Μαύρη χρονιά για την εκπαίδευση ήταν το 2013. Αρμαγεδώνας κυριολεκτικά τη σάρωσε. Δεν έμεινε κομμάτι της που να μη χτυπήθηκε άγρια. Δικαιώματα σαρώθηκαν, αγριανθρωπικοί νόμοι, που λογίζουν τη μόρφωση για εμπόρευμα και μετρούν την εκπαίδευση με τη μεζούρα της «ανταποδοτικότητας» πήραν σάρκα και οστά, οι πύλες για την ιδιωτικοποίηση σημαντικών πλευρών της λειτουργίας της άνοιξαν διάπλατα, τα όνειρα της νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή εκπαίδευση μπήκαν στο μύλο και αλέθονται, ενώ γνώρισε πιένες το όργιο τρομοκρατίας και καταστολής. Μέσα σε τούτη την πυκνή ομίχλη, τώρα που ξεψυχάει βαριά λαβωμένο από την κρίση το 2013, το φως που σκορπάει η φωτιά της μεγάλης απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, που αντέχει, παραμερίζοντας θεούς και δαίμονες που πέσαν πάνω της να την ξεσκίσουν, μας γεμίζει ελπίδα.
Ασφαλώς, την «τιμητική» της στη σαρωτική επίθεση τούτη τη χρονιά είχε η τριτοβάθμια εκπαίδευση.
Που καταρχήν συρρικνώθηκε με το κακόφημο σχέδιο «Αθηνά», ώστε να επιτευχθούν η δραστικότατη περικοπή των δαπανών, το τσάκισμα της ιστορικά διαμορφωμένης τάσης της ελληνικής εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακές σπουδές και η δημιουργία περαιτέρω προϋποθέσεων για την εμπορευματοποίηση του δημόσιου Πανεπιστήμιου και την απόλυτη υποταγή του στην αγορά. Πανεπιστήμια εξαφανίστηκαν από τον ακαδημαϊκό χάρτη και μια εκατοντάδα περίπου Τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ (με το βαρύ φόρο αίματος να πληρώνουν τα ΤΕΙ) εξαϋλώθηκαν.
Η πολιτική συρρίκνωσης και ιδιωτικοποίησης της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, που ξεκίνησε με τους νόμους Διαμαντοπούλου-Αρβανιτόπουλου, έμπηξε βαθιά το μαχαίρι και στις ζωές των εργαζόμενων. 1349 διοικητικοί υπάλληλοι οδηγούνται στη διαθεσιμότητα και τα ιδρύματα αδυνατούν στην κυριολεξία να λειτουργήσουν, ενώ ακολουθεί και η «αξιολόγηση των δομών» και η δεύτερη φάση του σχεδίου «Αθηνά».
Απανωτά τα χτυπήματα και στη δευτεροβάθμια και πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Από πού να ξεκινήσει και πού να σταματήσει κανείς.
Εκατοντάδες τα κενά ακόμη και στο τέλος της σχολικής χρονιάς, χιλιάδες οι «χαμένες» διδακτικές ώρες, μηδενικοί οι διορισμοί εκπαιδευτικών, με το σταγονόμετρο οι προσλήψεις αναπληρωτών (μόνο 2.000, ενώ πέρυσι ήταν 12.000), μπάχαλο πλέον οι εργασιακές σχέσεις, ανύπαρκτες οι δαπάνες για τις λειτουργικές ανάγκες των σχολείων. Στην κορωνίδα η φίμωση, πειθάρχηση και κατατρομοκράτηση των εκπαιδευτικών: Με το ΠΔ για την αξιολόγηση πλέον στην ημερήσια διάταξη, που θα δημιουργήσει τους όρους για τη μισθολογική και βαθμολογική καθήλωσή τους, αλλά και την απόλυσή τους. Οι διευθυντές εκπαίδευσης, με τις ευλογίες του υπουργείου Παιδείας αλωνίζουν, φτιάχνοντας λίστες «υπεράριθμων» και «πλεοναζόντων». Κανείς δεν αισθάνεται ασφαλής και με τι καρδιά και κουράγιο να μπει στην τάξη να διδάξει; Σαρωτικό και το τσουνάμι των συγχωνεύσεων-καταργήσεων σχολικών μονάδων και τμημάτων, ενώ νομοθετήθηκε πια και η αύξηση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα, υποβαθμίζοντας παραπέρα την εκπαιδευτική διαδικασία. Οι εκπαιδευτικοί γίνονται «λάστιχο». Μπορούν, με μισθούς πείνας, να εξακτινώνονται υποχρεωτικά σε όλη τη χώρα, ενώ και το θεσμοθετημένο διδακτικό ωράριό τους αυξάνεται κατά δυο ώρες (στη δευτεροβάθμια), προκειμένου να μειωθούν οι δαπάνες για νέες προσλήψεις.
