Με τρόπο ύπουλο κινήθηκε ο υπουργός Παιδείας για να σπάσει την απεργία των διοικητικών υπάλληλων των ΑΕΙ, που σε μαζικότητα, επιμονή και αποφασιστικότητα ξεπέρασε κάθε άλλη απεργία που κηρύχτηκε από κλάδους εργαζόμενων αυτή τη δύσκολη χρονιά (συνεχίζεται για όγδοη εβδομάδα).
Απομόνωσε κάθε εργαζόμενο, τον έστησε απογυμνωμένο από τη δύναμη της συλλογικότητας και του συλλογικού αγώνα μπροστά στη θηλιά της αγχόνης -που εδώ πήρε σάρκα και οστά με την κατά μόνας απογραφή μέσα στο ασφυκτικό χρονικό διάστημα των πέντε ημερών, ώστε να καταρτιστούν οι λίστες των υποψηφίων προς διαθεσιμότητα- και ουσιαστικά τον κάλεσε να την περάσει μόνος στο λαιμό του (θυμίζουμε ότι η άρνηση απογραφής από τον ίδιο τον εργαζόμενο μέσα σε διάστημα πέντε ημερών επισύρει την ποινή της αυτοδίκαιης αργίας του, σύμφωνα με την τροπολογία που ψηφίστηκε).
Στην περίπτωση των διοικητικών υπάλληλων των ΑΕΙ, το υπουργείο Παιδείας ουσιαστικά εφάρμοσε ενός άλλου τύπου επιστράτευση, που έχει, όμως, όπως και η καθαυτό πολιτική επιστράτευση των εργαζόμενων που απεργούν, τον ίδιο και απαράλλαχτο φασιστικό χαρακτήρα.
Οι απεργοί διοικητικοί υπάλληλοι έκαναν, είναι αλήθεια, μεγάλες προσπάθειες να συνεχίσουν τον αγώνα τους. Θέλησαν να βροντοφωνάξουν ότι παρά τους εκβιασμούς η συνείδησή τους παραμένει όρθια. Θέλησαν να δείξουν στον εκβιαστή και μελλοντικό δήμιο της εργασίας και της ζωής τους (το υπουργείο και την κυβέρνηση) ότι το πνεύμα τους παραμένει αδούλωτο. Γι’ αυτό και συνέταξαν μαζικά ατομικές δηλώσεις ανυπακοής, που έτριψαν στη μούρη της πολιτικής ηγεσίας.
Ομως, τελικά υπέκυψαν. Δεν τους κατηγορούμε γι’ αυτό. Δεν τους κατηγορούμε γιατί δεν είχαν τη δύναμη να σπάσουν το ατσάλινο τείχος της αστικής νομιμότητας στην πράξη. Απλά σημειώνουμε ότι είναι πλέον όρος επιβίωσης κάθε αγωνιζόμενου κλάδου, όρος δημιουργίας προϋποθέσεων νίκης, η κατανόηση τούτης της αναγκαιότητας. Που με τη σειρά της απαιτεί προετοιμασία των εργαζόμενων σ’ αυτή την κατεύθυνση.
Σημειώνουμε, βεβαίως, ότι, παρότι στήθηκαν στο απόσπασμα, αρνήθηκαν να απογραφούν 268 διοικητικοί υπάλληλοι. Το γεγονός αυτό δείχνει ότι, παρά τις αντιξοότητες και την αδυναμία του κινήματος να δημιουργήσει τους όρους για το ποδοπάτημα της αστικής νομιμότητας με μαζικούς όρους, γεννιέται δειλά ο πυρήνας αυτός που σπάει το φράγμα και ανοίγει το δρόμο σα φωτεινός σηματοδότης.
