Με τα μάτια στραμμένα στις 10 του Γενάρη, ημέρα που αρχίζει η συζήτηση στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής, για την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, κλείνει η εφημερίδα μας.
Σύσσωμοι, η εκπαιδευτική κοινότητα, οι εργαζόμενοι, ο λαός, πρέπει να σηκωθούν στο πόδι, να πλημμυρίσουν τους δρόμους.
Με απεργίες, διαδηλώσεις, μαχητικές ενέργειες να ματαιώσουν τα σχέδια ΝΔ και ΠΑΣΟΚ.
Να τους αναγκάσουν να βάλουν την ουρά στα σκέλια.
Η κυβέρνηση να βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο, το ΠΑΣΟΚ να στοχοποιηθεί ως εξίσου συνυπεύθυνο και ν’ αναγκαστεί ν’ αποσύρει την πρότασή του για αναθεώρηση του άρθρου 16, να στιγματιστούν όλοι οι «προοδευτικούληδες» που εφηύραν την πονηρή και ύπουλη διατύπωση: «το πρόβλημα δεν είναι τα ιδιωτικά ΑΕΙ, αλλά η ενίσχυση του Δημόσιου Πανεπιστήμιου» για να κρύψουν την συναίνεσή τους στη λειτουργία ιδιωτικών Πανεπιστημίων.
Και αν όλος τούτος ο εσμός -μέσα και έξω απ’ τη Βουλή- πετύχει να ψηφίσει πραξικοπηματικά την αναθεώρηση στην Επιτροπή, το κίνημα να μην κιοτέψει, να μην πισωγυρίσει, θεωρώντας κάθε περαιτέρω αγώνα μάταιο.
Γιατί ακολουθούν η συζήτηση στην Ολομέλεια και δυο ψηφοφορίες με χρονική απόσταση ενός μηνός η μια από την άλλη.
Ολο τούτο το διάστημα εκπαιδευτικό, φοιτητικό κίνημα, εργαζόμενοι, δεν πρέπει να αφήσουν τους θιασώτες των ιδιωτικών ΑΕΙ να πάρουν ανάσα. Κάθε μέρα πρέπει να είναι ημέρα αγώνα, κάθε ημέρα πρέπει να πλημμυρίζουν οι δρόμοι.
Οι φοιτητές το οφείλουν στην μαζική, μαχητική, παρατεταμένη μάχη που έδωσαν για να μην περάσει ο νόμος πλαίσιο, το οφείλουν στη δικαίωση της νιότης τους, στο μέλλον τους.
Οι εκπαιδευτικοί το οφείλουν στη μεγαλειώδη απεργία τους, που συντάραξε την Ελλάδα κι έφερε στο προσκήνιο την υπεράσπιση του Δημόσιου Δωρεάν Σχολείου και το δικαίωμα στην αξιοπρεπή εργασία.
Οι εργαζόμενοι το οφείλουν στα παιδιά τους.
Κανέναν δεν πρέπει ν’ αφήσει ασυγκίνητο τούτη η μεγάλη μάχη.
Γιατί τα ιδιωτικά πανεπιστήμια θα ωφελήσουν πρώτα και κύρια το κεφάλαιο και τις επιχειρήσεις.
Στη γωνία καραδοκούν ήδη τα καπιταλιστικά και επιχειρηματικά λόμπι, που φιλοδοξούν να ντύσουν τις εκπαιδευτικές τους μπίζνες-προέκταση των επιχειρήσεών τους με τους πανεπιστημιακούς τίτλους. Ο Κόκκαλης με το μεταπτυχιακό του πρόγραμμα, το ALBA Graduate Business School «μη κερδοσκοπικός» οργανισμός 51 επιχειρήσεων υπό την αιγίδα του ΣΕΒ με τις μεταπτυχιακές σπουδές στη Διοίκηση Επιχειρήσεων, το ελληνοαμερικανικό Deree, το Ανατόλια της Θεσσαλονίκης, κ.λπ.
Στη γωνία καραδοκεί η ξεπουλημένη ΓΣΕΕ με την Ακαδημία Εργασίας, σχολή εντρύφησης στην υψηλή εργατοπατερία, που δια στόματος Πολυζωγόπουλου, εξέφρασε την επιθυμία να την κάνει Πανεπιστήμιο.
Αλλά και οι κολεγιάρχες των Κέντρων Ελευθέρων Σπουδών, που έχουν συνάψει συμφωνίες με Πανεπιστήμια του εξωτερικού, θησαυρίζοντας με την εκμετάλλευση των ονείρων χιλιάδων παιδιών, προσμένουν με ανυπομονησία το πράσινο φως να ονομάσουν τα μαγαζιά τους Πανεπιστήμια.
Στη στροφή σειρά προτεραιότητας κρατάει το ιερατείο, κάποιοι δημοτικοί άρχοντες που έχουν γερές άκρες με την εξουσία και τις επιχειρήσεις, πιθανόν η ΠΑΣΕΓΕΣ κ.λπ.
Τα «μη κερδοσκοπικά» Πανεπιστήμια που όλοι αυτοί θα στήσουν θα είναι μια χαρά κερδοσκοπικά μαγαζιά, αφού και τσουχτερά δίδακτρα θα έχουν και φοροαπαλλαγές και κρατικές επιχορηγήσεις θα δικαιούνται και το μελλοντικό στρατό των υποταγμένων στελεχών τους θα προετοιμάζουν, εχέγγυο της μεγαλύτερης κερδοφορίας τους.
Μια φορά Πανεπιστήμια, με τη μορφή που όλοι γνωρίζουμε δε θά ΄ναι.
Σ’ ένα τέτοιο τοπίο και με την υποχρηματοδότηση να τρώει τα σωθικά τους και τις αντιδραστικές αναδιαρθρώσεις, που επιτάσσει η Διακήρυξη της Μπολόνια, να τα πλαγιοκοπούν σκληρά, είναι σίγουρο πως τα Δημόσια Πανεπιστήμια δεν θ’ αντέξουν. Θα υποβαθμιστούν στο επίπεδο των τριετών σχολών μεταλυκειακής κατάρτισης, θα πιεσθούν αφάνταστα να αποδεχθούν τη λειτουργία τους με ιδιωτικοοικονομικά κριτήρια.
Θύμα αυτής της επίθεσης θα είναι ο λαός και πρώτα απ’ όλα τα φτωχά λαϊκά στρώματα. Αυτωνών τα παιδιά θα νιώσουν στο πετσί τους το σκληρό ταξικό διαχωρισμό. Αυτών των παιδιών θα στηθεί στο απόσπασμα το δικαίωμα στη μόρφωση.
Το αστικό κράτος, στη φάση της θεοποίησης της αγοράς, της επέλασης του κεφαλαιοκρατικού νεοφιλελευθερισμού, θέλει ν’ απαλλαγεί απ’ την υποχρέωσή του να παρέχει δημόσια δωρεάν Παιδεία σε όλους και να στείλει το μήνυμα πως το κοινωνικό αγαθό της μόρφωσης είναι ατομική υπόθεση της τσέπης και της ταξικής θέσης του καθένα.
Γι’ αυτό απαιτείται πανεκπαιδευτικός, παλλαϊκός ξεσηκωμός.
Γιούλα Γκεσούλη
