Ακόμα και στις μεγάλες αστικές εφημερίδες πέρασε το θέμα της αναστήλωσης ενός ιστορικού σχολείου στο χωριό Κάτω Αμπελόκηποι Μεσσηνίας. Κάθε χωριό είχε ένα σχολείο, πολλά απ' αυτά τα σχολεία ρήμαξαν με την πάροδο του χρόνου, επομένως η ιστορικότητα του συγκεκριμένου σχολείου δε συνδέεται με τη λειτουργία του ως σχολείου. Συνδέεται με τη μετατροπή του σε κέντρο του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Δυτικής Μεσσηνίας στα χρόνια της Αντίστασης. Κι έγινε κέντρο, γιατί πριν τον πόλεμο, στα χρόνια της μαύρης μεταξικής δικτατορίας, στο συγκεκριμένο σχολείο είχε λάμψει η μορφή ενός Δασκάλου (απ' αυτούς που με το σπαθί τους κέρδισαν το κεφαλαίο δέλτα).
Πρόσφυγας από τη Μικρασία, εγκατεστημένος στην Κοκκινιά μετά τον ξεριζωμό του 1922, γνήσιος μαθητής του μεγάλου Δημήτρη Γληνού, ο δάσκαλος Κώστας Γέμελος διορίστηκε το 1937 στο συγκεκριμένο σχολείο, στα Κάτω Μηνάγια όπως ονομαζόταν τότε το χωριό, που πριν από δύο χρόνια είχαν καταφέρει να φτιάξουν οι κάτοικοι του χωριού με άφθονη προσωπική εργασία. «Κοσμοπολίτη» τον αναφέρουν τα σημερινά δημοσιεύματα, όμως η πορεία του άλλα δείχνει. Ο δάσκαλος Γέμελος δεν έφερε «κοσμοπολίτικο» αέρα στο μεσσηνιακό χωριό, αλλά τον αέρα της προοδευτικής παιδείας για την οποία είχαν ήδη δοθεί και συνεχίζονταν να δίνονται μάχες, με πρωταγωνιστές τεράστιες προσωπικότητες, όπως ο Γληνός, η Ιμβριώτη και άλλοι. Μ' αυτές τις αρχές ως οδηγό, κατάφερε να κάνει πρότυπο ένα μικρό σχολείο σε μια εσχατιά της χώρας. Εισήγαγε πρωτοπόρους τρόπους διδασκαλίας, όπως ήταν οι «εωθινοί περίπατοι» και οι εκπαιδευτικές εκδρομές σε αρχαιολογικούς και ιστορικούς χώρους της περιοχής. Αρχισε να οργανώνει θεατρικές παραστάσεις, μουσικές εκδηλώσεις (με γραμμόφωνο που έφερε ο ίδιος), μαθήματα φωτογραφίας. Μέχρι και έκδοση των καλύτερων εκθέσεων σε βιβλιαράκι με τίτλο «Μικρά Διαμάντια», οργάνωσε. Το βιβλιαράκι μοιραζόταν και στα υπόλοιπα σχολεία της περιοχής.
Η κήρυξη του πολέμου οδήγησε στο κλείσιμο του σχολείου. Ο δάσκαλος επιστρατεύτηκε και πολέμησε στο αλβανικό μέτωπο. Οταν επέστρεψε στο σχολείο του και μετά την κατάρρευση του μετώπου οι διαδικασίες για τη συγκρότηση του ΕΑΜ βρίσκονταν σε πλήρη ανάπτυξη. Ο δάσκαλος Γέμελος βούτηξε με όλο του το «είναι» στον αγώνα. Το σχολείο έγινε αρχηγείο της Επιτροπής Πυλίας του ΕΑΜ κι ο δάσκαλος μέλος της επαρχιακής επιτροπής του ΕΑΜ. Το καθημερινό του μάθημα περιλάμβανε πλέον ενημέρωση των μαθητών για την πορεία του αντιφασιστικού αγώνα σε όλα τα μέτωπα. Ο δάσκαλος δείχνει στο χάρτη τα σημεία του πολέμου και παράλληλα τους διδάσκει τις ιδέες της απελευθέρωσης, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά ολόκληρης της ανθρωπότητας.
Το σχολείο γίνεται κέντρο του ΕΑΜ της περιοχής, χώρος φιλοξενίας καταδιωκόμενων αγωνιστών, έδρα του πρώτου αποσπάσματος του ΕΛΑΣ, χώρος όπου γίνονται οι πιο σημαντικές συνεδριάσεις των οργανώσεων της Αντίστασης. Οι κατακτητές το ξέρουν, γι' αυτό και το βομβαρδίζουν με όλμους.
Η πορεία του Κώστα Γέμελου, αυτής της φωτεινής μορφής της Παιδείας, του Πολιτισμού και της Αντίστασης, δε διέφερε απ' αυτή των άλλων αγωνιστών: σύλληψη ως «επικινδύνου κομμουνιστού», εξορία, Μακρόνησος. Εκεί υπέστη φρικτά βασανιστήρια. Τον σακάτεψαν. Στον δάσκαλο Γέμελο αναφέρεται ο συγκρατούμενός του Γιάννης Ρίτσος στα μακρονησιώτικα ποιήματά του, ενώ ο Γιώργος Φαρσακίδης, συγκρατούμενος κι αυτός, τον απαθανάτισε με τις πατερίτσες στο χαρακτικό που βλέπετε στην κορυφή της στήλης. Γράφει ο Φαρσακίδης στο συγκλονιστικό Λεύκωμά του με τα σχέδια από το κολαστήριο: <Θα 'ρθει αργότερα από την Σ.Φ.Α. (σ.σ. άντρο των χειρότερων βασανιστηρίων) κι ο “δάσκαλος“, ο μπάρμπα Κώστας ο Γέμελος, σουρνάμενος στις πατερίτσες του. Ζωντανεύουν με την ιστόρηση οι θρυλικές μορφές του Βλάχου, του Παπαμερκουρίου, των ηρωικών νεολαίων μας, η σεμνή γαλήνια μορφή του Τατάκη και των συντρόφων του».
