ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΗΣ «ΚΟΝΤΡΑΣ»

Να ξαναζήσει το 1979

ΚΑΙ ΜΕ ΨΗΦΙΣΜΕΝΟ ΝΟΜΟ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ

Ιούλης 1975: Η κυβέρνηση Καραμανλή καταθέτει για ψήφιση στη Βουλή τον πρώτο νόμο-πλαίσιο της μεταπολίτευσης για την τριτοβάθμια εκπαίδευση. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις την αναγκάζουν αρχικά να «παγώσει» το νομοσχέδιο και το Σεπτέμβρη να το αποσύρει.

Ιούλης 1977: Δεύτερη απόπειρα της κυβέρνησης Καραμανλή να προωθήσει νόμο-πλαίσιο (δημοσιεύει την εισηγητική έκθεση). Φοιτητές και διδακτικό προσωπικό αντιδρούν και ο νόμος ουδέποτε κατατίθεται στη Βουλή.

Ιούλης 1978: Η κυβέρνηση Καραμανλή καταθέτει αιφνιδιαστικά στη Βουλή νόμο-πλαίσιο. Τον ψηφίζει μες στο κατακαλόκαιρο (Αύγουστο) σε θερινό τμήμα και παίρνει τον αριθμό: νόμος 815/1978. Το φοιτητικό κίνημα ουδέποτε τον αποδέχτηκε. Η συμβιβασμένη ΕΦΕΕ (ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ, ΚΚΕεσ.) αρκείται σε εκτονωτικές συγκεντρώσεις (αρνήθηκε να μετατρέψει σε πορεία προς τη Βουλή τη συγκέντρωση της 29ης Αυγούστου 1978, μέρας που ψηφιζόταν ο νόμος). Η εξεταστική του Ιούνη του 1979 αποκαλύπτει τις πρακτικές συνέπειες του ν. 815. Το σύνθημα «τέρμα πια στις εκτονώσεις, εμπρός για καταλήψεις και διαδηλώσεις» αρχίζει να δονεί τα αμφιθέατρα. Στις 12 Οκτώβρη του 1979 το μπλοκ των καταλήψεων μετατρέπει τη «συνήθη» συγκέντρωση στα Προπύλαια σε πορεία προς τη Βουλή. Τα ΜΑΤ επιτίθενται, ακολουθούν συγκρούσεις, οι φοιτητές καταφεύγουν στη Νομική, το βράδυ εισβάλλουν τα ΜΑΤ. Το ποτάμι της οργής φουσκώνει και δε γυρίζει πίσω. Η πλειοψηφία της ΕΦΕΕ (ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ) προτείνει μονοήμερες και τριήμερες καταλήψεις και… «εκστρατείες ενημέρωσης». Η πλειοψηφία των φοιτητών στα αμφιθέατρα ψηφίζει καταλήψεις διάρκειας. Αρχές Δεκέμβρη η κυβέρνηση διατάσσει το κλείσιμο όλων των πανεπιστημίων μέχρι τις 8 Γενάρη («λοκ άουτ»). Οι γενικές συνελεύσεις απαντούν με καταλήψεις, που αναγκάζεται να τις καλύψει και η ΕΦΕΕ. Στις 3 Γενάρη 1980, ο Καραμανλής εξαγγέλλει την αναστολή των εξεταστικών διατάξεων του ν. 815 και τη σύσταση επιτροπών που θα επεξεργαστούν νέο νόμο-πλαίσιο. Καμιά τέτοια επιτροπή δεν λειτούργησε. Νόμος-πλαίσιο ψηφίστηκε μετά την κυβερνητική αλλαγή από το ΠΑΣΟΚ, χωρίς τις διατάξεις των προηγούμενων (ν. 1268/1982).

Μάης-Ιούνης 2006: Η κυβέρνηση ενός άλλου Καραμανλή ετοιμάζεται να ψηφίσει νέο νόμο-πλαίσιο. Οι φοιτητικές καταλήψεις την αναγκάζουν σε αναδίπλωση. Τον Ιούνη η κυβέρνηση δίνει στη δημοσιότητα έτοιμο νομοσχέδιο, που το βαφτίζει «προσχέδιο για διάλογο». Το φοιτητικό κίνημα μπορεί «να τελειώσει τη δουλειά» και να στείλει και αυτό το νόμο-πλαίσιο στα σκουπίδια. Δεν το κάνει. «Τρώει τη ντρίπλα» και σταματά τις καταλήψεις.

