χέρια δημάρχων και νομαρχών.
♦ Οι ωρομίσθιοι θα εξακολουθήσουν σε «ειδικές περιπτώσεις» να στελεχώνουν και τα πιλοτικά ολοήμερα σχολεία (τα αναμορφωμένα ντε, με τα νέα αναλυτικά προγράμματα και τους επιμορφωμένους εκπαιδευτικούς). Η προεκλογική δέσμευση πήγε στο άψε σβήσε περίπατο για να μη μας αφήσει καμιά αμφιβολία η Αννούλα για το πώς εννοεί το «πρώτα ο μαθητής». Αυτοί, λοιπόν, οι εργαζόμενοι υπό καθεστώς γαλέρας εκπαιδευτικοί, θα βρουν το παιδαγωγικό νήμα να επικοινωνήσουν με το μαθητή, γυρνώντας 2, 3 και περισσότερα σχολεία την εβδομάδα, για να αμειφθούν πλουσιοπάροχα με 10 ευρώ μικτά την ώρα για 12 ώρες το ανώτατο την εβδομάδα! Οι «ειδικές περιπτώσεις» που επικαλείται το υπουργείο αποκτούν περιεχόμενο, αν θυμηθούμε τις προγραμματικές δηλώσεις της Διαμαντοπούλου για στελέχωση των ολοήμερων με μόνιμους εκπαιδευτικούς «στα βασικά μαθήματα».
♦ Θα ενεργοποιηθεί ο θεσμός του «δόκιμου εκπαιδευτικού».
Η «λογοδοσία» και η «διασφάλιση της ποιότητας» ντύνουν την αξιολόγηση και κατηγοριοποίηση του εκπαιδευτικού. Το σενάριο για άρση της μονιμότητας δεν είναι επιστημονικής φαντασίας.
♦ Η μονοετής υποχρεωτικότητα για το νηπιαγωγείο είναι ουσιαστικά ανεφάρμοστη. Και φέτος δεν θα πραγματοποιηθεί καμιά αλλαγή, ώστε να μην αναστατωθούν τα παιδιά και οι οικογένειές τους. Ανακαλείται η εγκύκλιος της 2/10/2009, με την οποία δεν προβλέπεται η έκδοση βεβαίωσης παρακολούθησης του νηπιαγωγείου για την εγγραφή στην Α΄ Δημοτικού. Για τη φετινή χρονιά θα ζητηθούν οι βεβαιώσεις απλά για να γίνει καταγραφή ποια παιδιά έχουν και ποια δεν έχουν. Ολα τα παιδιά, όμως, θα εγγραφούν στην Α΄ Τάξη του δημοτικού. Από την επόμενη χρονιά 2010-2011 η βεβαίωση θα είναι υποχρεωτική. Η διετής υποχρεωτική προσχολική αγωγή δεν θα θεσμοθετηθεί σε καμιά περίπτωση, χωρίς να έχουν ολοκληρωθεί οι αναγκαίες υποδομές.
Είναι φανερό ότι η Διαμαντοπούλου συνεχίζει την πολιτική της ΝΔ. Το σλόγκαν της μη διατάραξης του οικογενειακού προγραμματισμού έχει παλιώσει πια, έχει πιάσει την τριετία και το πρωτολάνσαρε η ΝΔ για να απογυμνώσει το νόμο, που η ίδια θέσπισε. Τα τερτίπια με τη μη έκδοση βεβαίωσης παρακολούθησης που έφυγε για να μείνει (τουλάχιστον για φέτος), δεν είναι τίποτε άλλο παρά στάχτη στα μάτια εκπαιδευτικών και γονιών. Το υπουργείο δεν είναι διατεθειμένο να κάνει πολλά πράγματα με τις υποδομές σε νέα νηπιαγωγεία (δεν είναι τυχαία η επίκληση του μίζερου προγραμματισμού του ΟΣΚ, της σοβαρής οικονομικής κατάστασης, κ.λπ.), γι’ αυτό και «αγοράζει» χρόνο, ώστε νηπιαγωγοί και γονείς να κάτσουν στ’ αυγά τους και να μη διεκδι- κούν, με τη βοήθεια και της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας.
♦ Το ωράριο των νηπιαγωγών θα συζητηθεί στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης, ώστε να βρεθεί «λύση που να ικανοποιεί και τις δυο πλευρές». Για την τρέχουσα σχολική χρονιά παραμένει η πρωινή ζώνη 7-8 για να μην αναστατωθούν οι γονείς.
Η «λύση που θα συμφέρει και τις δυο πλευρές», ασφαλώς και δεν είναι προς το συμφέρον των νηπιαγωγών, που διεκδικούν θεσμοθετημένο ωράριο καταρχάς στο πλαίσιο του ισχύοντος σε όλη την πρωτοβάθμια, ως άμεσο μέτρο άμυνας και στη συνέχεια εξίσωση όλων με το ωράριο των εκπαιδευτικών της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η «πρόσκαιρη» και πάλι διατήρηση της πρωινής ζώνης 7-8, με την επίκληση της «αναστάτωσης» των γονιών είναι το τυρί της διαιώνισής της στο διηνεκές. Αποτελεί διακηρυγμένη θέση του ΠΑΣΟΚ ότι το νηπιαγωγείο επιτελεί και κοινωνικό ρόλο (η ενίσχυση του κοινωνικού χαρακτήρα ήταν και θέση της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας της ΔΟΕ στο πρόσφατο συνέδριο, ενώ οι σκόπιμες ταυτίσεις με το ρόλο των παιδικών σταθμών είναι επαναλαμβανόμενη τακτική από πολλές πλευρές) και επομένως πρέπει να καλύπτει τις ανάγκες των εργαζόμενων γονιών, δηλαδή των απασχολήσιμων δούλων, των οποίων οι εργασιακές σχέσεις είναι λάστιχο. Αλλωστε, μόλις πρόσφατα στις προγραμματικές δηλώσεις, η Διαμαντοπούλου, τόνισε πως η προσχολική εκπαίδευση θα είναι για «όλα τα παιδιά άνω των 3 ετών»!
Από τα παραπάνω γίνεται φανερό πως οι εκπαιδευτικοί δεν έχουν άλλο δρόμο από το δρόμο του αποφασιστικού, μαζικού, παρατεταμένου, δυναμικού αγώνα και πως δεν έχουν καμιά θέση στα παζάρια και στις «διαβουλεύσεις» του υπουργείου Παιδείας. Σ’ αυτό το δρόμο μόνο τρικλοποδιές θα τους βάζει η συνδικαλιστική γραφειοκρατία, γι’ αυτό και η ρήξη με αυτήν αποτελεί αποφασιστική προϋπόθεση νίκης.
Γιούλα Γκεσούλη
