Η κατάσταση που επικρατεί τις τελευταίες δύο εβδομάδες στο Πολυτεχνείο είναι η καλύτερη απάντηση σε όλους αυτούς που τόσο καιρό δεν έχαναν ευκαιρία να ρίξουν λάσπη στην απεργία των εργαζομένων. Είναι η καλύτερη απάντηση και στην ίδια τη διαθεσιμότητα και στους εκ δεξιών και αριστερών θιασώτες της. Οπως αποδεικνύει η καθημερινότητα στο ίδρυμα, η διαθεσιμότητα είναι αυτή που εμποδίζει τελικά τη λειτουργία του και όχι οι «ισχνές μειοψηφίες» που σύμφωνα με τον Αρβανιτόπουλο το κρατούσαν μέχρι πρότινος κλειστό. Αυτοί που θρηνούν υποκριτικά για το «εξάμηνο που χάνεται» στο ΕΚΠΑ δεν λένε κουβέντα για το ατελείωτο χάλι που επικρατεί στο ΕΜΠ, όπου «το εξάμηνο δεν χάθηκε».
Η διοίκηση του ιδρύματος προσπαθεί εδώ και δύο εβδομάδες να κάνει το Πολυτεχνείο να λειτουργήσει με ό,τι μέσα και όσους εργαζόμενους έχουν απομείνει. Με όσους δηλαδή δε βρίσκονται στους πίνακες της διαθεσιμότητας και με κάποιους λίγους απ’ τους διαθέσιμους που είτε αφελώς περιμένουν κάτι απ΄ τη συμφωνία με τον Αρβανιτόπουλο είτε ακολουθούν πιστά τη γραμμή του Περισσού και πάνε ελαφρά τη καρδία για δουλειά.
Φαίνεται, όμως, πως παρά τις προθέσεις της δεν τα καταφέρνει καθόλου καλά, αφού οι εργαζόμενοι δεν αρκούν. Ολα αυτά έχουν δημιουργήσει μια κατάσταση απέραντου μπάχαλου που μόνο πανεπιστήμιο δε θυμίζει.
Αν κάνει κάποιος μία βόλτα στις σχολές του ΕΜΠ δε θα δυσκολευτεί καθόλου να διαπιστώσει αυτό που περιγράφουμε. Στη Σχολή Αγρονόμων και Τοπογράφων Μηχανικών, για παράδειγμα, που 22 απ’ τους 30 διοικητικούς υπαλλήλους τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, πολλά εργαστήρια δε γίνονται και δεν είναι σίγουρο αν και πότε θα μπορέσουν να γίνουν. Ακόμα και τα εργαστήρια που από άποψη διδακτικού προσωπικού είναι πλήρη δεν μπορούν να λειτουργήσουν, γιατί οι υπεύθυνοι για τη χρήση και τη συντήρηση των οργάνων και των μηχανημάτων λείπουν.
Στη σχολή Χημικών Μηχανικών η γραμματεία άνοιξε αποκλειστικά για εγγραφές πρωτοετών, αφού καθημερινά δε λειτουργεί. Στις εγγραφές υπήρχαν τέσσερις εργαζόμενοι που έλεγαν χαρακτηριστικά ότι είναι το τελευταίο πράγμα που κάνουν στο ΕΜΠ και αυτό χαριστικά! Με τους ίδιους ή και χειρότερους όρους, γίνονται οι εγγραφές και στις υπόλοιπες σχολές. Σε σχολές που υπήρχε ένας και μοναδικός εργαζόμενος για να τις κάνει, η διαδικασία κράτησε όλη την εβδομάδα. Για θέρμανση και καθαριότητα φυσικά ούτε λόγος, αφού οι αρμόδιοι εργαζόμενοι είναι σε διαθεσιμότητα. Πολλές φορές, μάλιστα, αναλαμβάνουν οι ίδιοι οι φοιτητές να ανοίξουν τη θέρμανση, όπου αυτό είναι εφικτό. Η κατάσταση αυτή είναι ίδια σε όλο το Πολυτεχνείο.
Εχουμε λοιπόν ένα από τα μεγαλύτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της χώρας διαλυμένο. Ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί το Πολυτεχνείο τις τελευταίες εβδομάδες φέρνει στο μυαλό την εικόνα ενός τεράστιου μπάχαλου. Μια σειρά από διοικητικές λειτουργίες δεν γίνονται, λόγω έλλειψης προσωπικού, η εκπαιδευτική διαδικασία είναι κουτσουρεμένη, οι συνθήκες δουλειάς και φοίτησης είναι άθλιες. Ας δουν ο Αρβανιτόπουλος και το συνάφι του την κατάσταση του Πολυτεχνείου και αν αυτό είναι που επεδίωκαν για τα ελληνικά Πανεπιστήμια, ας το χαίρονται γιατί το πέτυχαν πολύ καλά. Ας το δουν και οι ρεβιζιονιστές του Περισσού, που τα έδωσαν όλα για να σπάσει η απεργία και να λειτουργεί το Πολυτεχνείο υπ’ αυτές τις συνθήκες. Ας το δουν, τέλος, ως παράδειγμα προς αποφυγή οι απεργοί του ΕΚΠΑ. Γιατί είναι σίγουρο ότι έτσι θα καταντήσει και το ΕΚΠΑ, αν σταματήσουν την απεργία.
Ενας φοιτητής του ΕΜΠ