Γενάρης 2007: ΝΔ και ΠΑΣΟΚ προωθούν από κοινού την αναθεώρηση του άρθρου 16 του Συντάγματος, πιστεύοντας ότι το φοιτητικό κίνημα δεν έχει άλλα καύσιμα στη μηχανή του, ότι δεν θα ξεκινήσει νέος γύρος καταλήψεων, μπροστά στο φόβο να χαθεί η εξεταστική. Διαψεύδονται οικτρά. Οι καταλήψεις ξεκινούν αμέσως μόλις ανοίγουν οι σχολές μετά τις διακοπές. Η συντριπτική πλειοψηφία των Τμημάτων ΑΕΙ και ΤΕΙ τελεί υπό κατάληψη και οι αποφάσεις ανανεώνονται από εβδομάδα σε εβδομάδα. Το ΠΑΣΟΚ αναγκάζεται να αποσυρθεί από τη διαδικασία αναθεώρησης του συντάγματος και δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει ούτε στην επόμενη Βουλή. Η αναθεώρηση του άρθρου 16 ενταφιάζεται μετά πολλών επαίνων.

Φλεβάρης 2007: Καθώς οι καταλήψεις συνεχίζονται στην ίδια έκταση και με αδιάλειπτη ένταση, η κυβέρνηση πετάει τη μάσκα του διαλόγου, «φτύνει» ακόμα και τα στηρίγματά της στα πανεπιστήμια (πρυτάνεις, «επιτροπή των 1.000» που δεν είναι 1.000) και καταθέτει αιφνιδιαστικά στη Βουλή το νόμο-πλαίσιο, προωθώντας την ψήφισή του με διαδικασίες-εξπρές. Με αυτοκρατορικό ύφος η Μ. Γιαννάκου, «αδειάζει» εκείνους που το τελευταίο διάστημα έπαιζαν το ρόλο της «γλάστρας» στις κακοστημένες φιέστες του «διαλόγου». Κοροϊδεύει τους πρυτάνεις που τους είχε τάξει διάλογο πριν καταθέσει το νόμο-πλαίσιο στη Βουλή.

22 Φλεβάρη 2007: Η μεγαλύτερη πανεκπαιδευτική διαδήλωση των τελευταίων 15 ετών «βουλιάζει» την Αθήνα. Η κυβέρνηση απαντά με ΜΑΤ και δακρυγόνα. Τα ΜΜΕ οργιάζουν, παραπληροφορούν, διαστρεβλώνουν, προβοκατορολογούν.

1 Μάρτη 2007: Στο πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο της Αθήνας δεν αρκούν τα ΜΑΤ και τα χημικά. Βγαίνουν και κουμπούρια. Ειδικός φρουρός πυροβολεί μπροστά σε φοιτητές που μένουν αποσβολωμένοι. «Ενήργησε με επαγγελματισμό» είναι η πλήρης κάλυψη που του προσφέρουν η κυβέρνηση και η ηγεσία της ΕΛΑΣ. Είναι φανερό ότι υλοποιείται το δόγμα της «μηδενικής ανοχής» απέναντι στο μεγαλύτερο κίνημα των τελευταίων χρόνων.

Ο συντεταγμένος κυβερνητικός λόχος, σε μια επίδειξη τσαμπουκά και εκδικητικότητας (το φέρει, βλέπετε, βαρέως που στραπατσαρίστηκε στην προσπάθεια για την αναθεώρηση του άρθρου 16), ολοκληρώνει την ψήφιση του νόμου-πλαισίου την Πέμπτη. Γράφει στα παλιά του τα παπούτσια και τους πρυτάνεις που ζήτησαν αναβολή και διάλογο και τους «1.000» (που δεν είναι 1.000), που οι εκπρόσωποί τους στο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ ψήφισαν υπέρ της απόρριψης του νόμου-πλαισίου (που ήταν ομόφωνη) και το συνδικαλιστικό όργανο των πανεπιστημιακών, που με τεράστια πλειοψηφία τάχθηκε και υπέρ των κινητοποιήσεών τους, ενισχύοντας μάλιστα τις παρατάξεις που έχουν ταχθεί υπέρ της απεργίας. Και βέβαια, γράφει στα παλιά του τα παπούτσια εμάς, θεωρώντας ότι οι καταλήψεις μας θα σταματήσουν μετά την ψήφιση του νόμου.

