Σε σάπιο έδαφος αγωνίζονται τα πανεπιστήμια ενάντια στην προσπάθεια κυβέρνησης-ΕΕ να μετατραπούν σε παραρτήματα των καπιταλιστικών επιχειρήσεων. Είναι γνωστό ότι χρόνια τώρα και τα ελληνικά πανεπιστήμια κάνουν μπίζνες με τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις μέσα από τα προγράμματα έρευνας. Στο σαράκι αυτό, που κατατρώγει το δημόσιο πανεπιστήμιο, εξαγοράζει συνειδήσεις και αδυνατίζει τη δυνατότητα αντίστασης στις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, έχουμε αναφερθεί πολλές φορές. Στο παιχνίδι τώρα μπαίνουν και τα διάφορα Ινστιτούτα, που λειτουργούν στα πλαίσια των Ανώτατων Ιδρυμάτων, συμμετέχοντας στην απάτη της «δια βίου μόρφωσης», αποτελώντας έτσι μια άτυπη μορφή ιδιωτικοποίησης του πανεπιστήμιου.
Αφορμή για το σημερινό σχόλιο είναι η μπίζνα του Εθνικού Καποδιστριακού Πανεπιστήμιου Αθηνών με τον Ελληνικό Οργανισμό Εξωτερικού Εμπορίου (ΟΠΕ) Α.Ε., που είναι ο στρατηγικός συνεργάτης των εξαγωγικών καπιταλιστικών επιχειρήσεων της χώρας μας.
Το Πανεπιστήμιο, μέσω ενός ΚΕΚ που έχει φτιάξει, και το οποίο λειτουργεί για 6η συνεχή χρονιά, προσαρμοσμένο στις «Αρχές Εκπαίδευσης Ενηλίκων», προσφέρει την τεχνογνωσία και την υποδομή του, ώστε σε συνεργασία με τον ΟΠΕ να υλοποιηθεί ένα πρόγραμμα εξ αποστάσεως εκπαίδευσης μέσω διαδικτύου σε επιχειρηματίες εξαγωγείς και στελέχη εξαγωγικών επιχειρήσεων.
Στόχος είναι οι καπιταλιστές εξαγωγείς «να ενισχύσουν το ανταγωνιστικό τους πλεονέκτημα» και να κερδίσουν πόντους σε διεθνείς αγορές.
Το Πανεπιστήμιο (ο υποτιθέμενος ναός της μόρφωσης, της ελευθερίας της έκφρασης και των ουμανιστικών ιδεών) δηλαδή, βάζει πλάτη στην αύξηση των καπιταλιστικών κερδών και στη βελτίωση του πρεστίζ του ελληνικού καπιταλισμού, που προφανώς δεν επιτυγχάνονται παρά με ένταση του βαθμού εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης, με τη μείωση του «κόστους εργασίας».
Το πρόγραμμα απαιτεί την καταβολή διδάκτρων, ύψους 950 ευρώ και διαρκεί 3 μήνες.
Τα διάφορα τέτοιου τύπου προγράμματα, καθώς και τα προγράμματα έρευνας, κάνουν τους πρυτάνεις (τρομάρα τους!) των πανεπιστημιακών ιδρυμάτων να σταλίζονται έξω από την πόρτα των γραφείων υπουργών και παραγόντων, εκλιπαρώντας για μια θέση στο τραπέζι της μάσας.
Η καταραμένη υποχρηματοδότηση των δημόσιων πανεπιστημίων είναι μια καλή δικαιολογία γι’ αυτό. Εικόνες απείρου κάλλους έχουμε να δούμε πολύ περισσότερες τώρα με το σφίξιμο της τανάλιας και τα περίφημα τετραετή σύμφωνα των πανεπιστημίων με το κράτος.
