Τα Ινστιτούτα Επαγγελματικής Κατάρτισης (ΙΕΚ) δημιουργήθηκαν για να απορροφήσουν τους κραδασμούς από τον αποκλεισμό χιλιάδων νέων από την τριτοβάθμια εκπαίδευση, λόγω της καρμανιόλας των πανελλαδικών εξετάσεων. Ουσιαστικός λόγος δημιουργίας τους δεν υπήρχε αφού τη μορφωτική πλευρά και την πλευρά της κατάρτισης κάλυπταν τα Πανεπιστήμια και τα ΤΕΙ, ενώ και το επίπεδο ανάπτυξης του ελληνικού καπιταλισμού δεν απαιτούσε και πρόσθετη κατώτερη βαθμίδα κατάρτισης (εδώ δεν δικαιολογεί την ύπαρξη των ΤΕΙ, με αντίστοιχες ειδικότητες με αυτές των Πανεπιστημίων, πόσω μάλλον των ΙΕΚ). Οι νέοι που προσφεύγουν στα δημόσια ΙΕΚ, προερχόμενοι κατά κανόνα από φτωχά λαϊκά στρώματα, οδηγούνται εκεί για να αποκτήσουν κάποια στοιχειώδη εφόδια που ελπίζουν ότι θα τους βοηθήσουν στην επαγγελματική αποκατάσταση, είτε για να πάρουν αναβολή από το στρατό (οι άρρενες).
Οι υστερήσεις (οικονομικές κυρίως) του κράτους στην κάλυψη των αναγκών οδήγησαν τους ιδιώτες καπιταλιστές, που δραστηριοποιούνται στον τομέα της εκπαίδευσης, να επενδύσουν στο χώρο, αποκομίζοντας κέρδη με την επιβολή διδάκτρων, που σε αρκετές περιπτώσεις είναι πολύ τσουχτερά.
Τα τελευταία χρόνια που γιγαντώθηκε η ανεργία και ειδικά αυτή των πτυχιούχων, εκατοντάδες νέοι απόφοιτοι ΑΕΙ ή ΤΕΙ ή ακόμη και φοιτητές κατέφυγαν στα ΙΕΚ για να αποκτήσουν «προσόντα» και «ειδικότητες», που πιστεύουν μέσα στην απελπισία τους ότι έχουν ζήτηση στην αγορά εργασίας.
Η οικονομική κρίση και το μαχαίρι που επέβαλαν στις κοινωνικές δαπάνες ντόπιο και ξένο κεφάλαιο οδήγησαν τις διαδοχικές μνημονιακές κυβερνήσεις σε μεγάλη περικοπή δαπανών, σε σημείο που δημιούργησε εκρηκτική κατάσταση σε όλες τις εκπαιδευτικές δομές. Τα δημόσια σχολεία έχουν χιλιάδες κενά, πολλά εκ των οποίων δεν θα καλυφθούν ούτε ως το τέλος της σχολικής χρονιάς και τα Πανεπιστήμια έχουν απευθύνει απανωτές εκκλήσεις, γιατί έχουν περιέλθει σε οικονομική ασφυξία. Δε θα έμεναν, λοιπόν, απέξω απ' το χορό των περικοπών τα δημόσια ΙΕΚ (που επιπλέον φιλοξενούν παιδιά στην πλειοψηφία τους «ενός κατώτερου θεού»).
Ετσι, ενώ τα δημόσια ΙΕΚ θα έπρεπε να αρχίσουν να λειτουργούν από την 1η Οκτώβρη, έναν και πλέον μήνα μετά παραμένουν ακόμη κλειστά.
Παράγοντες της Γενικής Γραμματείας Διά Βίου Μάθησης, που μίλησαν στην εφημερίδα «Εθνος» ανέφεραν ότι «μέχρι στιγμής δεν έχουν προσληφθεί οι περίπου 7.000-8.000 εκπαιδευτές που πρέπει να διδάξουν τους μαθητές των ΙΕΚ, αφού δεν εξασφαλίστηκαν έγκαιρα τα 30.000.000 ευρώ που απαιτούνται για τα λειτουργικά έξοδα των ΙΕΚ, καθώς δεν έχουν πληρωθεί και τα δεδουλευμένα του προηγούμενου εξαμήνου».
Απελπισμένοι και οι εκπαιδευτικοί δημοσίων ΙΕΚ έστειλαν επιστολή στον υπουργό Παιδείας ζητώντας να μπει τέρμα στην αγωνία των παιδιών και των οικογενειών τους, αλλά και των ιδίων που περιμένουν επίσης να εργαστούν.
Το υπουργείο Παιδείας με δελτίο Τύπου που εξέδωσε στις 10 του Νοέμβρη, απέδωσε την πρωτοφανή καθυστέρηση στην μελέτη από πλευράς του και «σε συνεργασία με τους διευθυντές των Δ. Ι. Ε. Κ.» του προσδιορισμού «των πραγματικών αναγκών κατάρτισης των τοπικών κοινωνιών», ώστε να υπάρξει «εξορθολογισμός των προτάσεων νέων ειδικοτήτων».
Η δε καθυστέρηση στην «προκήρυξη για την πρόσκληση εκδήλωσης ενδιαφέροντος για υποψηφίους εκπαιδευτές» οφείλεται τόσο στις «απαραίτητες νομοθετικές ρυθμίσεις που απαιτούνταν για την ολοκλήρωση της διαδικασίας πρόσληψης του αναγκαίου -για τη λειτουργία των Δ. Ι. Ε. Κ. – έκτακτου εκπαιδευτικού προσωπικού», όσο και στις «ενέργειες που πραγματοποιήθηκαν με σκοπό τις επιπλέον πιστώσεις για την κάλυψη του χρηματοπιστωτικού κενού του τρέχοντος έτους».
Τέλος, το υπουργείο Παιδείας διαβεβαιώνει ότι «η έναρξη του τρέχοντος εξαμήνου σπουδών θα πραγματοποιηθεί το συντομότερο δυνατό και σε κάθε περίπτωση εντός του Νοεμβρίου».
Τα παραπάνω και ειδικά οι αναφορές στον προσδιοριμό «των πραγματικών αναγκών των τοπικών κοινωνιών» και στην αναγκαιότητα του «εξορθολογισμού των νέων ειδικοτήτων», προϊδεάζουν για νέες περικοπές στις δομές λειτουργίας των δημοσίων ΙΕΚ, άρα και του εκπαιδευτικού και μαθητικού δυναμικού τους. Γιατί στην Ελλάδα της ισχυρής καπιταλιστικής κρίσης, που έχει ξεπαστρέψει και πλήθος μικρών καπιταλιστικών επιχειρήσεων, τινάζοντας την ανεργία στα ύψη, είναι γελοίο να γίνονται αναφορές στις «πραγματικές ανάγκες» και στον «εξορθολογισμό».