Γι’ αυτό και πρέπει να απαντήσουμε στην κυβέρνηση, ότι λογαριάζει χωρίς τον ξενοδόχο. Οι καταλήψεις πρέπει να συνεχιστούν, για να καταστεί και αυτός ο νόμος-πλαίσιο ένα άταφο πτώμα. Οπως εκείνοι του 1975 και του 1977, όπως ο νόμος 815 του 1978. Να είναι αυτός ο νόμœς-πλαίσιο ο δεύτερος στην ιστορία της μεταπολίτευσης ψηφισμένος νόμος, που η κυβέρνηση θα αναγκαστεί να πάρει πίσω.

Aυτό είναι το κρίσιμο ζήτημα, στο οποίο καλούμαστε να αποφασίσουμε. Γιατί από βδομάδα θα βρεθούν και πάλι οι «καλοθελητές», όπως το 1978, που θα προτείνουν «μακρόχρονο αγώνα», «εκστρατεία ενημέρωσης», «πρόσφορες μορφές αγώνα», «κατάργηση του νόμου στην πράξη» και άλλα τέτοια εκτονωτικά και διαλυτικά, για να μας κάνουν να εγκαταλείψουμε εκείνη τη μορφή αγώνα που έχει αποδειχτεί αποτελεσματική και νικηφόρα: τις καταλήψεις. Το 1978 χρειάστηκε να περάσει ένας χρόνος για να παραμεριστεί αυτή η ηττοπαθής και συμβιβαστική τακτική και να σχηματιστεί το μπλοκ των καταλήψεων, που με τον αγώνα του ανάγκασε τον Καραμανλή τον πρεσβύτερο να αναστείλει την εφαρμογή του νόμου που είχε ψηφίσει η ΝΔ στη Βουλή. Τώρα τα πράγματα είναι αντίστροφα.

• Τώρα το μπλοκ των καταλήψεων είναι σχηματισμένο.

• Τώρα αγωνιζόμαστε από καλύτερες θέσεις, μπορούμε και πρέπει να νικήσουμε.

Η κυβέρνηση παίζει αυτή τη στιγμή ένα παιχνίδι ψυχολογικού πολέμου. Από τη μια, με τη φασιστικού τύπου προπαγάνδα των ΜΜΕ, με τις γκεμπελίστικες τοποθετήσεις των στελεχών της και με κατευθυνόμενα γκάλοπ από εταιρίες που κάνουν «δουλειές» με το δημόσιο, προσπαθεί να κάμψει το ηθικό μας, να περάσει την ιδέα ότι είμαστε κοινωνικά απομονωμένοι. Στην ουσία απομονωμένη είναι μόνο η κυβέρνηση. Απομονωμένη ακόμα και από τα μέχρι πρότινος στηρίγματά της, όπως οι πρυτάνεις και τα διάφορα «εκσυγχρονιστικά» λαμόγια των ΑΕΙ και ΤΕΙ, που έτσι κι αλλιώς δεν εκφράζουν τίποτα. Το μόνο στο οποίο ποντάρει η κυβέρνηση είναι πως όταν ψηφιστεί ο νόμος θα έχουμε κουραστεί, θα φωλιάσει στις γραμμές μας η απογοήτευση και με τη βοήθεια και των κηρύκων του «ρεαλισμού» το κίνημα των καταλήψεων θα εκφυλιστεί και θα κλείσει.

Αυτούς τους ευσεβείς πόθους πρέπει να διαψεύσουμε. Πρέπει στο κίνημά μας να ξαναζήσει το 1979. Στις γενικές μας συνελεύσεις, να αποφασίσουμε ότι η ψήφιση του νόμου-πλαισίου είναι κάτι που αφορά την κυβέρνηση, όχι εμάς. Το δικό μας κίνημα έχει το δίκιο με το μέρος του, έχει την παράδοση με το μέρος του, έχει τη θέληση και τη δύναμη να επιβάλει και πάλι το δίκιο του, στέλνοντας ταυτόχρονα ένα ελπιδοφόρο μήνυμα σε όλη την εργαζόμενη κοινωνία. Συνεχίζοντας τις καλύτερες παραδόσεις του φοιτητικού κινήματος, δεν θα κάνουμε πίσω, θα νικήσουμε.