Σε δελτίο Τύπου που δημοσίευσε η Απεργιακή Επιτροπή των εργαζόμενων του Πανεπιστημίου Αθηνών, σημειώνονται τα εξής:
«Απογραφή διοικητικών υπαλλήλων ΑΕΙ
Τα ΟΧΙ που εκβιαστικά έγιναν ΝΑΙ
Οι διοικητικοί υπάλληλοι των ΑΕΙ, βρισκόμαστε στην 8η εβδομάδα απεργίας. Πριν λίγες ημέρες βρεθήκαμε αντιμέτωποι με ένα δίλημμα ‘’να απογραφώ ή όχι’’. Μέχρι και μία ημέρα πριν την ψήφιση της τροπολογίας στη Βουλή, κατατέθηκαν πολλά ‘’ΟΧΙ’’ με τη μορφή υπεύθυνων δηλώσεων μη συμμετοχής στην απογραφή, οι οποίες και διαβιβάστηκαν στο Υπουργείο Παιδείας. Οπου έγινε απόπειρα να καταγραφεί η αυθόρμητη διάθεση του κλάδου απέναντι στον εκβιασμό των απολύσεων, τα ποσοστά ήταν συντριπτικά (620 δηλώσεις μη απογραφής στο ΕΚΠΑ και 180 στο ΕΜΠ).
Δυστυχώς, τα πολιτικά παιχνίδια, οι ψυχολογικοί εκβιασμοί και η συνδικαλιστική γραφειοκρατία οδήγησε ένα μεγάλο μέρος των συναδέλφων να απογραφούν, χωρίς ουσιαστικά τη θέλησή τους. Τελικά περίπου 300 είπαν ΟΧΙ. Αρνήθηκαν να μπούνε στη μηχανή παραγωγής άνεργων, μίζερων, εξαθλιωμένων συνειδήσεων. Αρνήθηκαν να γίνουν συνένοχοι στην επιχείρηση διάλυσης του δημόσιου πανεπιστημίου.
Τα ΜΜΕ όπως ήταν φυσικά αναμενόμενο έσπευσαν να ενημερώσουν την κοινωνία για το πόσο πολύ πέτυχε η εκβιαστική μέθοδος του Υπουργείου για αυτό-απογραφή, βγάζοντας στον τάκο ‘’τα κακά 268 παιδιά’’ που δεν απογράφησαν, τα οποία σύμφωνα με τα σχετικά δημοσιεύματα τίθενται αυτόματα και μαγικά σε αργία, χωρίς να μεσολαβήσει καμία άλλη διαδικασία.
Αυτό που ενόχλησε τον κρατικό μηχανισμό από την αρχή της απεργίας των διοικητικών υπαλλήλων στα ΑΕΙ, ήταν η ενότητα και η διάρκεια. Το ότι μέρα με τη μέρα όλο και περισσότεροι έμπαιναν ενεργά στον αγώνα. Το ότι ώρα με την ώρα η συνένωση με άλλα αγωνιζόμενα μέτωπα γίνονταν όλο και μεγαλύτερη. Αυτή την ενότητα θέλησε να σπάσει και δυστυχώς βρήκε πρόσφορο έδαφος στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία να το κάνει ως ένα βαθμό.
Αυτό όμως που μάλλον αγνοεί ο κρατικός μηχανισμός είναι πως τα ΝΑΙ που κατατέθηκαν στην πλατφόρμα δεν είναι και συνειδησιακά ΝΑΙ, αλλιώς η απεργία θα σταματούσε την προηγούμενη εβδομάδα ακριβώς μετά την απογραφή. Η απεργία όχι μόνο δεν σταμάτησε αλλά συνεχίζει με νέα πενθήμερη.
Αυτός ο αγώνας ξεκίνησε ενωμένος και θα τελειώσει ενωμένος όσο και αν αυτό αντιτίθεται στην πάγια τακτική της κυβέρνησης για διάσπαση των μετώπων των αγωνιζόμενων κλάδων. Δυστυχώς για το Υπουργείο και την κυβέρνηση, δεν είμαστε μόνο 268. Είμαστε πολλοί παραπάνω. Οχι μόνο μέσα στα πανεπιστήμια αλλά και έξω στην κοινωνία. Είμαστε όλα αυτά τα κομμάτια που έγιναν ένα, στη διάρκεια αυτού του μακροχρόνιου και δύσκολου αγώνα.
Είμαστε όλα αυτά τα κομμάτια που λέμε
ΟΧΙ στις απολύσεις, ΟΧΙ στις επιταγές της κυβέρνησης,
ΟΧΙ στη λεηλασία και απαξίωση της εργασίας και της ζωής μας.
Είμαστε όλα αυτά τα κομμάτια που λέμε
ΝΑΙ στην Αντίσταση. ΝΑΙ στην Ανυπακοή. ΝΑΙ στην Ανατροπή.
Απεργιακή Επιτροπή Παν/μίου Αθηνών».