Η Τεχνικοεπαγγελματική Εκπαίδευση, διαχρονικό για το σύστημα «καθρεφτάκι για τους ιθαγενείς», για να παραπλανά δηλαδή τα όνειρα των παιδιών των φτωχών λαϊκών στρωμάτων, χάνει σ’ ένα βράδυ 46 ειδικότητες, προκαλώντας τον αιφνίδιο θάνατο 2.500 εκπαιδευτικών, που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα και στέλνοντας στην αγκαλιά των ιδιωτών εμπόρων της γνώσης 26.000 μαθητές.
Η κυβέρνηση πραγματοποιεί ένας στρατηγικής σημασίας για το αστικό σύστημα σχέδιο, που αποβλέπει στο τσάκισμα της τάσης της νεολαίας της εργαζόμενης κοινωνίας για πανεπιστημιακή μόρφωση. Ψηφίζει το νόμο για το «νέο Λύκειο», καθιερώνοντας έναν εξεταστικό μαραθώνιο, υψώνοντας ανυπέρβλητους ταξικούς φραγμούς, ιδιαίτερα για τα παιδιά της εργατικής τάξης.
Η τρομοκρατία και η καταστολή είχε χίλια μύρια πρόσωπα και διαβαθμίσεις: Η καταπάτηση του πανεπιστημιακού ασύλου από τα ΜΑΤ έγινε πλέον ψωμοτύρι, οι αστυνομικές διώξεις ενάντια σε μαθητές, φοιτητές, εργαζόμενους στην εκπαίδευση πολλαπλασιάστηκαν, οι εκπαιδευτικοί περνούν πειθαρχικό για ψύλλου πήδημα με την ύπουλη κατηγορία «της ανάρμοστης συμπεριφοράς εντός και εκτός υπηρεσίας» και μπαίνουν σε αργία και η επιστράτευση επιβάλλεται ακόμη και στην υπόνοια απεργίας (χαρακτηριστική περίπτωση η απεργία των καθηγητών μέσα στις εξετάσεις, όπου τα φύλλα πορείας επιδόθηκαν πριν ακόμα οι γενικές συνελεύσεις αποφασίσουν την απεργία).
Απέναντι σε όλον τούτο τον Αρμαγεδώνα, αγωνιστικά σκιρτήματα υπήρξαν. Πλην, όμως, αδύναμα, που δεν μπόρεσαν να αποτινάξουν τα βαρίδια του ηττημένου εργατικού κινήματος και να ξεφύγουν από τα πλοκάμια της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας. Μοναδική εξαίρεση η απεργία των διοικητικών υπαλλήλων του ΕΚΠΑ, που έτσι όπως εξελίχθηκε δημιούργησε ρωγμές, άνοιξε δρόμους και ανέδειξε όσο κανένας άλλος αγώνας των τελευταίων χρόνων την απαίτηση για την πολιτική και ταξική ανασυγκρότηση της τάξης.
